24.3.15

Μεταρρύθμιση ώρα μηδέν

Όλοι θέλουμε να πετύχει η εκάστοτε ελληνική κυβέρνηση, γα το καλό του τόπου. Ή σχεδόν όλοι, αν κρίνουμε τη στάση Σαμαρά και Τσίπρα όσο ήταν στην αντιπολίτευση, για να μην πούμε για τον κ. Βενιζέλο όσο ακόμα πίστευε πως το εμπόδιο στην κορύφωση της πολιτικής του καριέρας ήταν κάποιο πρόσωπο και όχι η δική του ανεπάρκεια.

Το πρόβλημα της χώρας δεν είναι πια η παιδεία (χτίσαμε ΑΕΙ, ΤΕΙ και σχολεία και στο τελευταίο χωριό για να χωρέσουν όλα μας τα παιδιά), δεν είναι κάποια διεθνής απομόνωση (είμαστε στον πυρήνα των πιο ανεπτυγμένων κρατών του δυτικού κόσμου) δεν είναι οι ικανότητες και δεξιότητες του λαού (αρκεί να δούμε τι χτίσαμε σε κάθε επίπεδο ενόψει Ολυμπιακών). 

Το πρόβλημα της χώρας είναι θεσμικό. Τα παραδείγματα, από τον κ. Κατρούγκαλο τελευταία μέχρι τους εξοπλισμούς του Άκη, τα ποικίλα εκδοτικά/μηντιακά σκάνδαλα, το λαθρεμπόριο, την παραοικονομία, τις εξωπραγματικές αντικειμενικές τιμές ακινήτων που ακολουθούσαν στρεβλοί φόροι μεταβίβασης και σιωπηλές ‘συμφωνίες’ που έλεγαν πως το κράτος θα ζητάει τα διπλά από όσα πρέπει γιατί ο φορολογούμενος εκ των πραγμάτων φοροδιαφεύγει, οι περαιώσεις, οι παραγραφές, τα αστεία πόθεν έσχες, η οπισθοχώρηση από κάθε μεταρρύθμιση στο δημόσιο όταν αυτή γινόταν με τα χίλια ζόρια (π.χ. ΑΣΕΠ, OpenGov, Διαύγεια) - η λίστα είναι τεράστια και επικαιροποιείται καθημερινά.

Σε αυτό το θεσμικό τέλμα που εμποδίζει την ανάπτυξη υγιούς επιχειρηματικότητας και τελικά ‘πίτας’ για να φορολογηθεί και να χρηματοδοτήσεις κράτος, άμυνα, παιδεία και πρόνοια κάποιος μπορεί να πολιτευτεί με δύο τρόπους: ο ένας είναι να επεξεργάζεσαι διαρκώς προτάσεις και λύσεις που να διορθώνουν παθογένειες ή να τις ψηφίζεις όταν τις φέρνει ο αντίπαλος. Η άλλη πορεία είναι να σηκώσεις τον δείκτη του χεριού σου και να αρχίσεις τους δεκάρικους μπας και πείσεις κανέναν πως έχεις κάτι να προσφέρεις. Αν είσαι παντελώς κρετίνος μπορείς ακόμα και να σαμποτάρεις τις λύσεις που φέρνουν οι άλλοι για να τονώσεις ένα σενάριο ανικανότητας και απραξίας τους.

Σε μία τέτοια αντιπολιτευτική επιλογή προκύπτει το εύλογο ερώτημα “τι προτείνετε εσείς”. 

Όσο λιγότερες είναι οι προτάσεις, όσο μεγαλύτερο είναι το βάρος που δίδεται στην κατάκτηση της εξουσίας αντί στην πρόοδο της χώρας, τόσο πιο μεγαλόστομη είναι η απάντηση και η ανάγκη για νότες συνωμοσιολογίας. Συμφέροντα φυσικά και υπάρχουν, από τον περιπτερά που έχει κίνητρο να αγοράσεις τσίχλες μαζί με την εφημερίδα σου, μέχρι το ξένο κράτος που θα επιχειρήσει να παραβιάσει κανόνες και συμφωνίες για να αποκτήσει αθέμιτο όφελος ή πλεονέκτημα. Τα “μας χτυπάνε γιατί μας ζηλεύουν” δεν έχουν καμία βάση όμως. Όπως και οι κατηγορίες περί εθνικής μειοδοσίας κάθε τρεις και λίγο προς όποιον κυβερνάει, κάτι που γυρίζει μπούμερανγκ και στον διεκδικητή όταν τελικά κερδίσει τις εκλογές αφού θα έχει εγκαταστήσει τη δυσπιστία για τις πολιτικές δυνάμεις. Αυτές οι κατηγορίες ποτέ δεν περιορίστηκαν σε πρόσωπα - κάτι ακόμα που δεν κατάλαβαν οι ανόητοι επίδοξοι της πολιτικής.


Η λύση στο ελληνικό πρόβλημα δεν ήταν η τιμωρία όπως νόμιζε η κ. Μέρκελ το 2010, δεν ήταν οι χαριστικές πράξεις γιατί “μας χρωστάνε - δεν τους χρωστάμε όπως έλεγαν Τσίπρας και Καμμένος στις πλατείες των αγανακτισμένων, δεν ήταν η περαιτέρω διεύρυνση της οικονομικής ανισότητας και η ισχυροποίηση των βαρόνων της ελληνικής κρατικοδίαιτης και κλειστής οικονομίας όπως νόμιζε ο κ. Σαμαράς που είχε μείνει στο παρελθόν με ψευδαισθήσεις περί trickle down economics (πως ο πλούτος των λίγων κάποτε θα “έσταζε” στους πολλούς) αντί οριζόντιων δομών, ισότητας ευκαιριών, βιώσιμων επενδύσεων και περιβάλλοντος που ευνοεί την καινοτομία και τελικά την ευημερία των πολλών.


Η λύση στο ελληνικό πρόβλημα περνάει από ένα σοκ μεταρρυθμίσεων - δεν υπάρχει χρόνος για άλλο ρυθμό. Πρέπει να γίνουν όλα και πρέπει να γίνουν τώρα. Μένει να δούμε αν ο κ. Τσίπρας και η κυβέρνηση του έχει τη διάθεση και την ικανότητα να τις σχεδιάσει, να τις εξηγήσει και τελικά να τις υλοποιήσει με την ίδια ευκολία που μέχρι χθες τις μπλόκαρε, τις αγνοούσε, ή τις καταψήφιζε. Ακόμα και αυτές που αφορούσαν διεύρυνση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. 

22.3.15

Δεν είναι εξαίρεση ο Κατρούγκαλος



Όποιος δεν έχει περάσει από το δημόσιο, ή δεν έχει έρθει σε επαφή με αυτό "πίσω από το γκισέ" δύσκολα καταλαβαίνει το ρόλο κάθε Κατρούγκαλου, Μητρόπουλου, Χρυσόγονου, ή Βορίδη. Ή την πραγματική σχέση, αν όχι ομοιότητα, του δημόσιου με τον εξίσου προβληματικό ιδιωτικό τομέα της χώρας. 





Όλες οι μεγάλες εταιρείες έχουν politics με την καλή και την κακή έννοια. Κάποια αυτονόητα και κάποια φαιδρά. Η διαφορά μας στην Ελλάδα είναι πως οι μεγάλες μας εταιρείες δεν είναι τόσο μεγάλες στην πραγματικότητα οπότε οι μικροπολιτικές φαιδρότητες είναι κυρίαρχες των υγιών, όσων θα ακολουθούσε καλώς δηλαδή ένα ικανό στέλεχος για να ανέλθει τη σκάλα της ιεραρχίας στο χώρο εργασίας του. 



Στην περίπτωση της ελληνικής μικρομεσαίας επιχειρηματικότητας λέμε "του τάδε είναι το μαγαζί - δικαίωμα του - ας κάνει ό,τι καταλαβαίνει". Κι εκεί είναι το άλλο μισό του προβλήματος μας, γιατί έτσι αφήσαμε να διαμορφωθεί ένα στρεβλό πλαίσιο τόσο στο χώρο εργασίας στον ιδιωτικό τομέα, όσο και για τη σχέση του επιχειρηματία με το κράτος. Του επιχειρηματία που προσομοιάζει το κακώς εννοούμενο δημόσιο σε βαθμό που προσλαμβάνει ρουσφέτια πολιτικών για να κερδίσει την εύνοια τους, ενώ συχνά έρχεται σε συναλλαγή για να εξασφαλίσει κρατική προμήθεια ή επιδότηση.

Όταν πρέπει να διοικήσεις μερικές εκατοντάδες χιλιάδες στο δημόσιο οι κανόνες της "εταιρείας" είναι νόμοι του κράτους - το πλαίσιο που λένε ξανά και ξανά οι σοσιαλδημοκράτες και οι μεταρρυθμιστές. Κι όταν προκύψει πρόβλημα οι υπάλληλοι που επηρεάζονται και αποζητούν ομαδικά τη βοήθεια εργατολόγων σαν τον κ. Κατρούγκαλο είναι εκατοντάδες ή χιλιάδες· όπως και οι ψήφοι τους. Μέσα σε ένα στρεβλό πλαίσιο αυτή η κατάσταση μετατρέπεται αυτομάτως σε αλισβερίσι, σε ένα αδιαφανές πάρτυ ανταλλαγών και ειδικών σχέσεων. Ακόμα και το ποιόν θα επιλέξει το σωματείο να τους εκπροσωπήσει και με τι όρους μπορεί να γίνει μέρος αυτής της συναλλαγής. Ως επιτυχία του εκάστοτε εργατολόγου νοείται και η εξωδικαστική νομοθετική ρύθμιση ή υπουργική απόφαση, η αποτελεσματική πολιτική πίεση δηλαδή εκτός κείμενης νομοθεσίας αλλά νέας πρόσθετης πράξης που συνήθως στρεβλώνει ακόμα περισσότερο το πλαίσιο, ενώ γεννάει νέες οικονομικές απαιτήσεις και επιβαρύνσεις στο δημόσιο κορβανά. Αν είναι δίκαιες, καλώς. Αλλά μία τέτοια διαδικασία μόνο αυτό δεν εξασφαλίζει. Τουναντίον. 

Όποτε κάποια κυβέρνηση επιχείρησε να ισιώσει αυτό το πλαίσιο, να το καθαρίσει από τις υποπεριπτώσεις που 'κέρδισε' ο κάθε Κατρούγκαλος και να κλειδώσει την ανάπτυξη νέων τέτοιων 'εξαιρέσεων' και των ειδικών σχέσεων τους (διαπλοκή δηλαδή) οι πρώτοι που είχαν κάτι να χάσουν ήταν όλοι αυτοί οι δήθεν λαϊκοί αγωνιστές που ξημεροβραδιάζονται στα κανάλια διαφημίζοντας την αγωνιστικότητα - την πραγμάτεια τους δηλαδή. Όπως και κάποιοι μεγαλοδικηγόροι και ποινικολόγοι για λογαριασμό κρατικοδίαιτων επιχειρηματιών από την άλλη μεριά του πολιτικού φάσματος.

Όταν αυτές οι σχέσεις με το πολιτικό προσωπικό γίνουν επαρκώς ισχυρές, όπως και η αναγνωρισιμότητα τους μέσα από τα κανάλια συνήθως κατεβαίνουν στο συνδικαλισμό και την πολιτική με μοναδικό σκοπό να μπετονάρουν το περιβάλλον που τους εξέθρεψε. Αλήθεια, πώς γίνεται να καλούν διαρκώς τους ίδιους και τους ίδιους; Ας μας απαντήσουν κάποτε ο κ. Παπαδάκης του ΑΝΤ1 και τα τηλεοπτικά του παιδιά όπως ο κ. Αυτιάς. Άλλοι "μαχητές" από κει...

Τα ίδια ισχύουν κατ' αντιστοιχία για τους επιχειρηματίες και εργοδότες του ιδιωτικού τομέα, μόνο που στα δικά τους θέματα ειδικεύονται δεξιοί πολιτικοί/δικηγόροι σαν τον κ. Βορίδη και άλλους τηλεοπτικούς ποινικολόγους που εξασφαλίζουν πρωτίστως τη "σωστή" τηλεοπτική και δημοσιογραφική κάλυψη των υποθέσεων τους. Με το αζημίωτο από την πλευρά των ΜΜΕ/δημοσιογράφων; Σε ένα τέτοιο πλαίσιο θα ήταν κορόιδα αν δεν εξασφάλιζαν ένα κομμάτι αυτής της πίτας. Είναι;

Αυτή είναι η πραγματική ιστορία με τον κ. Κατρούγκαλο και όχι αν υπερασπίστηκε πριν ή μετά την εκλογή του στο ευρωκοινοβούλιο ή την υπουργοποίηση του, αυτό είναι το πρόβλημα με τους κατ' επάγγελμα "αντιμνημονιακούς" και σε αυτές τις αλλαγές είπαν καταρχάς "όχι" την τελευταία πενταετία με τόσο πάθος στα Μέσα και τα δικαστήρια. Τις αλλαγές που θα τους έκοβαν το ψωμί πολέμησαν συλλήβδην συγκεκριμένοι επιχειρηματίες, συνδικαλιστές, εργατολόγοι και μεγαλοδικηγόροι. Δεν πολέμησαν κανένα χαράτσι αφού αυτό θα μάζευε τα χρήματα που τους πληρώνουν. Αυτά δέχτηκε ως αυτονόητα και υπουργοποιήσιμα, τόσο ο κ. Σαμαράς πριν, όσο και ο κ. Τσίπρας τώρα; Αυτά αναγνώρισε στο πρόσωπο του κ. Παυλόπουλου, του κατεξοχήν διευθετητή τέτοιων "αιτημάτων" στο δημόσιο; Αμαρτία από τον Θεό για ένα νεο πολιτικό και όσους σας πίστεψαν κ. Τσίπρα. Κρίμα, πραγματικά.

18.3.15

Πρώτη φορά αριστερά



Καταρχάς να πούμε ότι δεν είναι “πρώτη φορά αριστερά” σε ό,τι αφορά τα 48άρια και 44άρια που κατά καιρούς ψήφισαν ΠΑΣΟΚ. Δεύτερο και κυριότερο, μόνο αριστερά δεν είστε κ. Τσίπρα. Όπως δεν ήταν αριστερά κανένα σοβιετικό απολυταρχικό καθεστώς που έβαλε την ‘ιδεολογία’ των μελών του κόμματος πάνω από το καλό και την ευημερία των πολιτών της χώρας. Για την ώρα το μόνο που δείχνετε να σας ενδιαφέρει είναι ο εγωισμός σας - μη και φανεί η γύμνια σας σε κάποια οπισθοχώρηση.



Σας παρακολουθούμε, άναυδοι, να μην έχετε παρουσιάσει ένα πινακάκι με τους βασικούς αριθμούς του σχεδίου σας δύο μήνες μετά την εκλογή σας, με τα ταμειακά υπόλοιπα εξαντλημένα. Θαυμάσαμε από την άλλη τις ομολογουμένως πετυχημένες αλλαγές στη διακόσμηση του γραφείου σας, το μαντηλάκι στο πέτο σας αντί γραβάτας στο λαιμό σας και τους εναγκαλισμούς με τον Ιταλό Πρωθυπουργό (για όσο αυτοί κράτησαν, γιατί απ’ όσο φαίνεται τελείωσαν και αυτοί). Όπως θαυμάσαμε και τον Υπουργό των Οικονομικών σας· ξανά και ξανά και ξανά και ξανα... ατελείωτες οι ευκαιρίες, οι δηλωσεις, οι διαψεύσεις, οι φωτογραφήσεις, τα σπίτια στην Αθήνα και την Αίγινα, η αγάπη, τα κωλοδάχτυλα... οι Beatles. Ένας ξυρισμένος χίπης που παλεύει για την αγάπη και τον έρωτα. Ανείπωτη η συγκίνηση.

Σας παρακολουθούμε έντρομοι πια κ. Πρωθυπουργέ, εσάς, τον συμπαθή 'θείο' στο υπουργείο Επικρατείας με τις ακατάληπτες ιδέες που απορρίπτουν την άλγεβρα, την αυτονομημένη της Βουλής με τις Επιτροπάρες της, τον καραμαλικό κλαίοντα Νέρωνα του δημοσίου στη θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας, τον εκδότη που έκανε lifestyle τη Χρυσή Αυγή “αθωωμένο” (παρά το ενάμιση εκατομύριο πρόστιμο; #wtf), τον “τρενάκια” υπ. Αμύνης με τα κλαρίνα και την Περιφερειάρχη του, τον καθηγητή και υπουργό ΠΡΟΠΟ που θεωρεί δημοκρατικό δικαίωμα την καταστροφή της Νομικής και την ανακατασκευή της από τα χρήματα του φορολογουμένου που έφτυσε αίμα για να τα κάνει ξανά και ξανά - σας παρακολουθούμε έντρομοι και γεμάτοι απορία. 

Αν έχετε σχέδιο, κρίνοντας από τις κινήσεις σας, δεν μπορεί να είναι παρά η απομόνωση της χώρας και η μετατροπή της σε κάτι σαν την Αλβανία τα χρόνια του Χότζα. Αν δεν έχετε σχέδιο και απλά κρύβεστε σαν μωρά πίσω από το δάχτυλο σας για να μην φάτε την ξεφτίλα του αδιάβαστου, του κωλοτούμπα, ή γουοτέβα, πάλι θα μας οδηγήσετε σε καθεστώς Αλβανίας του Χότζα. Όλη η Ευρωζώνη είναι πλέον στραμένη εναντίον μας και το αυτό ισχύει και για το σύνολο της Ένωσης. Μέχρι και ο Μοσχοβισί απηύδησε και κατακεραύνωσε. Μέχρι και η Ουάσινγκτον που με τόση συμπάθεια σας υποδέχτηκε, για να μην πούμε για το ΔΝΤ που ήταν ο μόνος σύμμαχος σας στη συζήτηση για το χρέος και μόνο που δεν μας διαολόστειλε χθες.

Ευτυχώς, όμως, υπάρχει κι ο Πάνος ο Καμμένος για να δώσει την αρμόζουσα νότα και μουσική υπόκρουση στο βάλτο: σημαιάκια στο πόπολο και τσάμικα από τις μπάντες του στρατού για τον εορτασμό της 25ης Μαρτίου. 

Τόση χούντα (με την έννοια της διεθνούς απομόνωσης και εθνοπατριωτικής αφήγησης για να την καλύψει) πρώτη φορά θα τη δούμε μετά τη μεταπολίτευση. Το γεγονός της “αριστερής” προέλευσης, δεδομένης της καταστροφής που θα φέρει για τους πολλούς, είναι απλή πολιτική ειρωνεία. Ας είναι καλά οι λίγοι... κ. Πρωθυπουργέ. 

Παραδώσατε(;).




16.3.15

Φονικό στο Μέγα Αρσενικό


Όλοι έχουμε κάποιον που δεν πάμε. Μερικοί το επεκτείνουν και φτάνουν να μη γουστάρουν “κάποιους”, ξεκινώντας από τους Γαύρους και φτάνοντας στους μαύρους ή τους gay, ή ό,τι του τη δίνει του καθενός. Μερικοί αποφασίζουν πως έχουν το δικαίωμα να κάνουν κάτι για αυτή τους την επιλογή. Από το προφορικό σχόλιο μέχρι τη φυσική βία. Ποιός βάζει τα όρια αν όχι ο νόμος, η κοινωνία και οι διαμορφωτές της, από τους πολιτικούς μέχρι την τηλεόραση (ψυχαγωγία περισσότερο από την ενημέρωση) και τα λοιπά Μέσα;

Κανείς δεν τόλμησε να εμφανίσει ποτέ τον Κώστα Καραμανλή ως ζιγκολό στο πλαίσιο κάποιας σάτιρας, αλλά κανείς δεν βρήκε το λόγο να μην το κάνει με δύο βουλευτίνες για να καυτηριάσουν την έντονη αντίδραση τους για το κλείσιμο της ΕΡΤ. Πόρνες της πίστας οι εκλεγμένες, με ζαρτιέρες, γιατί πήγαν αντίθετα στην κείμενη στάση της “πυγμής του σερνικού”, του Αντωνάκη. Έτσι τις τίμησε εφημερίδα και γελοιογράφος της κεντροαριστεράς και της προόδου - δεν ήταν σε έντυπο της ΧΑ.

“Εικοσιπεντάρα κοπέλα έχεις;” ρωτάει η διαφήμιση στο ραδιόφωνο μέσα σε μία λίστα “εικοσιπεντάρικων” αντικειμένων (τηλεοράσεις κλπ). Θα γελάγαμε με τον ίδιο τρόπο αν ήταν για εικοσιπεντάρη; Με βεβαιότητα όχι. Ο ισχυρός και πάλι θα ήταν το αρσενικό, γιατί αυτό είναι το χρώμα που έχει αποφασίσει να προσδώσει η κοινωνία σε οποιαδήποτε σεξουαλική σχέση. Το σερνικό από πάνω.

Το σερνικό που πάει γήπεδο και βρίζει, παίζει μάπες, ρίχνει Παναγίες, εκτοξεύει μπουκαλάκια νερό ή και κροτίδες στον αντίπαλο, ενώ με γουρλωμένο μάτι απειλεί διαρκώς “να γαμήσει” όποιον έχει απέναντι κάθε φορά. Αυτό το σερνικό, οργανώνεται και σε συμμορίες, είτε πρόκειται για μπάλα, είτε για σεξουαλική βία, είτε για πολιτική και ρατσιστική.

Οι οικογένειες, τα σχολεία, τα πανεπιστήμια, οι χώροι εργασίας και τελικά η ίδια μας η βουλή έχουν πλήρη ανοχή στο φαινόμενο του Μέγα Αρσενικού. Αν όχι καμάρι. Για το γομάρι. Η απόλυτη υποκρισία έρχεται από μερικούς αντρουά δημοσιογράφους, της κυρίαρχης ζώνης, αυτούς που κάθε μέρα - όλη μέρα - τρέφουν το τέρας με τα σχόλια τους να δηλώνουν τώρα “συγκλονισμένοι από το δράμα”. Και από αύριο πίσω στα γνώριμα νερά τους. Είναι τόσο συγκλονισμένοι που δεν θα καταφέρουν να αποκαλύψουν το όνομα του βουλευτή που εμπλέκεται· τόσο συγκλονισμένοι - ούτε τη δουλειά τους δεν μπορούν να κάνουν οι άνθρωποι. Ένας Κρητικός βουλευτής να συγκαλύπτει πράξεις βίας; Ανήκουστο… Δεν έχει ξαναγίνει…

Η ουτοπία στον τόπο του Μέγα Αρσενικού θα ζητούσε ισότητα. Απάλειψη της διαφοράς και της διαφορετικότητας ως ζήτημα, γιατί κανείς δεν θα ασχολιόταν έτσι με τον διπλανό του. Ο ρεαλισμός ζητάει κάτι άλλο, για να γίνει μία αρχή: κοντά τα χέρια, κοντές οι γλώσσες, κοντές οι ματιές. Μέχρι να γίνουμε άνθρωποι ξανά. Μηδενική ανοχή, καθημερινά. 

Το σημερινό δικό σου γελάκι, είναι το αυριανό ΟΚ της μανούλας στον κανακάρη της να πάει να σπάσει το κεφάλι αυτής που τον απέρριψε και να στείλει τον Βαγγέλη που του έκατσε στραβά στο χαντάκι· αυτόχειρα ή μη, το ίδιο είναι. Το Βαγγέλη που ήταν εύκολος στόχος. Τέτοια κατορθώματα τα γουρούνια στο Μέγα Αρσενικό και όσοι τα εξέθρεψαν - οι οικογένειες, τα σχολεία, οι φίλοι τους κι ο περίγυρος μας. 
________

Κλείνοντας αυτές τις γραμμές μαθαίνω πως η ‪#‎πρώτηΦοράΑριστερά‬ ετοιμάζει "κλαρίνα" στην πλατεία Συντάγματος για να τονώσει το Εθνικό Φρόνημα μετά την παρέλαση της 25ης Μαρτίου. Θα μοιράσουν σημαιάκια στον κόσμο που φέτος "θα προσκληθεί εν είδει διαδήλωσης για το Εθνικό Φρόνημα και την Εθνική Ανεξαρτησία" και θα βάλουν τις μπάντες των τριών σωμάτων στρατού να παίξει κλαρίνα, ενώ θα έχουν μεταφέρει Βρακοφόρους και λοιπούς για να σύρουν το χορό. Κι εις ανώτερα... ‪#‎δενΥπάρχειΕλπίς‬


_____________

Περισσότερα για το τι απετέλεσε "Εθνικό Φρόνημα" στο πρόσφατο παρελθόν, εδώ:
Πολίτης: Η δημοκρατία έχει αδιέξοδα

8.3.15

Οι αρουραίοι της Αθήνας


Αν η πολιτεία δεν μπορεί να διασφαλίσει την ειρήνη των κατοίκων μίας πόλης από τα βραδινά χαμαιτυπεία που αδειοδοτεί, να μην τα αδειοδοτεί καθόλου. Να τα κλείσουν. 

Αν η δημοτική αρχή κι ο Δήμαρχος δεν μπορούν να θεσμοθετήσουν κίνητρα για τους ‘επιχειρηματίες’ της νύχτας και να τους κάνουν να ενδιαφερθούν για τη γειτονιά στην οποία επιχειρούν, τότε να τους κλείσουν. Αν η ικανότητα και η θέληση τους είναι περιορισμένη και δεν πάει πέραν των σημερινών αποτελεσμάτων, να το αποδεχτούν και να τους κλείσουν. Αν η αστυνομία δεν επαρκεί για να τα εποπτεύει όλα αυτά τα καταστήματα, τόσα που είναι, να τους κλείσουν.

Αυτό που δεν μπορεί να συνεχιστεί είναι να το να δουλεύει ανεξέλεγκτα το όποιο παράσιτο με τα γοριλάκια του στις γειτονιές της πόλης και όλοι να σηκώνουν τα χέρια ψηλά. Η καθαριότητα που δεν μπορεί, η αστυνομία που δεν έρχεται, τα παράνομα τραπεζοκαθίσματα που ξηλώνονται Δευτέρα και στήνονται πάλι την Τρίτη, οι βραδινοί βανδαλισμοί από τους loser μέθυσους που ξεδίνουν για τα αποτυχημένα κόρτε τους στην ξένη ιδιοκτησία, η ηχορύπανση, τα σπασμένα γυαλιά απ τα ποτήρια που σε περιμένουν στην πόρτα σου για το “καλημέρα”, οι κατουρημένες είσοδοι των σπιτιών μας, η καταστροφή κάθε προσπάθειας καλλωπισμού της γειτονιάς με γλάστρες, παρτέρια, τα αυτοκίνητα στα πεζοδρόμια και τόσα άλλα. Μέχρι πότε;

Αν αυτά γίνονται στο Κολωνάκι, κ. Δήμαρχε δεν θέλω να ξέρω τι περνάνε άλλες γειτονιές. Γιατί ο ιδιοκτήτης κάθε χαμαιτυπείου δεν είναι γείτονας, τελικά, αλλά παράσιτο στη γειτονιά. Δεν τη ζει τη μέρα, δεν ξέρει κανέναν για να τον ντραπεί, δεν τον απασχολεί η εικόνα και η ασφάλεια της. Εμφανίζεται βράδυ σαν ποντικός, βγάζει το μεροκάματο και ποσώς τον ενδιαφέρει το τι αφήνει πίσω του. Γιατί δεν βρήκε η Πολιτεία το λόγο να θεσμοθετήσει κίνητρα για να γίνει ο αρουραίος της νύχτας γείτονας; Ας απαντήσετε οι εκλεγμένοι της, αλλά οι υποθέσεις με την οπτική ενός κατοίκου μόνο κολακευτικές δεν είναι.


Να το ξαναπούμε, αν δεν μπορείτε να ρυθμίσετε τη λειτουργία τους, κλείστε τους. Όσο διατηρούνται χωρίς ικανό πλαίσιο και εποπτεία η ευθύνη ανήκει στον κάθε Καμίνη και το Δημοτικό του Συμβούλιο. Και μετά στον κάθε ποντικό της νυχτερινής… ‘επιχειρηματικότητας’. 

Και μαγαζιά χύμα, και πολίτες μόκο δε θα παίξει άλλο. Ως εδώ με την υποβάθμιση και τη βία που τελικά ασκείται. Εμείς στο κάτω-κάτω μένουμε εδώ. Ακόμα.

2.3.15

Καμία δημιουργική ασάφεια στη χρεοκοπία Γιάνη



Κουράστηκε ο υπουργός των Οικονομικών και έφυγε για weekend στην Αίγινα, να καθαρίσει το μυαλό του ο άνθρωπος. Εγκάρδιες ευχές να τα καταφέρει, να ήταν μία προσωρινή θολούρα ο λόγος για όσα παρακολουθούμε, με τελευταίο επεισόδιο τα περί μη αποπληρωμής ΔΝΤ και το “βρείτε τα” προς Ντράγκυ και Λαγκάρντ. Τους έδωσε εντολή ο κύριος Γιάνης, τόσο κατ ιδίαν όσο και δημόσια μέσα από την εκπομπή του Γιώργη του Αυτιά, να δώσει ο ένας της ΕΚΤ κάτι χρήματα που νομίζει πως δικαιούμεθα ακόμα και εκτός προγράμματος προς την άλλη του ΔΝΤ: “Μα δεν υπάρχει τρόπος μου είπαν και τους απάντησα φτιάξ’τε τον”, είπε στην εκπομπή του κ. Αυτιά πριν προσγειωθεί στην πραγματικότητα, αφήσει τις δηλώσεις και καταπιαστεί με το να βρει πόρους για το χρηματοδοτικό κενό που γνώριζαν προεκλογικά - δεν προέκυψε αιφνιδιαστικά. Από την Αίγινα… Οι άλλοι υπουργοί, το υπουργείο του, οι συνεργάτες και υπάλληλοι δεν είχαν τίποτα να του προσφέρουν στην οδό Νίκης.


Ακούστηκε κι άλλη μία λαμπρή “ιδέα”, όπως μας είπε όταν αναγκάστηκε να την γειώσει ο κυβερνητικός εκπρόσωπος κ. Σακελλαρίδης. Διαβάζουμε: "Ο Αλέκος Φλαμπουράρης είπε μία ιδέα" σχολίασε ο κ. Σακελλαρίδης για τη δήλωση του υπουργού Επικρατείας ότι "αν δεν έχουμε μαζέψει το 1,4 και έχουμε μαζέψει 0,8 θα ζητήσουμε παράταση δύο μηνών".

Δεν ξέρω γιατί μου έρχεται στο μυαλό η Αλίκη Βουγιουκλάκη όταν παραγγέλνει μαρμελάδες από τον κυρ Στέφανο στη γνωστή ταινία. Ίσως γιατί είναι η πιο μπακαλίστικη σκηνή του ελληνικού κινηματογράφου. Όπως μπακαλίστικη είναι η προσέγγιση στα προβλήματα της χώρας, αν όχι διπολική: τη μία ο υπουργός πετάει στα ύψη συγκρίνοντας τον εαυτό του με τον Keynes στο δικό του Bretton Woods, εκστομίζοντας δημόσια παραγγελιές προς Ντράγκι και Λαγκάρντ αισθανόμενος μία αδικαιολόγητη ισοτιμία αν όχι υπεροχή απέναντι τους, ενώ αμέσως μετά το σκάει για Αίγινα γιατί “θα βγάλουμε από τη μύγα ξίγκι για να πληρώσουμε το ΔΝΤ” σαν καλά και συστηματικά μυρμηγκάκια· κόπηκαν τα "φτιάξτε το".

Σαν βροχή τα tweets και οι δηλώσεις του υπουργού, με κορυφαία των ημερών αυτή περί “δημιουργικής ασάφειας για να το ψηφίσουν τα ξένα κοινοβούλια” την ώρα που ψήφιζε το Γερμανικό Κοινοβούλιο την παράταση του ελληνικού προγράμματος. Είναι στραβόξυλα κι αυτοί και μπορεί να μην κατάλαβαν τι χάρη τους κάναμε με την ασάφεια που τους επιτρέψαμε στην παράταση που ζητήσαμε για να μη χρεοκοπήσει η χώρα μας. Κι έρχεται κι άλλη πληρωμή, προς την ΕΚΤ αυτή τη φορά, και είναι να τρέμει κανείς με τις επόμενες “ιδέες”.

Είναι μόνος ο κ. Βαρουφάκης στις κινήσεις του; Ένας εκκεντρικός οικονομικός συγγραφέας (που παρεμπιπτόντως οι πωλήσεις του έχουν εκτοξευθεί - πάρε μαθήματα Άδωνη) που έδρασε για λίγο ανεξέλεγκτος; Το ρεπορτάζ τις κρίσιμες ώρες του eurogroup μίλησε για απευθείας συνομιλίες των ετέρων με τον Πρωθυπουργό κ. Αλέξη Τσίπρα, που επέλεξαν να προσπεράσουν τον ΥΠΟΙΚ που φόρτωσαν με μάλλον δίκαιους χαρακτηρισμούς. Δυστυχώς δεν αποτελεί μεμονωμένη περίπτωση ελαφρότητας εως υποκρισίας για να αντικατασταθεί και να λήξει το πρόβλημα, αφού παρόμοιες μπακαλίστικες “ιδέες” έχει ο υπουργός Επικρατείας, ο υπουργός Παραγωγικής Ανασυγκρότησης, και ένας Θεός ξέρει ποιός άλλος μέσα στην κυβέρνηση τον ΣΥΡΙΖΑ και τους συγκυβερνήτες ΑΝΕΛ. 

Οπότε η ερώτηση γίνεται αναγκαστικά στην κορυφή και είναι απλή: σας εκφράζει η κυβέρνηση σας κ. Τσίπρα; Ή είστε κι εσείς της ‘δημιουργικής ασάφειας’, για να μπορείτε τη μία να βγάζετε διαρροή για το πως σώσατε την διαπραγμάτευση (από τους χειρισμούς του υπουργού σας) και την άλλη να δηλώνετε προς τον ΣΥΡΙΖΑ, την κυβέρνηση και τους ψηφοφόρους σας πως “δεν υποχωρείτε”;

Μήπως είναι ασφαλέστερο και πιο αποτελεσματικό για τη χώρα αν ο Πρωθυπουργός αποδεχτεί την πραγματικότητα, παρουσιάσει ένα νέο προϋπολογισμό αντί για τη μάχη δηλώσεων με τους έξω, και την αγωνία στο εσωτερικό να του επιτραπεί να εκτελέσει έναν προϋπολογισμό Σαμαρά που αφενός καταψήφισε κι αφετέρου δεν έχει περάσει καμία έγκριση από την Ευρώπη; Ο Γερουν Ντάισελμπλουμ δήλωσε πρόθυμος να προχωρήσει σε εκταμίευση ακόμα και μέσα στον Μάρτιο αν η κυβέρνηση προχωρήσει σε μεταρρυθμίσεις. Να υποθέσουμε πως έλαβε το μήνυμα ο νέος Γ.Γ. Διοικητικής Μεταρρύθμισης, ο κατ’επάγγελμα συνδικαλιστής κ. Τσουκαλάς, και τρέχει να ετοιμάσει προτάσεις και σχέδια νόμου;

Προφανώς αναζητώντας αναφορές στη σύζυγο του (Mrs Varoufakis) εκεί που βαριόταν στην Αίγινα έπεσε πάνω στο εθνολαϊκιστικό γραφικό των VforVaroufakis και είπε να το αναπαράξει. Απολύτως συνεπές με τα λοιπά ΑΝΕΛικά του υπουργού περί αξιοπρέπειας αντί τροφής, χρημάτων και εργασίας... Όσο για το muckracking, είναι αναφορά σε δημοσιογράφους της αρχής του αιώνα και πιθανολογείται πως ανήκει στον Theodore Roosvelt... Είπαμε, ζει το Bretton Woods του, σε μία χωροχρονική σύγχυση.

9.2.15

Μη μας στεναχωρήσετε κ. Τσίπρα


Ήμουν από αυτούς που ήλπιζαν για εκλογές, με δεδομένη την επικράτηση ΣΥΡΙΖΑ ας μην κρυβόμαστε, κι ας μην ανήκω στο χώρο του. Το δίλημμα Σαμαράς/Τσίπρας το είχα λυμένο πολλούς μήνες πριν τις κάλπες. Ήθελα να φύγουν. Ελπίζω τώρα, να μη με κάνουν να το μετανιώσω…



Η πολιτική ζημία της προηγούμενης κυβέρνησης ήταν ανυπολόγιστη. Δεν ήταν μόνο η οπισθοδρόμηση σε θέματα δικαιωμάτων με επιπτώσεις ακόμα και στη δυνατότητα ανάταξης της οικονομίας μας. Το βασικό πρόβλημα ήταν η χειραγώγηση κάθε θεσμού με την κατάχρηση της εξουσίας που προσφέρει η διακυβέρνηση, στα όρια της νομιμότητας (ή πέρα από αυτά στην περίπτωση του “Παναθηναϊκάκια), με δικαιολογία ένα ασαφές θεοκρατικό “Δίκιο” του Πρωθυπουργού. 

Το δεύτερο και εξίσου ασαφές αφήγημα μιλούσε για σταθερότητα, την ώρα που κάθε τους κίνηση αποσταθεροποιούσε τη χώρα λίγο παραπάνω, μέχρι τη στιγμή που “σήκωσαν χειρόφρενο” στη διαπραγμάτευση και αποφάσισαν να μας πάνε σε εκλογές για να μην αναλάβουν το κόστος της αποτυχίας τους - τα νέα μέτρα που περιγράφονται στο email Χαρδούβελη δηλαδή.



Να μην το πούμε πάλι το παραμύθι του πως δεν υπάρχει οικονομική ανάπτυξη στον αναπτυγμένο κόσμο με όρους Λιβύης - το εμπεδώσαμε ελπίζω. Όταν ανήκεις στην Ευρώπη μόνο με περισσότερη δημοκρατία μπορείς να περιμένεις ανάπτυξη. Κι αυτό δεν μπόρεσε να το καταλάβει ο “απεσταλμένος του Θεού”, κ. Σαμαράς, που επέμενε πως το 2015 οι οικονομίες στήνονται στις πλάτες των κολλητών μας και όσων έχουν πρόσβαση στην καμαρίλα μας, αντί στην δραστηριότητα της πλειοψηφίας, στο απροσδόκητο, στο θετικό ατύχημα και την ελεύθερη δημιουργία. 


Το ερώτημα εδώ είναι αν το έχει καταλάβει ο σαφώς δημοκρατικότερος αντικαταστάτης του, ο κ. Τσίπρας. Δεν θα είναι απλό. Για να πιστέψεις στην ελεύθερη δημιουργία των πολιτών της χώρας σου (στην αγορά δηλαδή, αλλά το λέω περιγραφικά για να μην σκανδαλίσω), πρέπει να απομακρυνθείς από πολλές ορθοδοξίες, κυρίως τις πολιτικές. 

Αντιστοίχως, η σκληρή διαπραγμάτευση με το μάτι στη μπάλα (όπου “μπάλα” είναι το κλείσιμο της συμφωνίας με τη χώρα να παραμένει εντός Ευρώπης) είναι κάτι τελείως διαφορετικό από τη σκληρή διαπραγμάτευση με κίνητρο “το δίκιο στην καρδούλα σου” και το σπάσιμο στη φωνή σου. Γιατί το δεύτερο δεν θα σε αφήσει ποτέ να υποχωρήσεις. Κι αν δεν υποχωρήσεις σε τίποτα σε μία διαπραγμάτευση, ο μόνος τρόπος να κλείσεις συμφωνία με τον απέναντι είναι να υποχωρήσει σε όλα εκείνος. Ούτε στα παραμύθια δηλαδή… 

Μακάρι, επίσης, να είναι μπλόφα και θεωρίες παιγνίων η τόση αλαζονεία του κ. Βαρουφάκη και η χθεσινοβραδινή απρόσεκτη αδιαλλαξία του Πρωθυπουργού από το βήμα των Προγραμματικών Δηλώσεων. Μακάρι να έχουν κάτι να κάνουν (κι ας μην το λένε) για να υπάρξει ξανά οικονομία και παραγωγή. Γιατί για την ώρα μιλάνε μόνο για το τι μισθό θα επιβάλλουν να πληρώνει ο σημερινός εργοδότης, μέχρι να κλείσει κι αυτός ελλείψει πελατών σε μία οικονομία που πεθαίνει. 

Όσο για το λαϊκισμό στις εξαγγελίες, οι χώρες δεν κυβερνώνται με το αν έχεις φυσική απέχθεια ή λατρεία για τα δερμάτινα καθίσματα της BMW, ή του κυβερνητικού Εmbraer. Υπάρχει φόρμουλα απόσβεσης και αναγκαιότητα κτήσης για την κινητή περιουσία τέτοιας αξίας και δαπάνης συντήρησης. 
Οι χώρες δεν κυβερνώνται με το λαϊκισμό που εξυφαίνεται κάθε φορά γύρω από αεροπλάνα, κότερα και κωλάμαξα. Οι χώρες δεν κυβερνώνται με αναγγελίες για “φόρο επίδειξης”, λες και είμαστε στη Βαϊμάρη. Το επόμενο στάδιο ποιο είναι; Να τους πετάμε πέτρες στο δρόμο; Oh wait - έχει ήδη συμβεί, με τσεκούρια και βαριοπούλες, μέρα-μεσημέρι στην οδό Σκουφά, Γιάνη μου. Αν είχες SUV είχες τις διπλές πιθανότητες να τις φας από τα μιλίτσια της λαϊκής οργής που τσιμπάει σε "φόρους επίδειξης". Άθλιε.

Δεν μπορείς να είσαι αστός όταν παίρνεις την Ράτκα για να σου βρει τραπέζι και Ουκρανός λαοκράτης όταν πετυχαίνεις κάμερα. Εκτός αν είναι ΟΚ το δούλεμα. Αν το επιτρέπει ο ναρκισσισμός, οπότε πάσο. Εγώ λέω πως δεν είναι ΟΚ. 

Όπως δεν είναι ΟΚ η παγίδευση του Πρόεδρου του Eurogroup (ή αλλιώς Mr. Euro, ή Πρόεδρου της Ευρωζώνης) κατά τη διάρκεια συνέντευξης τύπου, σε δικό μας έδαφος, κι ενώ εκείνος έχει έρθει στη χώρα στο πλαίσιο επίδειξης καλών προθέσεων. Πρόκειται για αλητεία εγωπαθούς θρασύδειλου. Οι τίμιοι συνομιλητές λένε ό,τι έχουν να πουν στο τρίωρο που προηγείται της συνέντευξης τύπου, ή στα τηλέφωνα που προηγούνται της τρίωρης συνάντησης. Δεν αιφνιδιάζουν ειδικά όταν τις συνέπειες θα τις πληρώσει ένας ολόκληρος λαός. Νάρκισσε αληταρά μου, πού το βρήκες το τόσο ελεύθερο; Ποιος σου το έδωσε;

Αριστερά ο κ. Νταισελμπλουμ. Μόλις άκουσε τα περί Τρόικας στην μετάφραση και τραβάει τα ακουστικά για να φύγει. Δίπλα του, ένας θρασύδειλος δανδής χασκογελάει με την 'αταξία' του... 

Μία κυβέρνηση σαραντάρηδων εξέλεξε ο λαός, για να κατεβάσει τον αντιδημοκρατικό Σαμαρά και να δει κανόνες στο δημόσιο βίο. Ούτε ρεβάνς ζήτησε, ούτε την έξαρση που θα φέρει ο ναρκισσισμός του κάθε προσωπικά ή πολιτικά ανεκπλήρωτου. Που πήγαν οι υποσχέσεις του κ. Τσίπρα πως δεν θα υπάρξουν μονομερείς ενέργειες; Μόνο τέτοιες έχουμε δει μέχρι τώρα, ενώ οι μισές έγιναν με μία ανάρμοστη αλαζονεία που μόνο δεινά μπορεί να φέρει.
Και πού είναι ο προϋπολογισμός σας; Πέντε χρόνια λέτε πως έχετε άλλο σχέδιο. Πού είναι; Σε αριθμούς και φύλλα προϋπολογισμού.

Μη μας στεναχωρήσετε κ. Τσίπρα. Έχετε τη δυνατότητα να κάνετε και κάτι για τη χώρα όσο κρατήσει το πέρασμα σας από το Μέγαρο Μαξίμου, σαν νέος άνθρωπος που δείχνει να καταλαβαίνει τον κόσμο της δημιουργίας με όρους ισότητας και ισονομίας, μακριά από την καμαρίλα και τα κονκλάβια της συντήρησης. Ο κόσμος των ιδεών θα εκφραστεί εκ των πραγμάτων μέσα από την πράξη. Δεν χρειάζονται οι μεγάλες χειρονομίες αν δεν τις έχετε, πόσω μάλλον τα μεγάλα ξεφτιλίκια.

Translate