14.9.14

"Επικίνδυνοι νεοκομμουνιστές" τέλος. #ΔΕΘ #Τσίπρας


Αν κρίνει κανείς την ομιλία Τσίπρα με προοδευτικούς όρους, για το ριζοσπαστισμό και τις λύσεις της, μπορεί με ευκολία να πει πως δεν ήταν ούτε προοδευτική, ούτε ριζοσπαστική. Όφειλε να είναι; Πολλοί θα τη θέλαμε, αλλά αυτό είναι δικό μας πρόβλημα. Ο στόχος του αρχηγού του ΣΥΡΙΖΑ ήταν άλλος, και κατά τη γνώμη μου τον πέτυχε.


Ο στόχος του ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν αυτό που δεν έχει καταφέρει να δώσει μέχρι σήμερα ούτε η κλίκα των περιφερόμενων και κατά φαντασία υπουργοποιήσιμων κεντροαριστερών και φιλελευθέρων - δεν ήταν το προγραμματικό προοδευτικό άλμα μπροστά. 

Ο στόχος ‘στο δρόμο προς την εξουσία’, ήταν να άρει όσες επιφυλάξεις έχουν χτιστεί από τον φιλοκυβερνητικό Τύπο και βουλευτές το προηγούμενο διάστημα, σε κάθε ευκαιρία που έδιναν γνωστά και μη μέλη της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Και οι ευκαιρίες ήταν πολλές, αλλά αν σκεφτεί κανείς τη μυθολογία που έχει χτιστεί το εγχείρημα ήταν μεγάλο έως υπερβολικό: αντίχριστοι, νεοΚοζάκοι κομμουνιστές, αντιευρωπαϊστές, δραχμολάγνοι, επικίνδυνοι για την εξωτερική πολιτική, αποκομμένοι από την πραγματικότητα, άπειροι και δίχως στελέχη, και λοιπά. Μέχρι αριστεροί Χρυσαυγίτες βαπτίστηκαν από το κυβερνητικό στρατόπεδο και τους κατ’όνομα ‘προοδευτικούς’ - τους περιφερόμενους στην έρημο της κεντροαριστεράς.

Η ιδέα πως ο κ. Τσίπρας, στο υπάρχον πολιτικό σκηνικό, θα έπεφτε στο σπαθί του λέγοντας ‘αίμα και δάκρυα’ στη ΔΕΘ είναι αστεία. Όσο για το ‘σχέδιο για τη χώρα’ που δεν παρουσίασε, αποτελεί μυθικό κατασκεύασμα - δεν υπάρχει. Από καμία πολιτική δύναμη, πουθενά.


Τι κατάφερε ο κ. Τσίπρας. 


Κατάφερε αφενός να πείσει πως ηγείται ενός κανονικού ελληνικού κόμματος, με την παροχολογία του και τις ζεστές κουβέντες από άμβωνος. Το σημαντικότερο, ο κ. Τσίπρας κατάφερε να απομακρυνθεί (οριστικά ελπίζω) από τα “ή εμείς ή αυτοί” του παρελθόντος, και να εμφανιστεί πρωθυπουργικός: ενωτικός προς όλους τους Έλληνες, με τη ματιά γυρισμένη στην ενίσχυση του θεσμικού πλαισίου, και την αποκέντρωση των δομών (το λες και κλασική σοσιαλδημοκρατία, χωρίς τον κορπορατισμό). Δεν δίχασε, δεν πολέμησε, δεν κατηγόρησε ομάδες πληθυσμού. Μίλησε σε όλους, ακόμα και με την Εκκλησία λίγο πριν τη ΔΕΘ.

Η άσκηση ήταν εξαιρετικά δύσκολη τόσο για τον ίδιο όσο και για τον ΣΥΡΙΖΑ του περασμένου διαστήματος, και το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να δώσουμε άριστα. Το δώρο της κυβέρνησης μέσω Βούλτεψη, η απαγόρευση μετάδοσης της ομιλίας, έδειξε πανικό και ενίσχυσε τη σημασία της ομιλίας και την εικόνα που ήταν επίσης άρτια από ένα κατάμεστο Βελλίδειο.

Η περίοδος της εύκολης αποδόμησης της αξιωματικής αντιπολίτευσης έχει περάσει μάλλον ανεπιστρεπτί, και τώρα παίζει την κυβέρνηση στα ίσια, αν όχι με προβάδισμα. Εφεξής δεν θα απολογείται ο ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση, αλλά η κυβέρνηση στον ΣΥΡΙΖΑ. Στο ρεαλιστικό, κυβερνητικό ΣΥΡΙΖΑ σε μία χώρα που έχει αυτή την κοινωνία, αυτά τα ΜΜΕ, αυτούς τους πολιτικούς, και αυτούς τους επιχειρηματίες. Οι μέρες των ‘επικίνδυνων νεοκομμουνιστών’ έχουν αντικατασταθεί από το “γιατί όχι - σιγά μην είναι χειρότεροι από τους άλλους”. Συν την προοπτική που δόθηκε, όχι μόνο από την παροχολογία όπως αφελώς και απολίτικα συζητείται ήδη.

Το τι θα είναι τελικά μένει να αποδειχτεί στην πράξη, όπως με κάθε κυβέρνηση. Υπάρχει, όμως, μία δημοκρατική αντιπρόταση μακρυά από τον αυταρχισμό, και τον αντικοινοβουλευτισμό της σημερινής ακροδεξιάς Σαμαρά-Βενιζέλου. "Αλληλεγγύη,  δικαιοσύνη, ανασυγκρότηση, δημοκρατία" διαβάζουμε στην αφίσα· μια χαρά.



ΥΓ: Για τα περαιτέρω απευθυνθείτε στον κεντροαριστερό της γειτονιάς σας, αρκεί να μην εξισώνει το Μαντέλη και τον Τσουκάτο με τον μακαρίτη το Νίκο Θέμελη, όπως έκανε προσφάτως το πουλέν του μεταρρυθμισμού, ο κ. Καστανάς.

9.9.14

Το αναχρονιστικό ΠΑΣΟΚ του 4%




Μετά τη σημερινή σύμπραξη του ‘σοσιαλιστικού’ ΠΑΣΟΚ και δεξιού ΜΜΕ με σκοπό την στοχοποίηση προσώπων στη βάση των πολιτικών τους πιστεύω, με φωτογραφίες τους από πολιτική εκδήλωση για τη δημοκρατία και αντιπαραβολή τους με τους προσωπικούς τους λογαριασμούς σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ήρθε η ώρα να βάλουμε κάποια πράγματα στη θέση τους σχετικά με το τι είναι ο κ. Βενιζέλος και το ΠΑΣΟΚ που σήμερα κείτεται ημιθανές στο 4% (από το 25% που το παρέλαβε ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης). 


Ας ξεκινήσουμε με τα βασικά: «Ο Ευάγγελος Βενιζέλος συνεχίζει την πολιτική Παπανδρέου». Αληθεύει;



κυβέρνηση Παπανδρέου
κυβέρνηση Σαμαρά/Βενιζέλου
Λίστες τύπου Lagarde
7 νομοσχέδια σε 5 μήνες για να μπορεί το δημόσιο να αξιοποιεί τις λίστες και να κυνηγήσει τη φοροδιαφυγή

16 μήνες με το στικάκι της λίστας Lagarde στο συρτάρι, και κανένα έλεγχο σε αυτή ή άλλη λίστα (ήταν ΥΠΟΙΚ ο κ. Βενιζέλος τότε), παραπομπή του κ. Παπακωνσταντίνου όταν το στικάκι που παρέδωσε ο κ. Βενιζέλος στη δικαιοσύνη δεν ήταν καν το πρωτότυπο που του παρεδόθη από τον προκάτοχο του, κανένας ουσιαστικός έλεγχος ακόμη σε καμία λίστα - ούτε καν της απολύτως νόμιμης της Τράπεζας της Ελλάδος 

ΜΜΕ & co

ΜΗ ανάμιξη στην δανειοδότηση τους παρά τις ομολογημένες πιέσεις, περικοπή δαπανών ΕΡΤ στο μισό (έγινε πλεονασματική), σχέδιο εξυγίανσης ΕΡΤ που αποσύρθηκε με ευθύνη  της αντιπολίτευσης, δρομολόγηση διαγωνισμών για τις συχνότητες


επαναλαμβανόμενα θαλασσοδάνεια στα ιδιωτικά ΜΜΕ, κλείσιμο της πλεονασματικής ΕΡΤ για να εξυπηρετηθεί μικροπολιτικά η κυβέρνηση, καταγγελίες κομματοκρατίας και αδοαφάνειας για τη ΝΕΡΙΤ ακόμα και από αυτούς που ανέλαβαν το στήσιμο της,  'χάρισμα' των συχνοτήτων στους ιδιώτες, αγγελιόσημο, κλπ

Τράπεζες
κοινές μετοχές και κρατικός έλεγχος μέχρι να εξυγιανθεί ο χρηματοπιστωτικός τομέας
δια νόμου άνευ όρων επιστροφή των τραπεζών στους ιδιώτες παρά τα 50 δισ. € κρατικού χρήματος για τη διάσωσή τους
Κρατική γη – ιδιωτικοποιήσεις
μισθώσεις μακράς διαρκείας με συγκεκριμένες χρήσεις, δημιουργία διαδικασιών

αιγιαλοί, Ελληνικό προς 80€/τ.μ., δια παντός πωλήσεις με 'διαγωνισμούς' με ΕΝΑΝ μετέχοντα σε εξευτελιστικά τιμήματα, και διαδικασίες που οδηγούν διαρκώς μέλη σχετικών επιτροπών σε παραιτήσεις

Φοροδιαφυγή
βεβαιώσεις προστίμων στην υψηλή φοροδιαφυγή, εφαρμογή ηλεκτρονικών διαδικασιών για αποφυγή διαφθοράς, νέες νομοθεσίες κλπ

διαγραφή προστίμων στην υψηλή φοροδιαφυγή, απομάκρυνση του ΓΓΔΕ που δημιούργησε τις ηλεκτρονικές αυτοματοποιημένες διαδικασίες και αντικατάσταση του με την επιλογή του υφυπουργού κ, Μαυραγάνη προκαλώντας την αντίδραση της Τρόικας και των εταίρων 

Εκκλησία
άσκηση δίωξης για το Βατοπέδι, κατάργηση ευνοϊκών διατάξεων και αφορολόγητου
αθώωση Βατοπεδινών, επαναφορά αφορολόγητου μοναχών, ειδική τροπολογία εξαίρεσης εκκλησιαστικών οργανισμών και εταιρειών από την εποπτεία του κράτους
Παιδεία
 υπερψήφιση νόμου Διαμαντοπούλου με ισχυρή πλειοψηφία και διακομματική συναίνεση

μπλοκάρισμα και μη εφαρμογή νόμου Διαμαντοπούλου, χαριστικές διατάξεις Αρβανιτοπουλου προς τον ιδιωτικό τομέα (έρευνα), διάλυση των ΑΕΙ με απομακρύνσεις κρίσιμων για τη λειτουργία διοικητικών υπαλλήλων χωρίς σχέδιο

Πολιτισμός
Νόμος για τη βιωσιμότητα των πολιτιστικών ιδρυμάτων και μουσείων, ηλεκτρονικό μητρώο επιχορηγήσεων, κριτήρια, μείωση δαπάνης και εξωστρέφεια κρατικών σχηματων

Αδρανοποίηση του νόμου για τα μουσεία, κατάργηση του ηλεκτρονικού μητρώου, επαναφορά στην προτέρα κατάσταση με αποτέλεσμα τις παραιτήσεις Ξαρχακου από το Εθνικό και Παπαλιού από το ΕΚΚ, επιχορηγήσεις σε όποιον ψέλνει καντάδες και μαντινάδες στην κυβέρνηση (Σμαραγδής, Λαζόπουλος κλπ)

Δημόσια Διοίκηση
αξιολόγηση χωρίς κομματικές παρεμβολές σε προαγωγές, και διορισμοί με opengov, Καλλικράτης

απόλυση όποιου μπήκε με opengov στο δημόσιο και αντικατάσταση τους με κομματικούς και προσωπικούς φίλους, 4-2-1, κατάργηση των διατάξεων για αξιοκρατία, επαναφορά των κομματικών διορισμών σε οργανισμούς και διοικήσεις

Υγεία
σύγκρουση με φαρμακοποιούς για το 35% καπέλο και το βρεφικό γάλα

διορισμός του αντιπροέδρου των φαρμακοποιών σε κρατική θέση και διατήρηση των ευνοϊκών διατάξεων εις βάρος των ασθενών

Δικαιοσύνη
αντιμέτωποι με τις κινητοποιήσεις των δικαστών υπό τον κ. Αθανασίου για τις περικοπές μισθών

Υπουργοποίηση του κ. Αθανασίου, και επαναφορά των μισθών των δικαστικών

Διαφάνεια
Δι@γεια

Παρολίγον κλείσιμο της Δι@γειας, με εισήγηση τροποποίησης που ακούγεται πως ήρθε από το ΠΑΣΟΚ

Εξωτερική πολιτική
συμμετοχή και παρουσία σε όλα τα forum και εξελίξεις (με την τοτε αντιπολίτευση να κατηγορεί τον Γ.Π. για 'τουρισμό')

ανύπαρκτοι, ενώ οι ελάχιστες ανακοινώσεις που γράφονται πλέον στα αγγλικά στερούνται περιεχομένου αλλά βρίθουν γραμματικών λαθών, ανύπαρκτοι στην Κυπριακή κρίση, ρηματική διακοίνωση εναντίον της Ελ. Θεοχάρους (ευρωβουλευτή Κύπρου), πολεμοχαρείς στο θέμα της Συρίας, αμίλητοι στην σφαγή της Γάζας, ανύπαρκτοι στην Ουκρανική κρίση 

Δημοκρατία
Ανοιχτά υπουργικά συμβούλια, δημοσιοποιημένες εισηγήσεις, ανεξάρτητη λειτουργία των θεσμικών οργάνων, καθημερινή κυβερνητική ενημέρωση, νόμος για την ιθαγένεια, υποχρεωτική διαβούλευση και δημοσιοποίηση για νομοσχέδια προς ψήφιση (έτσι σώθηκε η Δι@υγεια), συχνή παρουσία του Πρωθυπουργού στη Βουλή για ερωτήσεις

Μπαλτάκος, κατάργηση νόμου για την ιθαγένεια, κατάργηση υπουργικών συμβουλίων, ενημέρωση μέσω διαρροών και παραπολιτικών, απαξίωση του κοινοβουλίου από τον Πρωθυπουργό,  ανοχή στη ρατσιστική βία και τη ΧΑ μέχρι τη δολοφονία Φύσσα, πολιτική πόλωση για μικροκομματικό όφελος, ανυπαρξία διαύλων με την αντιπολίτευση, 'θεωρία των δύο άκρων', αντικομμουνιστικός ρεβανσισμός, έξαρση της κοινωνικής ανισότητας, 'εντολές Σαμαρά' αντί για θεσμική λειτουργία


Κουράστηκα να ακούω για τις δήθεν 'αθλιότητες που υπέστη ο θαρραλέος ηγέτης του ΠΑΣΟΚ την 1η Σεπτεμβρίου στο Ζάππειο'. Ο κ. Βενιζέλος πήρε προσωπικά το "να πέσει η δεξιά", και είναι απολύτως λογικό με μία τέτοια λίστα πεπραγμένων, αλλά αυτό δεν συνιστά αθλιότητα των παρευρισκομένων στην εκδήλωση. Η αθλιότητα είναι στο κυβερνητικό του έργο που μόνο προοδευτικό ή σοσιαλδημοκρατικό δεν μπορεί να χαρακτηριστεί. 

Αν τον ενοχλεί τόσο πολύ, ας αλλάξει κατεύθυνση. Αν δεν μπορεί, ας αλλάξει κόμμα - ας πάει σε κάποιο που ταιριάζει περισσότερο στο πολιτικό του ήθος, στις αντιλήψεις του περί κράτους, πολιτεύματος, και δημοκρατικής λειτουργίας των κομμάτων. Τα social media βρίθουν προσκλήσεων προς τη Νέα Δημοκρατία του κ. Σαμαρά μετά την συνέντευξη τύπου που παραχώρησε, ενώ οι άριστες σχέσεις είναι πέρα από εμφανείς. Υπάρχει αλληλοκατανόηση και κοινό πεδίο, και δεν θα έχει πλέον το φόρτο απόδειξης ενός προοδευτικού προσήμου που δεν επιθυμεί να καταλάβει τι σημαίνει. 

Δεν είναι προσωποκεντρικό το ζήτημα όπως γράφουν τα φιλοκυβερνητικά Μέσα, αλλά πολιτικό. Κι όση σκόνη κι αν σηκώσουν με όλα αυτά, ο επόμενος προϋπολογισμός είναι κοντά, και εκεί θα δούμε πόσο γυμνοί είναι οι σημερινοί δύο 'βασιλείς', στα νέα μέτρα που θα πρέπει να ψηφιστούν. 

Έτσι είδαν Τα Νέα την ομιλία Σαμαρά στη ΔΕΘ

ΥΓ: ο μόνος που παραλίγο να ακούσει κάποιο "ου" στην εκδήλωση, ήταν ο κ. Παπαμιμίκος (γραμματέας της ΝΔ) και η παρέμβαση του κ. Πετσάλνικου ήταν άμεση, όσο και αποτελεσματική.

ΥΓ2: η λίστα είναι ενδεικτική - είναι τόσα που αδυνατώ να τα θυμηθώ ή να τα συμπεριλάβω όλα αυτή την ώρα. Θα χαρώ πολύ να την συμπληρώσετε εσείς στα σχόλια.

ΥΓ3: δεν μπαίνω καν σε ζητήματα ανταγωνιστικότητας, μεταρρυθμίσεις, άνοιγμα των μεταφορών, νέο φορολογικό και λοιπά - δείτε την έκθεση του ΟΟΣΑ (την πρωτότυπη, όχι την παραγγελία του ΥΠΑΝ). Δεν έχει γίνει τίποτα, και η νέα μείωση των εξαγωγών είναι δυστυχώς ακλόνητη απόδειξη για την αποτυχία επανεκκίνησης της παραγωγής και επαναφοράς του ΑΕΠ σε κάποια επίπεδα που να μπορούν να εμπνεύσουν την παραμικρή εμπιστοσύνη στην οικονομία μας, ή τις εξαγγελίες περί εκατοντάδων χιλιάδων θέσεων εργασίας που θα έρθουν από τον ουρανό. 
Όσο για τις μειώσεις στη φορολογία, ας μας πει ο νυν ή κάποιος από τους πρώην ΥΠΟΙΚ πόσες ήταν οι μη μισθολογικές δαπάνες που κόπηκαν από το 2012 και μετά. Γιατί αν γίνουν περικοπές στην αβάσταχτη φορολόγηση μας χωρίς να έχουν γίνει οι αντίστοιχες μειώσεις στις δαπάνες, θα γυρίσουμε εκεί που ήμασταν: στο 2009 και στα ελλείμματα της κυβέρνησης των greek statistics της οποία ο κ. Σαμαράς ήταν σημαντικό μέλος. Τότε που μας διαβεβαίωνε (προεκλογικά) πως το έλλειμμα είναι 4% σαν "οικονομολόγος με μακρά εμπειρία στους προϋπολογισμούς".

5.9.14

Λεφτά υπάρχουν



Το ελληνικό δημόσιο (υπουργεία, δήμοι, ΝΠΔΔ κλπ) έχει τεράστια ακίνητη περιουσία. Κάποτε ο πρώην υπουργός οικονομικών κ. Στουρνάρας έγραφε εκθέσεις (ιδεών) πως αυτή η περιουσία μπορεί να κεφαλαιοποιηθεί ξεπερνώντας τα 300 δις. ευρώ – τότε που ήταν στο ΙΟΒΕ και μας κούραζε με το πόσο ικανότερος είναι του τότε ΥΠΟΙΚ κ. Παπακωνσταντίνου.


Η περιουσία αυτή έχει αποκτηθεί με πολλούς τρόπους, και δεν είναι όλη ικανή για να στεγάσει κάποια κρατική λειτουργία. Έτσι επιχειρήθηκε κάποια στιγμή η καταγραφή της, ούτως ώστε όσα κτήρια ήταν ικανά να στεγάσουν υπηρεσίες να το κάνουν, και τα υπόλοιπα να αξιοποιηθούν διαφορετικά ή ακόμα και να πουληθούν.

πηγή | ΕΘΝΟΣ: "75.000 ακίνητα στο σφυρί λόγω χρέους"
Η ιδέα ήταν πως εφόσον αρκετά από αυτά τα κτήρια ήταν εγκαταλελειμμένα ή χρειαζόντουσαν επισκευές θα χρησιμοποιούσαν το Πράσινο Ταμείο και το ΕΣΠΑ για να ανακαινιστούν, επιτυγχάνοντας έτσι την ενεργοποίηση τους στην μικρο-οικονομία που εντάσσονται, θα έδινε μεροκάματα στον ιδιωτικό τομέα με ευρωπαϊκό χρήμα, ενώ σε κάποιες περιπτώσεις θα λειτουργούσε και ευεργετικά κατά της εγκληματικότητας μέσα από τη νέα ροή ανθρώπων που θα εργάζονταν εκεί ή θα χρησιμοποιούσαν τις υπηρεσίες. Ας σκεφτούμε δρόμους που έχουν εγκαταληφθεί πια από γραφεία και καταστήματα όπως είναι η Ακαδημίας, ή την πλατεία Ομονοίας για παράδειγμα, και πως θα βελτιωνόταν η εικόνα της πόλης, προτού πάμε σε μικρότερα παραδείγματα γειτονιάς κλπ.

Οι αντιστάσεις σε αυτή την κίνηση που θα εξοικονομούσε εκατομμύρια ευρώ και θα κινούσε την οικοδομή με ευρωπαϊκούς πόρους ήταν πολλές αφού όσο το δημόσιο δεν αξιοποιούσε τη δική του περιουσία νοίκιαζε κτήρια σε εξωφρενικές τιμές από τους κολλητούς όποιου καθόταν στην όποια καρέκλα. 

Τι έκανε τελικά η κυβέρνηση; Άφησε τα ρημαγμένα κρατικά ακίνητα να συνεχίσουν να υποβαθμίζουν τις γειτονιές, ενώ πούλησε αυτά που ήδη χρησιμοποιούσε με υποχρέωση ενοικίασης τους για χρόνια – το γνωστό sale and lease back που τόσο αξιοποίησαν εισηγμένες εταιρείες του «εξαίρετου» ιδιωτικού μας τομέα ενισχύοντας τη φούσκα και την τσέπη των «επενδυτών», και κοροϊδεύοντας μικροεπενδυτές του ΧΑΑ.

Η Ελευθεροτυπία έχει σήμερα δημοσίευμα για 28 τέτοια κτήρια που πουλήθηκαν για 260 εκατομμύρια ευρώ, με υποχρέωση μίσθωσης τους από το δημόσιο που φτάνει τα 600 εκατομμύρια! Μεταρρυθμισάρα!

Το συμπέρασμα είναι ένα: Λεφτά Υπάρχουν! Αρκεί να ξέρεις κάποιον που ξέρει κάποιον για να τα αρπάξεις, και η κυβέρνηση να συνεχίσει να αρμέγει στην κυριολεξία 10 εκατομμύρια κορόιδα για να του τα δίνουν μέσω εξοντωτικής φορολογίας. Κάπου εδώ θυμάμαι τον πρώην υπ. Υγείας κ. Γεωργιάδη να μας λέει για τον φόρο ακινήτων πως «αν ο πολίτης δεν μπορεί να αξιοποιήσει παραγωγικά το ακίνητο του οφείλει να το πουλήσει για το καλό της εθνικής οικονομίας», και ντρέπομαι να αποτυπώσω σε λέξεις τη σκέψη μου· για το θράσος και την κοροϊδία αυτής της μειοψηφικής δράκας – της κυβέρνησης σωτηρίας, κανονικότητας και σταθερότητας. Λεφτά υπάρχουν!

27.8.14

Ένας τραπεζικός ακόμα. #Γαλλία


Για δεκαετίες υπάρχει ένας άτυπος και ανομολόγητος ανταγωνισμός μεταξύ κεφαλαίου και πολιτικής, ακόμα κι αν αυτός καταλήγει συχνά σε συνεργασία ή διαπλοκή. Ένας πόλεμος μεταξύ εκλεγμένων αντιπροσώπων της λαϊκής βούλησης (που τόσο έχει απαξιωθεί από τα ΜΜΕ που την καθορίζουν), με όσους έχουν την άτυπη ισχύ του χρήματος. Άτυπη, αφού δεν προβλέπεται από κανένα κανόνα ή θεσμό η ισχύς που απολαμβάνουν στο πλαίσιο της δημοκρατίας.

Οι αγνές, ακριβοδίκαιες, ουδέτερες αγορές, οι καθοδηγούμενες αποκλειστικά και μόνο από ακαδημαϊκή και επιστημονική γνώση είναι το εργαλείο στο μυαλό πολλών για να κριθούν πολιτικά ζητήματα. Είναι έτσι όμως; Είναι τέτοιες οι αγορές, κενές πολιτικής και προθέσεων; Φυσικά και όχι. Κι όταν αυτό τεθεί σε υπέρμαχο τους, η απάντηση γίνεται ξαφνικά “μπορεί και να μην είναι, αλλά αν μη τι άλλο οι δικές τους προθέσεις είναι καλύτερες των πολιτικών”. Ποιών πολιτικών; Αυτών που κατηγορούμε ότι ξεπουλήθηκαν σε όποιον είχε ισχύ για να χτίσουν την καριέρα τους, κι αν ναι, υπάρχει υπέρτερη ισχύ σήμερα από αυτή του χρήματος;

Αγαπώ το χρήμα όσο κι ο διπλανός μου. Η μόνη διαφορά μας είναι πως πριν το χρήμα αγαπώ τη δημοκρατία και τους κανόνες που επιδιώκουν να μας κρατήσουν μακρυά από τη ζούγκλα του ισχυρού, και κοντά στον κόσμο του δικαίου και της οργανωμένης κοινωνίας.

Σε μία εποχή αλλεπάλληλων κρίσεων που προήλθαν από το χρηματοπιστωτικό τομέα, η τοποθέτηση ενός προερχόμενου από αυτόν υπουργού οικονομικών χωρίς ισχυρό πολιτικό πρόσημο και ατζέντα αλλαγής, αλλά αντιθέτως, με στόχο την προσαρμογή της κοινωνίας στο αγνό παρθένο μαλλί των αγορών είναι ακραία προβληματική και θα επιτείνει την κοινωνική αναταραχή στις κοινωνίες που αφορά. Με πρώτη την Γερμανία, η Ευρώπη έχει κάνει αυτή τη λάθος στροφή, και καταφέρνει να την επιβάλλει και σε άλλες χώρες - εσχάτως στη Γαλλία.

Η κρίση ως έλλειψη χρημάτων στην τσέπη των πολιτών θα είναι μόνο καύσιμο στις εξελίξεις. Η πραγματική αιτία θα είναι το έλλειμμα δημοκρατίας, και δικαίως.


19.8.14

Reclaiming Greek Golden Dawn from the neonazis #rgd


Reclaiming 
Greek 
Golden Dawn 
from the neonazis

It was one of those nights, maybe dinner had to much salt, maybe it was pre-holiday-end-jitters with ones mind trying to go back to ‘worry mode’, maybe plain insomnia... but I woke up at 4 a.m. whilst taking a vacation in a farm in Antiparos.

I had spent previous nights trying to photograph a winepress under full moon, so I was in mode. Tonight the moon was a not so slender crescent, much like the one on the Turkish flag, allowing for the stars to make an appearance. Before long the first roosters were up, just before the crack of dawn. 

The idea landed to me that greeks had lost quite a few things to nationalism, the waning moon and the light of a splendid ‘golden dawn’ being two of them. What if we reclaimed the light of the greek morning sun, greeks and tourists alike?

What if we posted our greek holiday golden dawn pics - our early morning, or really late night, snapshots - under #reclaimingGoldenDawn or #rgd? 

What if we took that back from the neonazis?







8.8.14

«Τελειώσαμε και μείναμε μονάχοι»...



Η επίσκεψη Αλέξη στο Άγιον Όρος είναι το απόλυτο summer anthem για να κλείσει μία διετία αντικομουνιστικής υστερίας που κάλυψε με επιτυχία το απόλυτο πολιτικό τίποτα του κυβερνητικού έργου, της κεντροαριστεράς των ημερίδων και των ζυμώσεων, της ανύπαρκτης αριστερής αντιπρότασης και της εκτίναξης της ακροδεξιάς που κάθε άλλο παρά πέφτει μετά τις καθυστερημένες και επικοινωνιακές διώξεις.

Όσο το κέντρο κυνηγούσε ‘κομμουνιστές’ με την αρθρογραφία του, η κυβέρνηση εξυπηρετούσε όσους μπορούσε, ενώ οι ‘κομμουνιστές’ δούλευαν τη στροφή από κόμμα διαμαρτυρίας σε κυβερνητικό σχήμα.

Όσοι έκαναν echo ό,τι ανοησία κατέβαζε ο νους του προκατόχου της κ. Βούλτεψη μαζί με το Μαξίμου και τους 2-3 άλλους επικοινωνιακούς πυρήνες της κυβέρνησης σε τι βοήθησαν τη χώρα μετέχοντας στον επικοινωνιακό χειρισμό που μόνο σκοπό είχε τη φασαρία που θα κάλυπτε όσα δεν έγιναν σε αλλαγές, και όσα έγιναν για τον παλαιοκομματισμό και τη διαπλοκή; 

Αχρείαστοι ντενεκέδες, τίποτα άλλο, η ιντελιτζένσια και η ‘αστική’ τάξη της χώρας. Εμφυλιοπολεμικές εμμονές, ημερίδες, μηδενικό χειροπιαστό αποτέλεσμα, ενώ όλοι οι υπόλοιποι δούλευαν – ο καθένας στα δικά του. Κρίμα που δεν είναι δουλειά το να κρεμάμε ταμπέλες σε απόψεις – θα είχαμε κάνει «μία startup που έσκιζε», τη νέα πιτσαρία. 

Έβαλε κανείς ένα πετραδάκι στην ατζέντα, ή απλά παίξατε στο μνημόνιο/αντιμνημόνιο κι εσείς; Έφτιαξε κανείς καμία νέα κομματική δομή που να αντανακλά όσα λέει για τη δημοκρατία και τη διακυβέρνηση που θέλει; Το μόνο που είδαμε ήταν ανθρώπους που μιλούσαν για Ανοιχτή Κοινωνία να προστρέχουν στην πιο μεσσιανική δομή που έγινε ποτέ, αυτή του Ποταμιού, που έκανε συνέδριο για να επισημοποιήσει πως όλα τα κομματικά όργανα είναι μία απλή «αυλή» στη νέα Φρειδερίκη – το μεσσία Σταύρο Θεοδωράκη.

Η αμετροέπεια του να μην καταλαβαίνεις το μέγεθος σου και να μην ανταποκρίνεσαι στην αντίστοιχη ευθύνη και ρόλο δεν έρχεται χωρίς τίμημα· μία πολιτική ταφόπλακα ακόμα για το «χώρο». Τα καφεδάκια δεν ήταν ποτέ παραγωγή πολιτικής – αυτό είναι δουλειά διαδρομιστών στα σοβαρά μαγαζιά, και το κάνουν (ναι, αυτοί που φτύνετε για παλαιοκομματισμό) 100 φορές πιο αποτελεσματικά.

Τι θα είχε γίνει αν το Κέντρο είχε κρατήσει ίσες αποστάσεις και επεξεργαζόταν ατζέντα αντί να φλιπάρει κάθε τόσο στα επικοινωνιακά σκιρτήματα της κυβέρνησης, αποκρύπτοντας παράλληλα τα προβλήματα χάριν ‘σταθερότητας’; Κανείς δεν θα μάθει. Θα είχε, όμως, μία σχετική αξιοπιστία να κρίνει το αν καλώς πήγε ο Τσίπρας στο Άγιον Όρος ή όχι, και ό,τι ξεστόμιζε θα συνοδευόταν από πολιτική συνέπεια που θα στηριζόταν σε καθορισμένη ατζέντα αντί για οπαδισμό.

Τώρα απλά κράζει – τι άραγε; Ότι ο Τσίπρας ανταποκρίθηκε σε όσα του ζήτησαν; Αυτό ήταν το πολιτικό πεδίο, έτσι το έστησε το κάθε μικρό και μεγάλο συμφέρον (από το βιοτέχνη μέχρι την Εκκλησία) και σε αυτό απάντησε: «δεν έχετε να φοβηθείτε τίποτα – στη χειρότερη θα είμαι σαν τους άλλους· στην καλύτερη, μπορεί να κάνω και την έκπληξη».

Και τον τσούζει αυτό τον τεμπέλη, φλύαρο, φρεντόπληκτο μεταρρυθμιστή. Τον τσούζει πολύ. Γιατί ό,τι βλέπει να έρχεται είναι χαστούκι στη μάπα για όσα δεν έκανε, και πρέπει να βρει κάποιον άλλον να φταίει. Η αστική ιντελιτζένσια μοιράζεται (καλοσύνη της) το αλάθητο του Πάπα, και δε θα πει ποτέ: «μαλακίστηκα βασιλικά».

Αφιερωμένος ο Στράτος, και καλό καλοκαίρι 


5.8.14

Ηλίθιοι φιλελεύθεροι κι αριστεροί


Με αφορμή την επιβολή του ΕΝΦΙΑ παρακολουθώ την απόδοση ιδεολογικών χαρακτηριστικών στην ακολουθούμενη πολιτική και φρίττω. 

Δεν υπάρχουν ιδεολογικά χαρακτηριστικά στην επιβολή φόρων για να πληρωθούν κομμάτια του κράτους που ουδείς χρειάζεται, ενώ παράλληλα τρέχουν φοροαπαλλαγές και χαριστικές διατάξεις προς κάθε διαπλεκόμενο. Δεν είναι πολιτικό ζήτημα με τη στενή κομματική ή παραταξιακή έννοια, αλλά ένα θέμα δημοκρατίας. Ως τέτοιο ανοίγει ένα πεδίο συνεννόησης φιλελεύθερων και αριστερών, και όχι αντιπαράθεσης, αφού αυτή οδηγεί σε μία άνευ ουσίας διάσπαση δυνάμεων μπροστά στο μείζον, και τελικά υποβοηθά την απολίτικη αλητεία της κυβέρνησης.

Χρειάζεται πολιτικό θάρρος για να αναγνωριστεί το κοινό πεδίο και από τις δύο πλευρές, και μικροπολιτικό ξεβόλεμα από την κείμενη αφήγηση περί κρατιστών και μη, αντιμνημονιακών και μη, υπέρμαχων της ιδιοκτησίας και μη.

Ας με συγχωρέσουν οι πολιτικοί επιστήμονες και οι κάθε λογής ειδήμονες και επαγγελματίες της πολιτικής, αλλά εγώ δεν βλέπω ικανές ιδεολογικές διαφορές σε ό,τι αφορά το πλαίσιο λειτουργίας της πολιτείας μεταξύ αριστερών και φιλελευθέρων – οι διαφορές υπάρχουν σε πολύ κατώτερα ζητήματα άσκησης πολιτικής. Το πλαίσιο, όμως, είναι που βάλλεται σήμερα και αυτό είναι ο μεγάλος ασθενής. Δεν είναι πρόβλημα ούτε οι μισθοί, ούτε η ιδιοκατοίκηση, ούτε η επιχειρηματικότητα· να αρχίσουμε να διακρίνουμε τα συμπτώματα από τις αιτίες μετά από επτά χρόνια κρίσης.

Δεν διαφωνούν οι δύο χώροι στην αντίθεση τους στη δικαιοσύνη όπως την καταλαβαίνει το σημερινό ΣτΕ, και ο υπουργός δικαιοσύνης με τα σχεδόν καθημερινά εκτρώματα που καταθέτει στην κλειστή Βουλή επιχειρώντας να αλλοιώσει το θεσμικό πλαίσιο με μοναδικό αποτέλεσμα την εξυπηρέτηση ειδικών συμφερόντων. Δεν υπάρχει διαφωνία σε ό,τι αφορά το ρόλο του κράτους, αυτόν της προστασίας, αλλά στο «μέχρι που» φτάνει αυτός και με τι ιεράρχηση και κόστος. Δεν υπάρχει διαφωνία σε ό,τι αφορά την ιδιοκτησία, και οι δύο την αποδέχονται και την επιζητούν για τους πολίτες. Δεν υπάρχει διαφωνία στα ανθρώπινα δικαιώματα, την ισότητα των πολιτών και των ευκαιριών που αυτοί πρέπει να έχουν μέσα στην κοινωνία μας. Αυτά αποτελούν μία ικανή βάση για καταρχήν συνεννόηση.

Σε άλλες εποχές η σοσιαλδημοκρατία αποτελούσε γέφυρα ανάμεσα στους δύο χώρους. Σήμερα αυτή εξοντώθηκε με επιτυχία από τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ (και όσους του επέτρεψαν να γίνει πρόεδρος με τόση ευκολία, ή τον στήριξαν με την αφέλεια τους το προηγούμενο διάστημα, αλλά αυτό δεν είναι της παρούσης), οπότε θα πρέπει να συνεννοηθούν μόνοι τους. Όρος το να καταφέρουν να ωριμάσουν, αντί να τσακώνονται σαν ηλίθιοι με μοναδικό αποτέλεσμα την ανενόχλητη συνέχιση της εκτροπής.

Σε καμία περίπτωση δεν προτείνω την απο-πολιτικοποίηση ή απο-ιδεολογικοποίηση· το αντίθετο. Προτείνω την εντατικότερη πολιτικοποίηση με κορμό της συζήτησης τη δημοκρατία, και τρία απτά αποτελέσματα: την αποδόμηση της κυβερνητικής πολιτικής, την συνεννόηση για το θεσμικό πλαίσιο ως κυρίαρχο εργαλείο για την έξοδο από την κρίση, και την επαναφορά της πολιτικής ως μόνη θεραπεία απέναντι στον αντικοινοβουλευτισμό, την ακροδεξιά και το φασισμό της «λαοκρατίας»** της Χρυσής Αυγής, του Παπαδόπουλου και του Μεταξά.

Δεν είναι όλοι οι φιλελεύθεροι «νεοφιλελεύθεροι» κρυπτοδεξιοί, και δεν είναι όλοι οι αριστεροί «νεοκομμουνιστές» μπαχαλάκηδες. Για να ακριβολογούμε αυτοί είναι οι ενοχλητικές παρανυχίδες, οι μειοψηφίες στο χώρο τους, που μεγεθύνονται εκτός πραγματικότητας με ένα και μόνο σκοπό: την επικράτηση των ηλίθιων (των παρανυχίδων) στην αντιπολίτευση, και των πιο διεφθαρμένων στην εκάστοτε κυβέρνηση.

Σήμερα ψηφίζεται ένα ακόμα έκτρωμα, σε κλειστή Βουλή, ως τροπολογία σε άσχετο νόμο (του υπουργείου Υγείας του κ. Βορίδη), που θα επιτρέψει τη συγχώνευση της διαπλοκής των Μέσων Ενημέρωσης και την απαλοιφή χρεών τους εις βάρος των υπερφορολογημένων πολιτών. Η αριστερά και οι φιλελεύθεροι θα μιλήσουν για την Θάτσερ και τον Μπρέζνιεφ; Αν  αυτό είναι το μόνο που έχουν να πουν, πάσο...


_________________________________________________

** Από το ημερολόγιο του Μεταξά για το πραξικόπημα της 4ης Αυγούστου:
«Η Ελλάς έγινε από της 4ης Αυγούστου Κράτος αντικομμουνιστικό, Κράτος αντικοινοβουλευτικό, Κράτος ολοκληρωτικό. Κράτος με βάση αγροτική και εργατική, και κατά συνέπεια αντιπλουτοκρατικό. Δεν είχε βέβαια κόμμα ιδιαίτερο να κυβερνά. Αλλά κόμμα ήτανε όλος ο Λαός, εκτός από τους αδιόρθωτους κομμουνιστάς και τους αντιδραστικούς παλαιοκομματικούς.» Wikipedia

Translate