Η οικοδομή είναι νεκρή. Και θα παραμείνει αν δεν αλλάξει ο τρόπος που λειτουργούσε μέχρι σήμερα.
Ο μισός μου εαυτός ευχόταν να αλλάξουν τα πράγματα από τότε που έπιασα δουλειά σαν αρχιτέκτονας. Ο άλλος μισός, αυτός που ζυγίζει το ανύπαρκτο μου εισόδημα και τις αυξανόμενες υποχρεώσεις αγωνιά. Η λογική μου επιβάλλει να κάνω υπομονή. Η συσσώρευση χρέους μου λέει ότι δεν υπάρχει περιθώριο χρόνου.
Κι εγώ κάθε μέρα διαβάζω εφημερίδες και ακούω τους τρισκατάρατους των τηλεοπτικών δελτίων ειδήσεων ακροβατώντας.
Η αλήθεια είναι ότι έχω πλέον σιχαθεί την δουλειά μου. Οι διαδικασίες ακόμα και για μία απλή ανακαίνιση, έχουν μεγαλύτερο χρονικό κόστος από τον σχεδιασμό και μερικές φορές την ολοκλήρωση του έργου. Το χειρότερο είναι ότι παρά το τρέξιμο, ο ιδιοκτήτης και ο εργολάβος σχοινοβατούν στα όρια της νομιμότητας κι αυτό όχι απαραίτητα από επιλογή.
Η ασαφής νομοθεσία και τα πρόστιμα που επισύρει κάθε παρανόηση της, έχουν ως αποτέλεσμα τον πολίτη-κάβουρα. Δηλώνει τις ελάχιστες δυνατές εργασίες, αυτές που εντοπίζονται από τους έτοιμους για καταγγελία γείτονες, και οι υπόλοιπες γίνονται με αχρείαστη αγωνία. Το όφελος του ιδιοκτήτη: η αποφυγή κάποιων μηδαμινών ασφαλιστικών εισφορών και μέρος του ΦΠΑ. Οι εισφορές δεν αποτελούν κίνητρο. Ο ΦΠΑ ίσως είναι. Ο κυρίως λόγος όμως είναι το ενδεχόμενο “μπλέξιμο”. Το μπλέξιμο που φέρνει η λεπτομέρεια που δεν μπορείς να μάθεις ή να προβλέψεις, όπως και οι διαδικασίες και τα χρήματα (συνήθως λαδώματα) που φέρνει το ξέμπλεγμα... Το “κρύβε λόγια” είναι το motto όταν έχεις να κάνεις με το Δημόσιο. Και κοστίζει.
Στην Ελλάδα δεν έχω συναντήσει ποτέ (ποτέ όμως!) μία καθαρή διαδικασία. Μία διαδικασία σαν αυτές που συναντούσα καθημερινά στην Αγγλία. Πριν από δύο χρόνια, θέλησα να αλλάξω τον τρόπο εργασίας μου και να ανοίξω εταιρεία. Για δύο μήνες προσπάθησα με διαφορετικούς λογιστές, δικηγόρους και φοροτεχνικούς να μάθω πως λειτουργεί, τι βάρη και οφέλη θα έχει. Την απλή περιγραφή την ήξερα και μόνος μου. Το δια ταύτα όμως ήταν αλλού: η πραγματικότητα των εταιρειών κρινόταν στα παράθυρα της νομοθεσίας! Ουχί στην περιγραφή τους από το νόμο. Ο καθένας τους μου έλεγε διαφορετικά κόστη και οφέλη, αναλόγως του τι παράθυρο είχε ανακαλύψει για τους προηγούμενους πελάτες του. Όλες οι απαντήσεις τους ξεκινούσαν με “αυτό το αντιμετωπίζουμε με....”.
Το μόνο που μου έμενε από τις απαντήσεις τους ήταν το ρήμα “αντιμετωπίζουμε”. Αυτό που ακολουθούσε ήταν εξαρτώμενο από τον συνομιλητή μου, το παραθυράκι που είχε εντοπίσει και τις διασυνδέσεις του.
Δεν έβγαζα άκρη. Δεν προχώραγε και το μίσθωμα του γραφείου που είχα βρει, και τα παράτησα.
Για τους περισσότερους το πρόβλημα δεν είναι το πόσα πληρώνεις, αλλά το που πάνε και το τι παίρνεις για τα λεφτά σου. Στο υπάρχον καθεστώς, και ένα Ευρώ, είναι ακριβό, εφόσον δεν διασφαλίζει τίποτα: ούτε σύνταξη, ούτε υγεία, ούτε καν την νομιμότητα σου. Κι όποιος πιστεύει ότι μπορεί να αισθάνεται σίγουρος ότι ένας φορολογικός έλεγχος δεν θα του βρει “κάτι”, μάλλον “ξέρει κάποιον που ξέρει κάποιον...” που θα του του βρει “την λύση”.
Εγώ περιμένω την άλλη λύση. Αυτή της μεταρρύθμισης. Σε όλα. Από το ΓΟΚ και το ΙΚΑ της ανακαίνισης, μέχρι το φορολογικό και την δικαιοσύνη. Μόνο έτσι το κράτος θα σταματήσει να είναι απέναντι μου. Μόνο έτσι μπορώ να σταματήσω να ακροβατώ.
edit
v2.imerisia.gr - «Βουτιά» 70% στα deals στην αγορά ακινήτων - ειδησεις , ακινητα
kathimerini.gr | Το αποτελεσματικό Σχέδιο Β' (του Π. Μανδραβέλη)
the paper - Edito288 (του Φώτη Γεωργελέ) | www.athensvoice.gr
"Η αλλαγή της Ελλάδας δεν μπορεί να γίνει μέσα σε κλίμα φόβου, με το λαϊκισμό να κυριαρχεί στα τηλεοπτικά παράθυρα. Η κρίση είναι ένα καταστροφικό τέλος ή μια καινούργια αρχή. Αν χρησιμοποιήσουμε την κρίση για να αλλάξουμε όλες τις δομές, τις νοοτροπίες και τις συμπεριφορές που μας κρατάνε πίσω σ’ ένα παρελθόν ξεπερασμένο.
Μπορούμε να συζητήσουμε ένα ένα τα μέτρα, τα βήματα και τις τομές που πρέπει να γίνουν και να βρούμε τις πιο ευφυείς και δίκαιες λύσεις. Αυτό όμως δεν μπορεί να γίνει χωρίς αισιοδοξία, χωρίς συστράτευση σε μια πανεθνική προσπάθεια εξόδου από το φαύλο κύκλο, χωρίς κοινωνικές συμμαχίες και πολιτικές συγκλίσεις. Χωρίς να κερδηθεί δηλαδή, πριν απ’ όλα, η ιδεολογική μάχη με την καθυστέρηση. "
Κλείνουμε τέσσερις μήνες μεθαύριο, από τις εκλογές τις 4ης Οκτωβρίου. Οι συζητήσεις των εκλογών και τα συνθήματα ηχούν ακόμη.
-“Ναι, αλλά τότε ο Μητσοτάκης...”
-“Ο Παπανδρέου...”
-“Ο Εθνάρχης...”
Με την συνήθη προχειρότητα του καφενέ, κατηγορήσαμε προσωπικά τον κάθε προηγούμενο Πρωθυπουργό, αυτούς που τον εξέλεξαν και αριθμήσαμε τα λάθη τους. Κανείς από εμάς δεν έφταιξε σε τίποτα. Ο λαός ήτανε πάντοτε αθώος. Τους ψηφίσαμε και μας πρόδωσαν... “Τίποτα δεν αλλάζει ποτέ - όλοι ίδιοι είναι”.
Στην Ελλάδα μας, οποιαδήποτε αλλαγή περνάει την κρησάρα των συνδικαληστών και των κάθε λογής ανεπάγγελτων κοπρόσκυλων, που ζουν από το διεφθαρμένο υφιστάμενο καθεστώς. Και θα κάνουν ότι μπορούν για να μην αλλάξει τίποτα, προσπαθώντας να διατηρήσουν την θέση τους στην κοινωνία και τον τρόπο ζωής τους.
Κι όταν αποχωρήσει ο εκάστοτε Πρωθυπουργός, έχοντας αποτύχει να μεταρρυθμίσει την χώρα, οι ίδιοι που τον σταμάτησαν θα φωνάξουν: “όλοι ίδιοι είναι - δεν κάνουν τίποτα”. Με φωνή δυνατή, σύνθημα λαϊκό και υστερικό, θα μας πουν στις επόμενες εκλογές πως κανείς δεν νοιάζεται για εμάς... εκτός από τους ίδιους. Τους πραγματικούς κρατικοδίαιτους.
Η παρεξήγηση είναι ότι όλα κρίνονται το βράδυ των εκλογών. Στην πραγματικότητα όλα κρίνονται καθημερινά: στα μπλόκα αγροτών που ζητούν χρήματα για να διατηρήσουν τον στρεβλό και επιζήμιο (για τους υπολοίπους) τρόπο ζωής τους. Κρίνονται στους αγώνες των εφοριακών που δεν θέλουν μεταρρύθμιση του φορολογικού, γιατί τους θίγει. Κρίνεται στους αρχιτέκτονες που συνεχίζουν να λαδώνουν τον υπάλληλο της πολεοδομίας, όχι γιατί δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς, αλλά επειδή είναι πλέον και αυτοί παράσιτα και χρηματίζουν για να περάσουν οι παρανομίες των πελατών τους. “Μου έκανε παπάδες - τα κανόνισε όλα”, λέει ο προηγούμενος στον επόμενο πελάτη, και το μαγαζί προχωράει...
Όσο μεγαλύτερη η μεταρρυθμιστική προσπάθεια, τόσο μεγαλύτερες οι αντιδράσεις. Ο μόνος που γλίτωσε τέτοιων μαχών, ήταν ο Καραμανλής ο Β’. Λογικό, εφόσον ικανοποίησε το ραχάτι του κάθε κοπρόσκυλου. Αυτή του η απραξία, τον ανέδειξε σε “Καταλληλότερο” για μία εξαετία.
123 μέρες από τις εκλογές, η χώρα των δειλών Καταλληλότερων στο χείλος του γκρεμού, κι εμείς “πάμε σαν άλλοτε”. Δεν είναι αυτοί όλοι ίδιοι: εμείς είμαστε. Αυτήν την παρεξήγηση να την λύσουμε, χάριν ειλικρίνειας.
(Δημοσιεύτηκε στο Parapolitiki.com)
EDIT via The Economist
A blog by the author of our column on the European Union
A Greek bailout, and soon?
IN Brussels policy circles, the question asked about a bailout of Greece used to be: are European Union governments willing to do this? Now, I can report, the question among top EU officials has changed to: how do we do this?
Twice in the past 48 hours I have heard very senior figures—both speaking on deep background—ponder the political mechanics of how large sums in external aid could be delivered to Greece before it defaults on its debts: a crisis that would have nasty knock-on effects for the 16 countries that share the single currency.
One figure said yesterday that heads of government could not wait "forever" to take decision. That means a decision in the next few months, at most. Greece's draft plans for reducing its deficit from around 13% to 3% in three years did not seem credible, said this source. Thus a crisis loomed. "We need to help them," he said. This means "external aid" of some sort, in exchange for strict conditions. As a top priority, conditions would have to include a complete change in the way that economic statistics are collected in Greece, ending years of political manipulation and book-cooking so that data from Greece can be relied upon (indeed, the distrust is so deep that nobody would be astonished if even the latest Greek deficit number of almost 13% underestimates the full horror of the situation).
Both senior figures confirmed that it was politically unthinkable for the International Monetary Fund to intervene in a member of the euro zone. But Greece would have to agree to spending cuts every bit as painful as those that would be imposed by the IMF, it was said.
A third question (can a euro zone country legally be bailed out?) has been answered long ago. It is commonly said that the Maastricht Treaty rules establishing the euro include a no bailout clause. But as Tony Barber noted in his Financial Times blog this week, there are EU rules that allow for financial aid to countries in trouble due to exceptional crises. More technically still, the Maastricht rules in fact forbid other countries from assuming liability for the debts and commitments of fellow-members. That is not quite the same thing as a blanket ban on aid. In any case, the then German finance minister, Peer Steinbrück, let the cat out of the bag last February when he said: "The euro-region treaties do not foresee any help for insolvent states, but in reality the others would have to rescue those running into difficulty."
For several months, as the problems in Greece and other members of the euro zone deepened, there has been debate about whether other governments were willing to help. There was real anger among European officials and political leaders when the centre-left government elected last year turned round and informed Brussels that Greece's predicted deficit for 2009 would be 12.7% (or more than double what had been previously reported). Though in truth some of the shock was feigned: everyone had long suspected the deficit numbers being reported by the last centre-right government stank.
Last December's EU leaders' summit now looks like a clear turning point. At a private dinner with other leaders, George Papandreou, the Greek prime minister, bared his country's soul. He described rampant corruption within the state, notably in the field of public procurement, and said his country had far too many layers of local government, some of which would need to be abolished. That candour seemed to shift elite opinion in his favour. His finance minister, George Papaconstantinou, has also been touring European capitals spreading the message that this time, Greece is serious. A smooth operator with a doctorate from the London School of Economics, Mr Papaconstantinou's road-show has been getting positive reviews.
What this does not mean is that other EU leaders believe that the current plan drafted by the Greek government is going to work, in terms of deficit reduction.
So now we are into how to help Greece. The technical mechanics of getting the money to Greece seem not to cause too much worry. I have heard senior figures talk about advancing Greece money from EU structural funds they were due to receive in the next few years, or about loans from government-owned savings institutions, such as the various Caisses des Dépôts and National Savings funds in the EU. There are "no taboos" on how to find the money, I was told, the goal is only to avoid actions that damage the credibility of the euro.
This brings me back to an interesting detail about the IMF. It is often said that the IMF cannot intervene within the euro zone because it would be too humiliating, politically, for the EU to admit it could not look after one of its core members. That is clearly a view shared by senior officials. However, one source offered a further reason why the IMF is not welcome that I had not heard before. The fund's experts typically offer countries in trouble a mixture of fiscal and monetary advice, he explained: ie, they tell countries to cut public spending and raise taxes, but also to alter interest rates and take steps to stabilise their currency. If the IMF told Greece to cut public sector salaries, say, that would not shock the rest of the EU, he said. But what if the IMF demands that Greece tighten or loosen its monetary policy? Greece shares its monetary policy with the other 15 members of the euro zone: would the ECB be expected to change its monetary policies? And what would Germany have to say about that?
How soon could we see action? Well, European heads of government are now busy talking to each other about this, or rather their top officials are. Leaders themselves will meet for an informal economic strategy summit in Brussels on February 11th.
The word going out is, don't panic. Greece only accounts for between two and three percent of Union GDP: its woes are astonishing (and largely self-inflicted, despite the conspiracy theories swirling within Greece), but they are "affordable", senior figures say. I wonder if people are being too calm. It is one thing to talk about external aid in exchange for tough conditions. But what if those conditions are politically impossible to meet? I am not talking about reliable statistics, it must be possible to parachute in crack EU auditors to watch for political manipulation. But as I wrote in an earlier blog posting, if the EU finds itself asking for IMF-style budget cuts in Greece, the political consequences will be grim. If I were the European Commission delegation office in Athens, I would be buying some fire extinguishers.
Υποσημείωση από την συνέντευξη της κ. Γιαννάκου, στην σημερινή Καθημερινή:
Ανακοίνωση ΥΠΕΞ σχετικά με τελευταίες εξελίξεις σε Αϊτή και αποστολή ανθρωπιστικής βοήθειας
Το Υπουργείο Εξωτερικών ανταποκρινόμενο στην ανάγκη άμεσης βοήθειας προς τον λαό της Αϊτής θα αποστείλει ειδική ομάδα γιατρών και διασωστών καθώς και φαρμακευτικού υλικού με ειδική απ’ ευθείας πτήση Μπόινγκ 747. Κατά την επιστροφή του Μπόινγκ θα δοθεί η δυνατότητα επιστροφής στην Ελλάδα 400 πολιτών ευρωπαϊκών χωρών που βρίσκονται στην Αϊτή.
Αμέσως μετά το σεισμό ο υφυπουργός Εξωτερικών Σπύρος Κουβέλης κατόρθωσε ύστερα από επίμονες προσπάθειες να εξασφαλίσει τη χορηγία αεροσκάφους από την εταιρεία Hellenic ImperialAirways, η οποία θα προσφέρει περισσότερο και από το 50% του κόστους μετάβασης.
Ο πρωθυπουργός ενημερώθηκε από την πρώτη στιγμή για την προσπάθεια αρωγής που καταβάλλει το ΥΠΕΞ για λογαριασμό της Ελληνικής Κυβέρνησης. Ο ίδιος υπερθεμάτισε ζητώντας να συντονιστεί η προσπάθεια από τα συναρμόδια υπουργεία, ώστε η χώρα μας να προσφέρει ουσιαστική και έγκαιρη βοήθεια προς την Αϊτή.
Η αποστολή αποτελείται από 25 περίπου υγειονομικούς, νοσηλευτές, διασώστες και στελέχη της Διεύθυνσης Αναπτυξιακής Συνεργασίας του ΥΠΕΞ, ενώ μεταφέρεται μεγάλη ποσότητα φαρμάκων που είναι αναγκαία για τα πρώτα εικοσιτετράωρα μετά τον καταστροφικό σεισμό.
Οι εθελοντές θα παραμείνουν περίπου δέκα έως δεκαπέντε ημέρες –αναλόγως των αναγκών- και θα ακολουθήσει δεύτερη αποστολή με το ίδιο αεροπλάνο, στο οποίο θα μεταφέρονται τρόφιμα κατάλληλα για τις συνθήκες, φάρμακα και υλικό προσαρμοσμένα στις ανάγκες των θυμάτων του σεισμού. Κατά την επιστροφή του θα μεταφερθούν στην Αθήνα επίσης πολίτες ευρωπαϊκών κρατών που χρήζουν επαναπατρισμού.
Ο Υφυπουργός Εξωτερικών Σπύρος Κουβέλης δήλωσε: « Η Ελλάδα αναλογιζόμενη την ιστορική σχέση και την ιστορική υποχρέωσή της προς την Αϊτή, από την πρώτη στιγμή έσπευσε να χορηγήσει οικονομική βοήθεια 200 000 ευρώ, που εντάχθηκε στα άμεσα μέτρα ανακούφισης του λαού της Αϊτής μέσω διεθνών οργανισμών και συνεχίζει μια πολύ σημαντική πρωτοβουλία αποστολής ανθρωπιστικής βοήθειας».
Τα υπουργεία Προστασίας του πολίτη, Υγείας και Αγροτικής Ανάπτυξης συνεργάζονται με το Υπουργείο Εξωτερικών για να συμβάλλουν στην κοινή προσπάθεια της άμεσης και αποτελεσματικής παροχής βοήθειας.
Σημειώνεται ότι όσοι φορείς επιθυμούν να προσφέρουν θα πρέπει να έρθουν σε επαφή με τις υπηρεσίες του Υπουργείου στο τηλέφωνο 2103683570 και να λάβουν γνώση του καταλόγου αναγκαίων φαρμάκων ή άλλων υλικών, τα οποία θα μεταφερθούν με τη δεύτερη πτήση του αεροσκάφους.
Τέλος ανακοινώθηκε ο τραπεζικός λογαριασμός για την κατάθεση εισφορών για την ανθρωπιστική βοήθεια είναι: 2341131478, ΙΒΑΝ GR8701000230000002341131478 στην Τράπεζα της Ελλάδος ή σε άλλες τράπεζες με χρήση του ΙΒΑΝ.
edit
Σε συνέχεια της συζήτησης στο twitter με @asteris έψαξα για περαιτέρω πληροφορία. Το μόνο που κατάφερα να βρω είναι ένα δημοσίευμα στο Πρώτο Θέμα όπου αναφέρει:
"οι συνεργάτες του κ. Κουβέλη υποστηρίζουν ότι το αεροσκάφος δεν μπόρεσε να πετάξει γιατί δεν έδιναν την άδεια οι Αμερικανοί που έλεγχαν το αεροδρόμιο. «Οταν εξασφαλίστηκε το Μπόινγκ 747 από ιδιωτική εταιρεία δεν μας έδιναν άδεια οι Αμερικανοί να προσγειωθούμε στο Πορτ-ο-Πρενς, με αποτέλεσμα να μην μπορούμε να στείλουμε τη βοήθεια που πρέπει. Εμείς είμαστε έτοιμοι να σηκώσουμε το αεροπλάνο και να στείλουμε την ανθρωπιστική βοήθεια, αλλά οι Αμερικανοί μέχρι στιγμής δεν μας δίνουν την άδεια. Οι τελευταίες πληροφορίες αναφέρουν ότι ίσως αρχές Φεβρουαρίου (!) να καταφέρουμε να απογειωθούμε και να φτάσουμε στην Αϊτή».Την ίδια ώρα εκατοντάδες αποστολές από ολόκληρο τον κόσμο προσγειώνονται κανονικά στην Αϊτή, ακόμη και ηθοποιοί του Χόλιγουντ!
| ||||
Προτάσεις ενάντια στη Διαφθορά
