8.4.14

Η πραγματική αποκάλυψη Μπαλτάκου


Ο Τάκης Μπαλτάκος δεν ήταν μόνο ένας ακροδεξιός συνομιλητής στης Χρυσής Αυγής. Ήταν και ρεαλιστής. Και δυστυχώς η πολιτική του κρίση ήταν ορθότερη του Πρωθυπουργού που τον απέπεμψε.

Είχα αποφύγει να δω το βίντεο και να διαβάσω την αποδελτίωση του διαλόγου μέχρι σήμερα – δεν το χρειαζόμουν για να καταλάβω τον κ. Μπαλτάκο, ήξερα περί τίνος πρόκειται. Ήταν σχεδόν δεδομένο αφού ποτέ δεν πίστεψα την εικόνα που προσπάθησαν να χτίσουν για τον κ. Σαμαρά· όποιος είχε μάτια το έβλεπε στις ομιλίες του, στις πολιτικές του, στην επιλογή των προσώπων, και στον τρόπο διακυβέρνησης που ακολουθεί. 

Δεν ζητάει καμία νομιμοποίηση των αποφάσεων του (όπως αυτή του Υπουργικού Συμβουλίου, ενίοτε και της Βουλής), δεν πατάει στην Ώρα του Πρωθυπουργού να απαντήσει σε ερωτήσεις, δεν ενδιαφέρεται για κανενός είδους διαβούλευση (εκτός αν ο έτερος είναι η Gazprom…) και είναι αδίστακτος σε ό,τι αφορά την εικόνα του, και την εξυπηρέτηση των ιδεοληψιών που κουβαλάει – αυτών που μας φόρτωσαν ένα «Μακεδονικό» για πάνω από 20 χρόνια.

Ποιόν θα επέλεγε για Γενικό Γραμματέα της Κυβέρνησης; Κάποιον με αρχές που βασίζονται στην αξία της ανθρώπινης ζωής ανεξαρτήτως φύλου/φυλής/καταγωγής/σεξουαλικότητας/θρησκείας/κλπ; Έναν υπέρμαχο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της ισοπολιτείας; Της ανοιχτής διακυβέρνησης και των κανόνων; Προφανώς και όχι. 

Αυτή ήταν, και παραμένει, η διαφωνία μου με όσους λένε συχνά-πυκνά «μη γκρινιάζεις – πάμε καλά». Επιμένω, και θα επιμένω στο διηνεκές, ότι μόνο δεινά θα φέρει η αποδοχή της πολιτικής Σαμαρά και του τρόπου διακυβέρνησης που ακολουθεί, αφού εδράζεται σε ό,τι πιο αντιδραστικό έχει να επιδείξει η ελληνική κοινωνία – ένας δρόμος που απέχει μακράν μίας σύγχρονης κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Η αποδοχή, αν όχι ο εθισμός σε αυτή την αντίληψη, μας απομακρύνει από τον βασικό σκοπό της εμβάθυνσης της δημοκρατίας, της συγκρότησης μας σε κοινωνία πολιτών, με κοινές καθημερινές επιδιώξεις και προσδοκίες μακρυά από διχαστικά θρησκευτικά και πολιτικά δόγματα.

Εδώ είναι που γίνεται ενδιαφέρουσα η συνομιλία Μπαλτάκου – Κασιδιάρη. Το σημαντικό δεν είναι το πόσο δεξιός είναι. Ούτε το πόσο κοντά βρίσκεται «στα παιδιά» της Χρυσής Αυγής. Αυτά ήταν γνωστά από το πρώτο εξάμηνο, όταν ο πρώτος παρέλαβε έκθεση για τα θύματα ρατσιστικής βίας και την πέταξε στα  μούτρα των συντακτών της.

Ο κ. Μπαλτάκος επιβεβαίωσε τους χειρότερους φόβους μας, για παντελή έλλειψη στοιχείων  για τη δράση του φασιστικού μορφώματος, αφού δεν είχαν ασχοληθεί πραγματικά μαζί τους, και το γεγονός ότι αποφασίστηκε η δίωξη τους με καθαρά κομματικά κριτήρια. Για να μπορέσει ο κ. Σαμαράς να περάσει το κόμμα του μπροστά από τον ΣΥΡΙΖΑ του κ. Τσίπρα. 

Ως προς αυτό υπήρξε παρέμβαση δύο, επίσης ακροδεξιών αντιλήψεων, υπουργών στην δικαιοσύνη με στόχο την εκλογική επιτυχία του κόμματος τους. Κατ’ εντολή Σαμαρά, σύμφωνα με τον κ. Μπαλτάκο.

Κι εδώ είναι που ο αποπεμφθείς** φαίνεται να είναι σαφώς πιο ρεαλιστής του προϊστάμενου του, όταν λέει ότι μία δίωξη χωρίς στοιχεία θα πάει την ΧΑ στο 20%, όχι στο 2% που ήλπιζε ο «μεγαλοαστός». Όποιος νομίζει ότι ο ψηφοφόρος βάζει το θράσος και τον αυταρχισμό πάνω από τους θεσμούς θα βρεθεί προ εκπλήξεων. Το δυστύχημα είναι ότι το αποτέλεσμα θα το υποστούμε και οι υπόλοιποι, όταν εκείνος θα πάει σπίτι του για να ξαναχαζέψει το ταβάνι του για άλλα 20 χρόνια.

Το χειρότερο όλων, η πραγματική αποκάλυψη Μπαλτάκου, είναι αλλού. Όταν το πρωτοπαλίκαρο του ζητάει να πάει στον εισαγγελέα και να καταγγείλει τις παρεμβάσεις στη δικαιοσύνη, η απάντηση είναι ανατριχιαστική: «Με κυβέρνηση Σαμαρά θα το κάνω; Σε ποιον εισαγγελέα θα πάω;»

Αυτοί δεν είναι όροι εκσυγχρονισμού και μεταρρύθμισης, και επ’ ουδενί δεν θα οδηγήσουν την χώρα μπροστά. Είτε βγούμε σε αγορές, είτε όχι. Δεν ήταν αυτό το ζητούμενο για την έξοδο από την κρίση, ούτε έχει ποτέ ανακάμψει χώρα με τέτοιους όρους. Κάθε μέρα παραμονής του κ. Σαμαρά (και του κ. Βενιζέλου που καμία αντίρρηση δεν έχει σε όλα αυτά – ο συνταγματολόγος!) στην εξουσία είναι μία μέρα οπισθοδρόμησης της χώρας σε εποχές που είχε αφήσει πίσω της. Δεν ξέρω και δεν θέλω να προτείνω ποια είναι η λύση σε ό,τι αφορά την επόμενη κάλπη, αλλά σίγουρα δεν είναι αυτοί οι δύο. Και μέχρι να αποφασίσουν τα κόμματα τους να τους αποκαθηλώσουν, κάποιος πρέπει να τους δείξει ότι υπάρχει lesser evil από την καταβαράθρωση των θεσμών και, μαζί τους, της χώρας.

Δεν είναι ο Μπαλτάκος το θέμα της βιντεοσκοπημένης συνομιλίας – η χώρα υπό τον σημερινό Πρωθυπουργό είναι το πραγματικό πρόβλημα, και ζητάει άμεσα λύση.


________

** ΔΙΟΡΘΩΣΗ: ορθώς μου υπέδειξε η Τάνυα Γραμματικού, πως ο κ. Μπαλτάκος δεν αποπέμφθηκε αλλά "παραιτήθηκε" από το αξίωμα του. Δεν έκανε κάτι κακό δηλαδή, σύμφωνα με τον Πρωθυπουργό, απλά διευκόλυνε, για λόγους επικοινωνίας...

6.4.14

Το κρυφτό της ακροδεξιάς στην κυβέρνηση


Για αρχή να ξεκαθαρίσουμε ότι δεξιοί είναι οι Μητσοτάκηδες και οι Χατζιδάκηδες, οι Κουμουτσάκοι και οι Αβραμόπουλοι που επιμένουν στο μπλέηζερ με το χρυσό κουμπί γιατί το φόραγε ο παππούς τους. Συντηρητικοί που άλλοι περισσότερο και άλλοι λιγότερο δεν αποδέχονται εύκολα τις αλλαγές που χρειάζονται, ή τις αλλαγές που συντελούνται στην κοινωνία και προσπαθούν με κάθε τρόπο να διατηρήσουν το χθες.

Η ακροδεξιά είναι άλλο πράγμα. Είναι σετ ιδεών, που ξεκινάει από τον εθνικισμό που πλασάρουν ανοιχτά οι πρώην βουλευτές του ΛΆΟΣ, Βορίδης και Γεωργιάδης, συνεχίζει με νέες αφηγήσεις σαν αυτές του Χρύσανθου Λαζαρίδη, και καταλήγει σε κλείσιμο του ματιού στον Πρωθυπουργικό λόγο και ανθρώπους σαν τον Τάκη Μπαλτάκο σε κομβικές κυβερνητικές θέσεις και συμβούλους επιπέδου Κρανιδιώτη και Κοτούλα στο στενό κύκλο του Πρωθυπουργικού γραφείου.

Ο κ. Μπαλτάκος αποπέμφθηκε για να διατηρηθεί μία ψευδεπίγραφη εικόνα «κέντρου», όπως ακριβώς είχε διαγραφεί ο παιδιόθεν δεξιός κ. Χατζηγάκης όταν κατήγγειλε «Φιρφιρίκους» και «ακροδεξιά σταγονίδια» στο περιβάλλον Σαμαρά λίγο πριν την κυβέρνηση Παπαδήμου – το Νοέμβριο του 2011.

Ο Πρωθυπουργός μπορεί να δυσκολεύει όσο θέλει την δουλειά του κ. Μουρούτη στο πολιτικό spin της πραγματικότητας αλλά η πραγματικότητα είναι μία, όσα επεισόδια κι αν προσπερνάει με προθυμία το ΠΑΣΟΚ του κ. Βενιζέλου και η συμμαχία των προθύμων «αντικομουνιστών»· αυτών που εξισώσουν το ενδεχόμενο κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ με το τέλος της χώρας.

Τα λάθος αξιώματα εδώ είναι δύο: πρώτον, ότι υπάρχει ευρωπαϊκό μέλλον για χώρα που δεν σέβεται τα δικαιώματα και τους θεσμούς, πόσω μάλλον ότι μπροστά στον «κομμουνιστικό κίνδυνο» επιβάλλεται η στρέβλωση. Και δεύτερον ότι ο κ. Σαμαράς είναι μονόδρομος στην αποφυγή του πρώτου – της εκλογικής επιτυχίας που δείχνουν οι δημοσκοπήσεις. 

Κι όμως, τα πράγματα είναι απλούστερα. Η απομάκρυνση του σημερινού Πρωθυπουργού, του περιβάλλοντος του, και της ανοχής(;) του στις ακροδεξιές ιδέες και αντιλήψεις μπορεί να εξασφαλίσει την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας, να προχωρήσει τις μεταρρυθμίσεις που χρειάζεται η εγχώρια παραγωγή για να ανεβάσει το ΑΕΠ και να μειώσει την ανεργία (δεν είναι λύση το κλείσιμο της ΕΡΤ, το Ελληνικό, και η χωρίς πραγματική εξυγίανση επιστροφή των τραπεζών στους ιδιώτες), και να ενισχύσει την δημοκρατία και τους θεσμούς.

Όποιος δεν μπορεί ή δεν θέλει να καταλάβει αυτό το αυτονόητο, ας κοιτάξει λίγο στον καθρέφτη του · στα είκοσι δεύτερα θα ανακαλύψει την εξάρτηση του. Αν όχι, ας βγει σαν τον Άδωνι κι ας δηλώσει για αρχή «εθνικιστής». Το κρυφτούλι της ακροδεξιάς που ασπάζεται ο καθένας, ή καταπίνει για λόγους προσωπικής επιβίωσης, έχει κοντά ποδάρια που κόντυναν λίγο περισσότερο μετά το Baltakosgate. Τι κρίμα που δεν κόντυναν όταν ο κύριος αυτός δήλωνε, εκπροσωπώντας τον Πρωθυπουργό που τον τοποθέτησε αν όχι και τον Αντιπρόεδρο της κυβέρνησης που τον αποδέχτηκε, πως «δεν τους ενδιαφέρουν τα ανθρώπινα δικαιώματα» και τα περιστατικά ρατσιστικής βίας. Ή όταν εκβίαζε την ΔΗΜΑΡ για συγκυβέρνηση με την Χρυσή Αυγή. Και τόσα άλλα – τα ξέρετε, μην κουράσω με τον κατάλογο· είναι μακρύς.  



1.4.14

Τράπεζες - μία πιο ψύχραιμη ματιά.

Η προχθεσινή μου αντίδραση (εδώ και εδώ) στην υπερψήφιση του άρθρου 2 για τις τράπεζες είχε ενδεχομένως τεχνικά λάθη, αλλά όχι πολιτικά· οφείλω να αναγνωρίσω το πρώτο, και να εξηγήσω το δεύτερο.

Είμαι υπέρμαχος του καπιταλισμού, ως το καλύτερο σύστημα που έχουμε μέχρι στιγμής για την αντιστάθμιση οικονομικών συμφερόντων μέσα σε μία κοινωνία, επιτρέποντας δυνητικά στους περισσότερους να δημιουργήσουν τις δουλειές και υπηρεσίες που θέλουν να προσφέρουν για προσωπική εκπλήρωση και οικονομικό κέρδος.

Ο παγκόσμιος καπιταλισμός έχει τα δικά  του προβλήματα, αλλά δεν είναι σε καμία περίπτωση αυτά που αντιμετωπίζουμε στη δική μας χώρα, σε επίπεδο εσωτερικής λειτουργίας και οργάνωσης. 

Οι παγκόσμιες αγορές (από τις οποίες δανειζόμασταν πέρα από τις δυνατότητες μας) ήταν αυτές που μας ανάγκασαν να δούμε την πραγματικότητα της οικονομίας μας στον καθρέφτη το 2010. Και ναι, εκεί αφενός το παρασιτικό κομμάτι επιτέθηκε στη χώρα μέσα από τις αγορές, ενώ η συντηρητική Ευρώπη μας άφησε μόνους νομίζοντας ότι ήταν αποκλειστικά «ελληνικό» πρόβλημα, και ότι μπορούσε να μας δώσει ένα μάθημα υπέρ της δημοσιονομικής πειθαρχίας.

Ο ελληνικός καπιταλισμός, όμως, μόνο καπιταλισμός ανοιχτού (δημιουργικού) τύπου δεν ήταν. Στην Ελλάδα, πήραμε την κυρίαρχη ιδέα πίσω από την συγκρότηση ενός κράτους, αυτή της προστασίας, και την ξεχειλώσαμε πέρα από κάθε λογική ισονομίας και ισοπολιτείας. Από τραπεζίτες και βιομήχανους μέχρι δημοτικούς αστυνομικούς, όλοι ζήτησαν και έλαβαν από το πολιτικό προσωπικό μία στρεβλή προστασία – ο καθένας με διαφορετική κλίμακα προσόδου φυσικά. Αλλά ο τρόπος ήταν λίγο-πολύ ο ίδιος: νομικά τερτίπια, τροπολογίες, «φίλοι» στα ΜΜΕ, εκβιασμοί και τελικά υποστήριξη στην κάλπη (άλλοι σε χρήμα, άλλοι σε σταυρούς) για την επανεκλογή όποιου διασφάλιζε... την «προστασία».

Προστασία που ζητήθηκε και δόθηκε απέναντι στον ανταγωνισμό, στην ελεύθερη αγορά εργασίας, στο ωράριο εργασίας, στους κανόνες. Όσο υπήρχαν αθρόα δανεικά, η ανισότητα αυτής της στρεβλής πρακτικής δεν ήταν ιδιαίτερα ορατή, αφού πετούσαμε δανεικά χρήματα πάνω από κάθε πρόβλημα. Ακόμα και όσοι πλήρωναν άδικο φορολογικά μερίδιο δεν αντιδρούσαν ιδιαίτερα αφού κάποια από τα δανεικά έφταναν τελικά και σε αυτούς μέσα από την αγοραστική δύναμη των υπολοίπων, εξασφαλίζοντας έτσι μία συμπόρευση στην πλασματική αύξηση εισοδήματος και ευημερίας. Αυτό τελείωσε απότομα το 2009· σχεδόν μέρες μετά τις τότε εκλογές.

 Η ισοπέδωση που ακολούθησε την επόμενη τετραετία είχε μία ευκαιρία: την αναδιάταξη του τοπίου με κανόνες λειτουργίας. Αυτό θα έκαναν οι διαρθρωτικές αλλαγές, οι μεταρρυθμίσεις, που θα μας πήγαιναν στο μέσο όρο λειτουργίας των άλλων ευρωπαϊκών χωρών. Αυτό δεν έγινε. Καταφέραμε να κάνουμε μία τεράστια μεταβίβαση ιδιωτικού πλούτου προς το δημόσιο ενώ παράλληλα δεν κάναμε τίποτα για να αλλάξουμε τις αιτίες του προβλήματος και να αποκαταστήσουμε τη λειτουργία του καπιταλισμού στη χώρα, ούτως ώστε να δοθεί εκ νέου η δυνατότητα ανάπτυξης καθενός μας μέσα σε ένα δικαιότερο – ως ανταγωνιστικό - πλαίσιο.

Ισοπεδώσαμε (κακώς) το κόστος εργασίας σε ό,τι αφορά τους μισθούς, αλλά διατηρήσαμε το αντίστοιχο κρατικό κόστος πάνω στην εργασία (ασφαλιστικό, γραφειοκρατία, κλπ). Ως ασφαλιστικό κόστος, εννοώ τα διαφορετικά ταμεία με διαφορετικούς όρους άνισης ασφάλισης και συνεισφοράς το καθένα, με κυρίαρχο λόγο ύπαρξης την συνέχιση της ανισότητας, της εσωτερικής γραφειοκρατίας και των θέσεων εργασίας που αυτή απαιτεί.

Μπορεί κάποιος να κοιτάξει κάθε τομέα της οικονομίας μας, και θα δει ότι οι πυρήνες του προβλήματος έχουν μείνει αλώβητοι. Σε αυτό το πλαίσιο είδαμε προχθές να υπερψηφίζεται η «ανάσταση» του ίδιου τραπεζικού συστήματος χωρίς να έχει αλλάξει τίποτα. Τα προβλήματα του τραπεζικού τομέα εκφράστηκαν οικονομικά (έκλεισαν κάποιες τράπεζες και συγχωνεύτηκαν άλλες στέλνοντας το λογαριασμό τους πολίτες) αλλά ούτε τα πρόσωπα άλλαξαν, ούτε αποτιμήθηκε το προηγούμενο καθεστώς πολιτικά, ούτε εφαρμόστηκε νέο πλαίσιο λειτουργίας. Το δε πολιτικό προσωπικό στη διάρκεια αυτής της περιπέτειας συνεχίζει να ψεύδεται με δεκάρικους και αψιμαχίες από την Βουλή και τους τηλεοπτικούς δέκτες. Καμία αλλαγή κι εκεί.

Και έτσι φτάνουμε στο κλασικό ελληνικό: πρέπει πλέον να δοθούν πίσω οι μετοχές που πήρε το δημόσιο όταν έσωζε τράπεζες και τραπεζίτες, αλλά δεν έχει πάρει κανένα αντάλλαγμα σε επίπεδο εξυγίανσης του τραπεζικού τομέα. Η σχέση τραπεζών-κράτους μοιάζει προσωπική, τραπεζιτών-πολιτικών. Μπορεί τεχνικά να είναι απαραίτητο, αλλά πολιτικά είναι ανυπόφορο. Χίλιες φορές να φορτωνόμασταν ζημίες πάνω στα 50δισ., αλλά να εξασφαλίζαμε ένα υγιές, ανταγωνιστικό και άρα δίκαιο πλαίσιο λειτουργίας για το μέλλον. Όποιος θέλει ας υπερθεματίσει την υπερψήφιση αυτής της «λήξης» της περιπέτειας του τραπεζικού τομέα και των τραπεζικών, στη στρεβλή λογική του τί είναι βιώσιμο και «ρεαλιστικό» σε βάθος χρόνου, αλλά ας μας επιτρέψουν να έχουμε έστω διαφορετική άποψη· το ίδιο πλαίσιο, με τα ίδια πρόσωπα, θα φέρει τα ίδια δεινά ενώ θα διατηρήσει αλώβητα όλα τα προ-κρίσης.

Χαρείτε όσο θέλετε για «το τέλος της κρίσης», νικήσατε, αλλά μην κοροϊδευόμαστε για το πού ανήκει ο καθένας, και τί ήταν η προχθεσινή «νίκη». Και μην ξαναμιλήσετε για μεταρρύθμιση. Χαμένοι είμαστε, για μία ακόμη φορά, όχι τυφλοί.

31.3.14

Τι ψηφίστηκε για τις τράπεζες


Το 2011 το δημόσιο έσωσε τις τράπεζες για τα θαλασσοδάνεια/διακοποδάνεια τους, και έλαβε έναντι μετοχές. Το ζήτημα των μετοχών, ίσως, ήταν αυτό που ξεχείλισε το ποτήρι της τραπεζικής και μηντιακής διαπλοκής το 2011 που απαίτησαν την ανατροπή Παπανδρέου. 

Η διαφωνία ήταν πως ο τότε Πρωθυπουργός επέμενε πως ενόψει PSi οι μετοχές έπρεπε να είναι "κοινές", ούτως ώστε να υπάρχουν τα αναμενόμενα δικαιώματα του (κρατικού πλέον) μεγαλομετόχου και να πωληθούν σε τιμή αγοράς όταν οι τράπεζες ανακάμψουν μέσα από αναγκαστικές συγχωνεύσεις και εξυγιάνσεις στα χαρτοφυλάκια τους.

Ο κ. Βενιζέλος ως υπουργός Οικονομικών Παπαδήμου επιχείρησε να πείσει για "προνομιούχες μετοχές" (μειωμένων δικαιωμάτων έναντι των κοινών), αλλά δεν κατάφερε να πείσει την τότε κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ. Έτσι, τον Φεβρουάριο του 2012 ψηφίστηκε το PSi με την δέσμευση ότι οι μετοχές θα ήταν κοινές. Η σχετική σελίδα έλειπε από τον προϋπολογισμό λόγω "τεχνικής δυσκολίας". 

Ακολούθησε μία μακρά και αδιαφανής πορεία, συμπεριλαμβανομένης της ανάστασης της Τράπεζας Πειραιώς μετά την περιπέτεια της Κύπρου, και φτάσαμε στο χθεσινοβραδινό όπου το σχέδιο νόμου Στουρνάρα/Σαμαρά/Βενιζέλου άνοιξε το δρόμο για την πώληση των τραπεζικών μετοχών του δημοσίου με κόστος αντί για κέρδος. Αυτό, το ονόμασαν "διευκόλυνση εισροής ιδιωτικών κεφαλαίων στο τραπεζικό σύστημα".

Τί είναι στην πραγματικότητα: οι τραπεζικοί μεγαλομέτοχοι θα πάρουν πίσω τις μετοχές τους με κέρδος. Κέρδος που θα προέλθει από τη χασούρα του δημοσίου - του πολίτη, δηλαδή, που έχουν αφαιμάξει φορολογικά την τελευταία πενταετία. Αυτό ψηφίστηκε. Συνεχίστε τώρα την συζήτηση σας περί "σταθερότητας" της χώρας, και ξεχάστε κάθε αναφορά των διεθνών και ευρωπαϊκών εκθέσεων που μιλάνε για την εξυπηρέτηση "ειδικών συμφερόντων" σε βάρος των πολλών και της ανάκαμψης από αυτή την κυβέρνηση. 

Και ναι, ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ το ανέδειξε - κάθε άλλο· με τις αστειότητες του κέρδισε άλλοθι για το μέλλον ("εμείς κάναμε πρόταση μομφής"), ενώ βοήθησε κυβέρνηση και τραπεζικό τομέα να αποκρύψουν το πραγματικό διακύβευμα της χθεσινής ψηφοφορίας.

Ναι, είναι "πολιτική αλητεία" Βαγγέλη. #αβ

Ήταν πολιτική αλητεία ότι χρησιμοποίησες τις Κάννες και την πρόταση για δημοψήφισμα για να καταφέρεις το μόνο που σε ενδιέφερε σε όλη τη διάρκεια της προεδρίας Παπανδρέου - να γίνεις αρχηγός στη θέση του αρχηγού. Ακόμα και την ώρα που η χώρα λύγιζε κάτω από το χρέος που άφησαν οι κυβερνήσεις Καραμανλή, το μόνο που σε ενδιέφερε ήταν το πώς θα επωφεληθείς εσύ. Δεν εργάστηκες ποτέ για κάτι πέρα από το προσωπικό συμφέρον.

Δεν στήριξες τίποτα, μέχρι που εκβίασες με τους πολιτικούς ογκόλιθους επιπέδου Φλωρίδη, Καϊλή, Αποστολάκη και Λιάνη, στο περιστύλιο της Βουλής. Και μετά, οδήγησες τη χώρα σε κρίση, όταν φούσκωσες τα φτερά σου σαν παγόνι και έφυγε η Τρόικα για να γυρίσει μετά τις διπλές εκλογές που προκαλέσατε μαζί με την διαπλοκή της χώρας με επιπλέον έξι δισεκατομμύρια σε μέτρα - αυτό κατάφερες με όλους αυτούς που δεν διευκόλυνε ο Παπανδρέου στα νέα θαλασσοδάνεια που ζητούσαν, αλλά εξυπηρετήσατε μόλις μπήκατε στο Μαξίμου με τον Αντώνη Σαμαρά.

Μιλάς συνέχεια για το βάρος που σήκωσες, αλλά το βάρος το σήκωσαν οι πολίτες όσο εσύ και οι όμοιοι σου ξοδεύατε τις προσπάθειες όλων μας στην ανάνηψη ό,τι πιο σάπιου υπήρχε στη χώρα· της "Ληστρικής Ολιγαρχίας", που έγραφε ο ξένος τύπος - ποτέ ο εγχώριος. Αυτοί ποτέ "δεν είδαν - δεν άκουσαν". Ούτε κατάλαβαν πώς ρίξατε ένα εκλεγμένο Πρωθυπουργό γιατί είπε "ως εδώ" στον κάθε διαπλεκόμενο. Κι αυτό στον ξένο τύπο το διαβάσαμε, όπως και το γιατί χάσατε την είδηση της χρεοκοπίας της χώρας! Αυτό που γινόταν όσο γράφατε για την "θωρακισμένη οικονομία".

Το βάρος που σηκώσαμε εμείς, όχι εσύ, επιχειρείτε τώρα να το μεταβιβάσετε στις τράπεζες με χαριστική επαναγορά των μετοχών τους εις βάρος του ελληνικού δημοσίου. Αυτή είναι η "πολιτική αλητεία" Βαγγέλη. Σε όλες τις χώρες που υπήρξε κρατική διάσωση των τραπεζών, οι μετοχές δόθηκαν πίσω με κέρδος για το κράτος και τους πολίτες. Στην ελληνική διαπλεκόμενη πραγματικότητα θα δοθούν με ζημία, και ουδείς μοιάζει διατεθειμένος να εξηγήσει το γιατί. Ίσως γιατί είναι προφανές. Ίσως γιατί το μεροκάματο και η ζωή τους εξαρτάται από την πρόσκαιρη "αφέλεια".

via parapolitiki.com
Τον Φεβρουάριο του 2012, έχοντας ρίξει τον Παπανδρέου, πήγατε και ψηφίσατε το PSi με ρητή υπόσχεση για κοινές μετοχές. Μόνο που η συγκεκριμένη σελίδα στην συμφωνία ήταν ΛΕΥΚΗ - κυριολεκτικά - γιατί "δεν προλαβαίνατε". Σήμερα, επαληθεύσατε ό,τι περιμέναμε όσοι δεν ξεγελαστήκαμε από το "σώζουμε τη χώρα", όσοι δεν πετάξαμε αρχές και ιστορία για μια καρέκλα σε ένα τραπέζι που σβήνει μπροστά στην Τέταρτη Δημοκρατία.

via www.papandreou.gr
Είναι πολιτική αλητεία ότι καταψήφισε αυτό για το οποίο τον ρίξατε, ή το ότι έμεινε πιστός στις αρχές του για δικαιοσύνη και προστασία του δημοσίου συμφέροντος και όχι των τραπεζών; Πολιτική αλητεία, Βαγγέλη, είναι η μεταβίβαση των φόρων των πολλών στους διαπλεκόμενους τραπεζικούς Λάζαρους που σας στήριξαν διαχρονικά. Έρχεται και η νέμεση. Εκλογές, κοντή γιορτή.

19.3.14

Δεν βάσταξε η Τρόικα... #βάσταΤρόικα


Η κρίση ήρθε από το στρεβλό πλαίσιο που διέπει κάθε παραγωγική και μη διαδικασία στη χώρα· από τη δικαιοσύνη και τη δημοσιογραφία, μέχρι την υγεία, τον πολιτισμό και την παιδεία.

Η ευκαιρία της κρίσης ήταν στο κίνητρο που θα έδινε η δημοσιονομική πίεση – το βίαιο ξεβόλεμα από τις κακές πρακτικές που όλοι είχαμε συνηθίσει. Αυτές οι αλλαγές θα ήταν οι μεταρρυθμίσεις που το πολιτικό προσωπικό, και οι ημέτεροι, εμποδίζουν με κάθε τρόπο· οι μεν γιατί αν γίνουν θα πάψουν να λειτουργούν σαν μεσολαβητές στο χάος και δεν είναι ικανοί για κάτι παραπάνω, ενώ οι δε γιατί αντίστοιχα δεν είναι ικανοί να κατέχουν τη σημερινή προνομιακή τους θέση στον τομέα τους σε συνθήκες ανοιχτού ανταγωνισμού και ελεύθερης (εθνικής και ευρωπαϊκής) αγοράς.

Πολλές από τις μεταρρυθμίσεις είχαν περιληφθεί στο πρώτο μνημόνιο, με πρωτοβουλία της τότε κυβέρνησης, για να κάνουν την υλοποίηση τους αναγκαστική. Η Τρόικα έσφαλε γιατί ποτέ δεν έβαλε όρο για κάποια δόση την οποιαδήποτε αλλαγή, και αυτό ήταν που βόλεψε την σημερινή κυβέρνηση και όσους την στηρίζουν. Αφαίμαξαν τον πληθυσμό φορολογικά, ικανοποίησαν και με το παραπάνω τα δημοσιονομικά κριτήρια του Μνημονίου (3δισ. πρωτογενές πλεόνασμα), και μπόρεσαν για μία ακόμα φορά να μην αλλάξουν τίποτα. Αυτή είναι η χθεσινή «νίκη», αλλά δεν έχει τίποτα να κάνει με το συμφέρον των πολλών.

Η πραγματική προσβολή έρχεται με την «κοινωνική πολιτική» που προβάλλεται στην διανομή του αποτελέσματος της ως άνω διαδικασίας. Συγχωρέστε με αν δεν πανηγυρίσω μαζί σας. Και όχι, δεν υπάρχει καμία έξοδος από την κρίση όσο το πλαίσιο παραμένει στρεβλό. Οι μόνοι που νίκησαν, για μία ακόμα φορά, είναι όσοι δεν θέλουν να αλλάξει τίποτα – όσοι εξαρτούν την επιβίωση τους με προνομιακούς όρους από την συνέχιση του παλιού.


_________

ΥΓ: συνεχίζω να χρησιμοποιώ το #βάσταΤρόικα, ελπίζοντας σε comeback τον Οκτώβριο, μετά τις εκλογές – όσες κι αν είναι αυτές...

13.3.14

Κεντροαριστερά (και κράτος) «προσωπικοτήτων»;


Από το 2009 μέχρι σήμερα, ζούμε μέσα σε μία συνεχόμενη «στιγμή» - σε ένα ορόσημο: στο τέλος του παλιού και την καθολική αποδοχή της ανάγκης για κάτι καινούργιο. Μου αρέσει να παραποιώ το γνωστό «η ζωή είναι αλλού» με το «η ζωή είναι αλλιώς».

Δυστυχώς, η αλλαγή παίρνει χρόνο. Αν δει κανείς τη χθεσινοβραδινή συνέντευξη του πρώην υπουργού κ. Γερουλάνου θα καταλάβει τί εννοώ· τη διαφορά μεταξύ προγραμματικού λόγου που κινείται γύρω από ένα αξιακό κορμό, απέναντι σε ερωτήματα «καθημερινότητας» που συχνά λειτουργούν ως βόμβος – ως θόρυβος.

Γνώμη μου είναι ότι δεν χρειάζεται άλλη απάντηση στο «θόρυβο»· στο κενό πρέπει να απαντήσει κάποιος, και αυτό δεν γίνεται εύκολα.

Όταν η θέση σου είναι πως δεν μπορεί να συνεχιστεί το προσωποκεντρικό κράτος, αυτό που ο υπουργός απολαμβάνει το κάθε τί που περνάει από το γραφείο του (με την ευρεία και την κακή έννοια) για να αποκομίσει τα εύσημα της λύσης που θα δώσει, αντί να ενθαρρύνει τις υπηρεσίες του να λειτουργήσουν αυτόνομα ως οφείλουν με κοινοποιημένες διαδικασίες και κριτήρια, τότε είναι αδιανόητο να προβάλλεις τα πρόσωπα ως κυρίαρχο μέρος της λύσης αντί αυτού που κομίζουν. Γιατί ακόμα κι αν η αφετηρία τους είναι σωστή, σε ένα τέτοιο πλαίσιο, θα στρεβλώσουν, θα αχρηστευθούν. Αναλυτικότερα με το παράδειγμα του πολιτισμού, εδώ.

Είμαι βέβαιος πως αυτό το έχει καταλάβει η κοινωνία, έστω άρρητα, αλλά όχι οι δημοσιογράφοι που επικεντρώνονται στα ψυχογραφήματα των προσώπων που ασκούν ή παράγουν πολιτική, και τις μεταξύ τους αντιπαλότητες, αντί στο δια ταύτα των προτάσεων τους. Εκεί χωλαίνει εν πολλοίς και η πρόοδος στο δημόσιο διάλογο: στον ισορροπισμό(sic) της ενημέρωσης μεταξύ προσώπων, αντί στην εμβάθυνση και στον έλεγχο των όσων λένε – των θέσεων τους.

Η κεντροαριστερά με το φιλελεύθερο κέντρο εξέφραζαν παραδοσιακά το χώρο των ιδεών, ένα χώρο που τείνουμε να ποινικοποιήσουμε σήμερα. Μπορεί κάποιος να μιλήσει και για «αντι-διανοουμενισμό», ακόμα και από ακαδημαϊκούς και διανοούμενους. Μία προσπάθεια, σαν της «ελιάς» ή του «ποταμού», που βασίζεται στο συμβολισμό ή στα πρόσωπα τροχοδρομεί εαυτόν προς την αποτυχία.

Τί θες, για ποιούς, πώς και με ποιούς θα το κάνεις, και στο τέλος το πώς σε λένε. Αυτή είναι η σειρά. Και είναι σημαντικό να την τηρήσεις ως ιεράρχηση σκοπού καταρχάς, αλλιώς θα μπερδέψεις το τί θες, με το ποιόν θες. Το λάθος της Μεταπολίτευσης, και της πλαστικής σημαίας που μας έχει εγκλωβίσει στο αέναο ορόσημο της πενταετίας. Να προχωρήσουμε;





_____

σχετικά

Translate