19.5.12

Ο Αλέξης είναι ο μοναδικός πολιτικός ηγέτης αυτών των εκλογών



Είναι νέος, μόλις 37 ετών.
Είναι ευπαρουσίαστος.
Είναι και ολίγον κωλόπαιδο.
Και έχει μία εξαιρετική ομάδα πολιτικού σχεδιασμού, που έχει κάνει εξαιρετική δουλειά.

Η άνοδος
Είναι κρίμα, ότι η ομάδα του επέλεξε να ασχοληθεί αποκλειστικά με το εκλογικό όφελος του κόμματος, ως είθισται για ένα μικρό κόμμα διαμαρτυρίας στο πολιτικό σύστημα της Μεταπολίτευσης, και όχι με την σύνταξη ενός σχεδίου για την διάσωση της χώρας και του αντίστοιχου προγραμματικού λόγου.
Είναι επίσης κρίμα, ότι το ίδιο ακριβώς έκανε και η Νέα Δημοκρατία υπό τον κ. Σαμαρά και την στενή ομήγυρη του. Έπαιξε το χαρτί του αντιμνημονιακού αγώνα, και όταν αναγκάστηκε να αναλάβει τις ευθύνες του υπογράφοντας την περιβόητη επιστολή προς την Τρόικα, εγκατέλειψε το κόσμο που τον είχε ακολουθήσει ενάντια στους “ανάλγητους μεταρρυθμιστές” της πρώην κυβέρνησης, στα χέρια των τσαρλατάνων του λαϊκισμού. Τον Πάνο Καμμένο και τον Αλέξη Τσίπρα.
Δεν ήταν δύσκολο να το προβλέψει κανείς αυτό. Κάθε άλλο. Αρκεί να έχει κάποιος μία ελάχιστη αίσθηση ευθύνης για τον τρόπο που πολιτεύεται, και να μην διακατέχεται από ιδεοληψίες. Αυτά είναι στοιχεία που έλειπαν από τον Αντώνη Σαμαρά το 1992, και αποδεικνύεται ότι ο χρόνος που μεσολάβησε δεν βελτίωσε τα πράγματα.
Οι ευθύνες
Έτσι, και μετά την απότομη στροφή που αναγκάστηκε να κάνει η ΝΔ μετά την υπογραφή του Μεσοπρόθεσμου και της επιστολής προς την Τρόικα (εδώ υπάρχει και ευθύνη των ομοϊδεατών του από το ΕΛΚ που επέλεξαν αυτή τη δέσμευση, αντί του δημοψηφίσματος, αλλά ας επικεντρωθούμε στα εγχώρια σφάλματα), ο Αλέξης και το μικρό κόμμα των μονοψήφιων ποσοστών βρέθηκε με μία άνευ προηγουμένου εκλογική απήχηση. 
Εδώ μπαίνει ο εξαιρετικός πολιτικός σχεδιασμός, που εκμεταλλευόμενος την περιρρέουσα θολούρα και το μιντιακό λαϊκισμό, έκανε θαύματα. Βλέπεις, ο λαός ήταν πλέον εξαθλιωμένος, κυρίως από τα οικονομικά μέτρα που έλαβαν αναγκαστικά οι περασμένοι ΥΠΟΙΚ, εφόσον η συλλογική δειλία των υπουργικών συμβουλίων μπροστά στις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις περίσσεψε το προηγούμενο διάστημα κάνοντας τα χαράτσια μονόδορομο. 
Υπήρξε όμως και η εξαθλίωση που ήρθε από το λαϊκισμό των δημοσιογράφων, αυτών που παρουσίαζαν κάθε αλλαγή σαν κατάρα, δεν συνέδεσαν ποτέ την ανάγκη για αλλαγές με την αφαίμαξη που ακολουθούσε την κάθε ακύρωση κάποιας μεταρρύθμισης, και ανακοίνωναν κάθε μέτρο 5 και 6 φορές, για να βγάλει τηλεθέαση το δελτίο τους. Όσο πιο “φρικτά” τα μέτρα, τόσο ανέβαινε η τηλεθέαση και άρα η διαφήμιση στα κανάλια τους. Άλλη μία συντεχνία που κινήθηκε αμέριμνα, με μοναδικό γνώμονα το δικό τους καλό.
Ο “κυρίαρχος” λαός
Πόση πίεση να αντέξει ο μέσος πολίτης; Με μειωμένο το εισόδημα και το ηθικό του, και τις συνεχείς επιθέσεις στο φιλότιμο του από αυτούς που ψευδεπίγραφα το υπερασπίζονταν (δεν τον υπερασπίζεσαι κ. Παπαδάκη μου με τις εκπομπές σου, τον εξαθλιώνεις τον συνταξιούχο, τον κουρελιάζεις), προτού υποκύψει σε μία καλή κουβέντα; Σε ένα “δεν φταις εσύ - φταίνε οι τραπεζίτες/Νεφελίμ/Εβραίοι/καπιταλιστές/αγορές/νεοφιλελεύθεροι/κεφάλαιο/...”
Πόσο να αντέξει με το “φταις εσύ και ο πολιτευτής σου που σε_βόλεψε/σου_έβγαλε_μαϊμού_σύνταξη/έδωσε_υπερωρίες/κλπ”, όταν βλέπει τον πολιτευτή αυτόν όχι μόνο να μην τιμωρείται, αλλά να επιβραβεύεται με κάθοδο στις πρόσφατες εκλογές και να επανεκλέγεται πανηγυρικά; Δεν είχε οικονομικό κόστος αυτή η αλλαγή, μόνο κομματικό, εφόσον θα έπρεπε να αλλάξουν δουλειά οι διορισμένοι σφραγιδοκράτες.
Πόσο να αντέξει τις γενικότητες των “στρατηγικών ανάπτυξης”, όταν στην καθημερινότητα του δεν αλλάζει τίποτα, ούτε καν η πολυπλοκότητα του κράτους που τον στέλνει σε γύρο του θανάτου για να βγάλει παλιόχαρτα για την επιχείρηση, ή ακόμα χειρότερα την υγεία του;
Εκεί λοιπόν, ένας ολίγον θρασύς νέος, με φρέσκο μουτράκι και την ασφάλεια που του προσφέρει η υποστήριξη των γερόντων που έχουν συνταχθεί ΠΙΣΩ του, φαντάζει ως όαση. Δικαίως. Ό,τι κι αν λέει. Γιατί απλά, οι απέναντι του, δεν είπαν κάτι περισσότερο από τις αερολογίες που τους επέτρεπε η ασφάλεια του δικομματισμού, ενώ πολύ χειρότερα ΔΕΝ ΕΚΑΝΑΝ κάτι (με λίγες εξαιρέσεις που τιμωρήθηκαν από τα κομματόσκυλα των μηχανισμών τους).

"Δώστε στο παιδί μια ευκαιρία"
Γιατί να μην δοκιμάσει κάποιος αυτό το νέο παιδί; “Ναι, λέει και κάτι επικίνδυνα, αλλά δεν θα τα κάνει μωρέ - έτσι ήταν και με τον Αντρέα: είπε έξω από την ΕΟΚ, και όχι απλώς δεν βγήκαμε, αλλά μας έφερε και ένα σωρό επιδοτήσεις μαϊμού. Με αυτές ζήσαμε τόσα χρόνια. Μην αγχώνεστε...”
Έχει κανείς αντεπιχείρημα σε αυτό; Έχει κάνει κάποιος κάτι ουσιώδες μέχρι σήμερα για να σταθεί μπροστά του και να του πει “είσαι ανεύθυνος και λαϊκιστής”; Ποιος; Ποιος έμεινε στο σημερινό ηγετικό πολιτικό στερέωμα; Οι κομματικοί μηχανισμοί των αθλίων, μαζί με την δειλία όσων μπορούσαν να διεκδικήσουν πρωταγωνιστικό ρόλο αλλά έκαναν πίσω, άφησαν ένα κενό που επέτρεψε στον Αλέξη να είναι σήμερα ο μοναδικός ηγέτης αυτών των εκλογών.
Όσο για τα πολιτικά επιχειρήματα που θα καταδείκνυαν την πολιτική αλητεία και την ανευθυνότητα των προτεινόμενων από το ΣΥΡΙΖΑ, δεν μπορούν να αναπτυχθούν εν μέσω της τρέλας που επικρατεί. Και της αγωνίας. Είμαι βέβαιος ότι η ιστορία θα μαυρίσει πολλούς για την 18η Ιουνίου και ό,τι ακολουθήσει. Πρωταγωνιστές θα είναι όσοι άμυαλοι προκάλεσαν αυτές τις πρόωρες εκλογές για ίδιον όφελος, μέσα και έξω από την χώρα.
Επίλογος
Είμαι σίγουρος, ότι τα αποτελέσματα αυτών των εκλογών θα τα πληρώσουμε όλοι μαζί, εφόσον αφεθήκαμε στα χέρια αυτού του δόλιου και γηρασμένου πολιτικού συστήματος, όσων χρόνων κι αν είναι οι εκπρόσωποι του.
Μόνη ελπίδα η κατάρρευση πλέον, αφού δεν φάνηκε τίποτα άλλο ικανό να φέρει τις απαραίτητες αλλαγές. Ούτε καν τώρα, την ύστατη στιγμή. Μακάρι να διαψευσθώ από τις εξελίξεις, μέχρι να κλείσουν οι συνδυασμοί, αλλά δεν το βλέπω. Η χρόνια και συστηματική δουλειά των λαϊκιστών/τσαρλατάνων, δεν καταρρίπτεται σε λίγες εβδομάδες. Μόνο να ενδυναμωθεί μπορεί, από τις πολωτικές κινήσεις πανικού των λημμάτων της Μεταπολίτευσης.
Όποιος διαφωνεί, ας με διαψεύσει. Όχι με μπλα μπλα. αλλά με ότι θα κάνει για να ανατρέψει τον προδιαγεγραμμένο χειμώνα που θα ξεκινήσει με το αποτέλεσμα της 18ης Ιουνίου.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Translate