15.10.14

Κούγκι


Ο κ. Σαμαράς επαλήθευσε γρήγορα τους φόβους μας περί υπερσυντηρητικής δεξιάς που συγγενεύει, αν δεν συνεργάζεται, με την ακροδεξιά. Δυστυχώς επαλήθευσε και τους φόβους μας για μη ειλικρινή πρόσδεση στην ευρωπαϊκή πορεία της χώρας, το ευρώ και τον ασφαλή δρόμο εξόδου από την κρίση.

Δεν είναι μόνο ο εκλογικός καιροσκοπισμός η αιτία για την παράφρονα προσπάθεια εκδίωξης του ΔΝΤ από το ελληνικό πρόγραμμα, ή τα χαμηλά δημοσκοπικά ευρήματα. Προϋποθέτει μία ελαφρότητα απέναντι στο διακύβευμα που δεν είναι άλλο από την εκ νέου πιθανότητα για απομόνωση της χώρας, όπως και ελαφρότητα απέναντι στο ενδεχόμενο επιστροφής σε εθνικό νόμισμα. 

Ζητεί απάντηση το ερώτημα, εάν ο πρωθυπουργός που θεωρεί επιτυχημένο τον τελευταίο ανασχηματισμό, που πιστεύει ειλικρινά πως τοποθέτησε «ανθρώπους κλειδιά στα κατάλληλα πόστα» (βλ. Γιακουμάτος στο Υπ. Ανάπτυξης) πιστεύει και τα άλλα που λέει περί ΑΟΖ, παραγωγής ενέργειας, και τα εισοδήματα που περιμένει βραχυπρόθεσμα από αυτές τις δραστηριότητες. 

Αν πραγματικά πιστεύει πως: «Σε λίγα χρόνια θα είμαστε ενεργειακά αυτάρκης και θα εξάγουμε φυσικό αέριο, κι έτσι η Ελλάδα θα γίνει γεωστρατηγικός παίκτης», όπως είπε σε πρόσφατη ομιλία του, τότε ούτε το ευρωπαϊκό νόμισμα είναι ταμπού, ούτε η Ευρώπη. Είναι βαθύτατα ανησυχητικό αν κάποιος εννοεί αυτές τις ανεδαφικές ανοησίες, γιατί προφανώς δεν είναι σε θέση να κυβερνήσει τη χώρα. Είναι επικίνδυνος για τη σταθερότητα που επικαλείται και τη μοίρα του ελληνικού λαού. Όχι πως το αφήγημα δεν είναι καταστρεπτικό από μόνο του, ακόμα και στην περίπτωση που χρησιμοποιείται για προεκλογικούς λόγους, αλλά δεν εξετάζουμε αυτό εδώ. Εξετάζουμε τις πραγματικές προθέσεις του κ. Σαμαρά και το αν πράγματι είναι διατεθειμένος να μας οδηγήσει σε ένα παράφρονα δρόμο - ένα νέο «Κούγκι». 

Οι εναπομείναντες σώφρονες οπαδοί ή ψηφοφόροι του, καθώς και το πολιτικό προσωπικό της Νέας Δημοκρατίας, καλά θα κάνουν να του καταστήσουν σαφές σε όλους τους τόνους πως διαφωνούν με μία τέτοια προοπτική. Τα τελευταία εικοσιτετράωρα, μετά την ανακοίνωση των προθέσεων της κυβέρνησης στο Eurogroup, πήραμε μία πρόγευση του τι μέλλει να ακολουθήσει αν επιμείνουν στην έξοδο από το Μνημόνιο ξεκινώντας με το ΔΝΤ. Αν προσχωρήσουν η απομόνωση της χώρας και η επιστροφή σε εθνικό νόμισμα θα είναι μονόδρομος. Καμία Ελλάδα δεν πρόκειται να γίνει ποτέ να ζήσει από το φυσικό αέριο, πόσω μάλλον «σε λίγα χρόνια».

Θα προσφέρουν υπηρεσίες στην πατρίδα όσοι αφιερωθούν στο να αποτρέψουν την παράφρονα πορεία που διαγράφεται μπροστά μας, αντί να αφιερώνονται στο «μην έρθει ο ΣΥΡΙΖΑ». Γιατί και ο ΣΥΡΙΖΑ θα έρθει, και πολύ αργά θα είναι για την επιστροφή μας στην Ευρώπη και το ευρώ.

Προπέτασμα καπνού στις αντιδράσεις
μετά τις ανακοινώσεις στο Eurogroup

10.10.14

Προοδευτικών ψήφος εμπιστοσύνης



Οι πραγματικά προοδευτικοί βουλευτές στα κόμματα της συγκυβέρνησης μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού. Οι επιλογές τους είναι τρεις: ή υπερψηφίζουν υποκύπτοντας στον πόλεμο που θα δεχτούν αν καταψηφίσουν, ή καταψηφίζουν, ή δίνουν ψήφο ανοχής.

Το βασικό που πρέπει να ειπωθεί εδώ είναι πως ακόμα κι αν καταψηφίσουν αυτοί οι 4-5 προοδευτικοί δεν θα πέσει η κυβέρνηση - οι ψήφοι επαρκούν με το παραπάνω για τη διατήρηση της ισχνής δεδηλωμένης που απολαμβάνουν οι κ.κ. Σαμαράς και Βενιζέλος, εσχάτως ενισχυμένη με την προσθήκη των κ.κ. Δ. Σταμάτη, Α. Λοβέρδου, Ν.Κακλαμάνη και Δ.Μπριάνη (κατόπιν παραιτήσεως του ανεξάρτητου Σταυρογιάννη). Σήμερα Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ αριθμούν σε 126 και 28 βουλευτές αντίστοιχα, ενώ ξεπερνάνε τους 154 αν μετρήσει κανείς την περίπτωση Αϊδόνη κλπ. 

Τέλος, με τους οχτώ προφυλακισμένους βουλευτές της Χρυσής Αυγής (Ν.Μιχαλολιάκος, Η.Κασιδιάρης, Γ.Λαγός, Χ.Παππάς, Ν.Μίχος, Π.Ηλιόπουλος, Στ.Μπούκουρας και Γ.Γερμενής) και προτού, ενδεχομένως, αποχωρήσουν κάποιοι βουλευτές της ΔΗΜΑΡ για να αποφύγουν το βάρος της ψήφου κατά το σύνηθες, η πλειοψηφία των παρόντων διαμορφώνεται στις 146+1. 

Δεν υπάρχουν σε αυτό το κοινοβούλιο 8 βουλευτές στα δύο κόμματα της συμπολίτευσης για να κινδυνεύσει να πέσει η κυβέρνηση, οπότε η ψήφος των 4-5 προοδευτικών βουλευτών είναι ελεύθερη από το βάρος που θα έφερε το να οδηγήσουν τη χώρα σε εκλογές. Αν αυτό ισχύει μία φορά για τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, ισχύει δέκα για εκείνους της ΔΗΜΑΡ.

Οι λόγοι για να ασκήσει πίεση κάποιος σε αυτή την κυβέρνηση καταψηφίζοντας στη σημερινή ψηφοφορία καταγράφονται καθημερινά και δεν χρειάζεται εκ νέου απαρίθμηση τους εδώ. Η ανάγκη αλλαγής πολιτικής, η ασυνέχεια της πορείας που επιχείρησε το ΠΑΣΟΚ μέχρι το τέλος του 2011, η οπισθοδρόμηση σε κάθε επίπεδο διακυβέρνησης και πολιτικών, η ανυπαρξία μας στο εξωτερικό και το μηδαμινό μεταρρυθμιστικό έργο που υπερκαλύπτεται από την απορύθμιση και την αντιμεταρρύθμιση βρίθουν παραδειγμάτων. 

Πεδίον δόξης λαμπρό λοιπόν. Η υπερψήφιση με ανοχή μέχρι την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας, κάτι που μοιάζει να είναι γραμμή μερικών βουλευτών, δεν αρκεί. Η κυβέρνηση έχει δείξει κατ’ επανάληψη πως δεν δέχεται απόψεις πλην όσων εκφράζονται από τους δύο αρχηγούς στις συναντήσεις τους που υποκατέστησαν το θεσμικά επιβεβλημένο υπουργικό συμβούλιο. 

Ακόμα και αν ο πρωθυπουργός αποφάσιζε να ‘χρησιμοποιήσει’ την ψήφο αυτών των λίγων βουλευτών για να πάει στις κάλπες, κάτι που αποκλείεται κρίνοντας από τη μανία του ανδρός για την καρέκλα του στο Μαξίμου και τις σημερινές δημοσκοπήσεις, το γεγονός θα είναι ευτυχές. Γιατί στις δημοκρατίες δεν είναι μείζον το αν πέσει μία κυβέρνηση, αλλά το γιατί. Αυτό είναι που καθορίζει και τις εξελίξεις στη συνέχεια.

Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα αγαπητοί. Αντέχετε; Θερμή παράκληση, αν δεν μπορείτε, μη μας κουράσετε άλλο με την 'προοδευτική' αρθρογραφία σας - με τη δική σας εκδοχή του "ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός". Υπάρχουν χειρότερα πράγματα σε αυτή τη ζωή από το να σε διαγράψει ο Ευάγγελος Βενιζέλος... Το φιάσκο της υπερψήφισης της πρότασης παραπομπής Παπακωνσταντίνου, και του νόμου για τις τράπεζες δεν θα γίνει ανεκτό για μία ακόμα φορά. Αν υπερψηφίσετε, μείνετε παρέα με τον εικονιζόμενο κύριο, συγκυβερνήστε, διαπραγματευτείτε την επόμενη εκλογική σας θέση στα ψηφοδέλτια, και απελευθερώστε το ενδιαφέρον όσων προοδευτικών πολιτών κρατάτε ακόμα να αναζητήσουν λύσεις όπως και όπου αυτοί καταλαβαίνουν.


9.10.14

Το διπλό έγκλημα της εξόδου από το Μνημόνιο


Κυβέρνηση και αντιπολίτευση εγκληματούν: οι μεν γιατί καμαρώνουν για την “πρόωρη έξοδο από το Μνημόνιο” (εννοούν την διετή παράταση που δίνει το ΔΝΤ), ενώ οι δε δεν τους εγκαλούν για αυτή την έξοδο. Επιχαίρουν αμφότεροι για την όποια μείωση επιτοκίων της τάξης του 0,5% αλλά ουδείς ενδιαφέρεται αν θα κληθεί ο φορολογούμενος να πληρώσει διπλάσια επιτόκια από αυτά του ΔΝΤ, ή εξαπλάσια από αυτά της Ευρωπαϊκής Ένωσης όταν είναι να πουλήσουν "αντιμνημονιασμό" - τέτοια υπευθυνότητα!



Με πρόχειρους υπολογισμούς, μιλάμε για χρεολύσια 10 δισεκατομμυρίων το χρόνο για την περίοδο 2022-2025, αντί για κλάσμα αυτών το 2045 ή το 2065 με το μηχανισμό. Και αυτό χωρίς τα 12 δισεκατομμύρια που πρέπει να επιστρέψουμε στο ΔΝΤ αν βγούμε από το πρόγραμμα. Το 2025 ο κ. Σαμαράς θα είναι 74ων ετών. Να τον έχει ο Θεός καλά, αλλά ούτε πρωθυπουργός θα είναι τότε, ούτε θα κάνει σχέδια για το μέλλον του. Τώρα τον νοιάζει, πόσο ακόμα θα μείνει στην καρέκλα, και δείχνει διατεθειμένος να κάνει τα πάντα για να το πετύχει.

Αμφότερες πολιτικές δυνάμεις αρνούνται να πουν την αλήθεια, πόσω μάλλον να πράξουν τα δέοντα, επιλέγοντας το μικροκομματικό όφελος και την επιτυχία στην κάλπη που δεν απέχει πλέον πολύ. Τους ακούσαμε χθες στη Βουλή, στην πρόταση ψήφου εμπιστοσύνης, σε εκατέρωθεν γηπεδικές μεγαλοστομίες και πολιτικά ατοπήματα σαν αυτό του κ. Βορίδη, όπου: “καλός Έλλην είναι ο νεοδημοκράτης Έλλην”. Αυτός που θα φορτώσει την Εθνική Οικονομία με όσα χρειάζεται φτάνει να μείνει ο κ. Σαμαράς και το κονκλάβιο μυστικοσυμβούλων του στο Μαξίμου.

Θλιβερότερη όλων η διαφαινόμενη στάση του νέου προέδρου της κομισιόν, κ. Γιούνκερ, που δείχνει διατεθειμένος να ακολουθήσει τις επιλογές Μπαρόζο την περίοδο 2007-2009 και την ανοχή στο “άσ’το για αργότερα” του τότε πρωθυπουργού κ. Καραμανλή με τα γνωστά αποτελέσματα.

Δύο ερωτήσεις

Ποιός θα εμπιστευτεί τη χώρα χωρίς Τρόικα για να αγοράσει ομόλογα και μάλιστα δεκαετή (μην πάμε παραπέρα), όταν δεν έχει γίνει καμία μεταρρύθμιση που θα απελευθερώσει την οικονομία και την παραγωγή (δεν αναφέρομαι σε κατάργηση συλλογικών συμβάσεων και άλλες φαιδρότητες του παρελθόντος). Πώς θα ανέβει το ΑΕΠ για να πληρωθούν τα ομόλογα που νομίζουν πως θα πουλήσουν;

Με τι θα αντικαταστήσουν το Μνημόνιο που θα καταργήσουν; Είχαν πέντε χρόνια για να το σχεδιάσουν, να το συζητήσουν και να το τελειοποιήσουν. Για την ώρα δεν έχουμε δει ούτε κορμό ενός τέτοιου σχεδίου από κανέναν. Θα μας βγάλουν από το πρόγραμμα "και βλέπουμε";

8.10.14

Από το “Τολμήστε” στη “σταθερότητα”


Είναι τρία χρόνια που η στρεβλή συμμετοχικότητα των επιστολογράφων και των κατ’ επάγγελμα κυβερνητικών συμβούλων, κάθε κυβέρνησης, βυθίζει την κεντροαριστερά.

Να επισημάνουμε καταρχήν πως στην πλειοψηφία τους δεν πρόκειται για κεντροαριστερούς, αλλά κατά βάση κεντροδεξιούς. Η αφήγηση, οι προτεραιότητες, η ιστορική και η επιστημονική/πολιτική/οικονομική τους ανάλυση για το τι έχει συμβεί τα τελευταία εκατό χρόνια στη χώρα και τι πρέπει να γίνει δεν έχει καμία σχέση με τη σοσιαλδημοκρατία. Στην καλύτερη περίπτωση κρέμεται με το ένα χέρι από κάποιο φιλελευθερισμό ενώ στην πραγματικότητα ανήκει σε μία αριστοκρατική θεώρηση ανθρώπων που στα ελληνικά ονομάζουμε “entitled”. Η εξουσία και ο έλεγχός της προσεγγίζεται με όρους εγγύτητας προς τον όποιο ηγέτη - ως προσωπική σχέση - και όχι πολύπλοκων και αργόσυρτων ενδεχομένως διαδικασιών, είτε μιλάμε για κομματική δομή, είτε για τη διακυβέρνηση.

Τον Ιούνιο του 2011 χειροκροτήσαμε όλοι αυθόρμητα το “Τολμήστε” που έγραψαν 32 άνθρωποι των τεχνών και των γραμμάτων εν μέσω αγανακτισμένων. Στις υπογραφές υπήρχαν, ενδεικτικά, άνθρωποι σαν τον Στάθη Καλύβα που ακόμα κυνηγάει τα φαντάσματα ενός Εμφύλιου που έληξε το ’82. Τον Χαρίδημο Τσούκα, που δέχεται αβλεπεί τη σοφία των αγορών, ενώ έχει σαφή δυσπιστία στη δημοκρατία των πολλών και την ψήφο τους. Το Γιάννη Στουρνάρα που το 2010 έβλεπε από το ΙΟΒΕ 300 δισεκατομμύρια ευρώ στην ομολογοποίηση των ακινήτων του δημοσίου και κατέκρινε σφόδρα των Γιώργο Παπακωνσταντίνου, αλλά όταν πήρε τη θέση του δεν βρήκε ούτε ένα ευρώ από τη μεγάλη φοροδιαφυγή, τις λίστες Λαγκάρντ/Λίχτενσταϊν/Τράπεζας της Ελλάδας, και δεν κατάφερε ούτε μία μη μισθολογική περικοπή δαπανών. Αντιθέτως, βρήκε τα 100 εκατομμύρια που κόστισε το κλείσιμο της ΕΡΤ για το γινάτι του Αντώνη Σαμαρά. Ο πρώτος ΥΠΟΙΚ που δεν χάραξε οικονομική πολιτική - αυτή ήταν στο Μαξίμου, τη σύσκεψη αρχηγών που κατάργησε το υπουργικό συμβούλιο και τους αγνώστους ή μη συμβούλους και εισηγητές του σημερινού πρωθυπουργού.

Έπρεπε να μας έχει προβληματίσει πως δεν πήραν σαφή θέση στο πραγματικό δίλημμα εκείνων των ημερών. Από τη μία ένας πρωθυπουργός που αλώνιζε την υφήλιο για να σώσει τον Τιτανικό, με μία κυβέρνηση από νωπή κάλπη που μεταξύ άλλων συγκρουόταν και ψήφιζε Καλλικράτη, ιθαγένεια, αναμόρφωση ΑΕΙ, opengov, και ετοιμαζόταν για συνταγματική αναθεώρηση, και από την άλλη ένας λαϊκιστής Σαμαράς που έβλεπε “ευρωσυνωμοσίες”, έβγαζε τον κόσμο στο δρόμο, αρνιόταν τους αριθμούς της eurostat που “συνωμοτούσε με τους εγχώριους προδότες για την υποδούλωση της πατρίδος”, και υποσχόταν σε αλλεπάλληλα Ζάππεια τη Γη της Επαγγελίας. Έπρεπε να μας έχει προβληματίσει η τότε πρόταση για κυβέρνηση εθνικής ενότητας, 18 μήνες μετά από εκλογές. Πού πήγε τότε το επιχείρημα για εξάντληση τετραετίας; Ή μήπως δεν αρκούσε το ποσοστό (44%) εκλογής της κυβέρνησης;

18 Ιουνίου 2011
Στην τριετία που πέρασε η κεντροαριστερά χάνει 3% με 4% κάθε εξάμηνο που περνάει, αφού δεν έχει τίποτα να προτείνει, και σήμερα φλερτάρει με το όριο εισόδου στη Βουλή. Είδαμε τη δημιουργία ‘κινήσεων’ χωρίς καμία επιδίωξη εκπροσώπησης λαού, αλλά ομάδων φίλων· αν όχι προώθησης σε μία εκδοχή πρωτόγονου συνδικαλισμού, ή συντεχνιασμού. Αν μία τέτοια κριτική μπορούσε να απορριφθεί ως 'κακοπροαίρετη' πριν κάποια εξάμηνα, σήμερα η εξέλιξη όλων αυτών των κινήσεων την κάνει αυτονόητη. Οι απολύτως προσωποκεντρικές σαν του κ. Φλωρίδη δεν απασχόλησαν παραπάνω από το εκάστοτε κυριακάτικο φύλλο εφημερίδας, ενώ όσες προέκυψαν υπό την κηδεμονία του Ευάγγελου Βενιζέλου διαλύθηκαν όποτε εκείνος το αποφάσισε. Χωρίς όργανα, χωρίς διαδικασίες, χωρίς εκπροσώπηση κανενός πλην των συμμετεχόντων, μπορούσε κανείς να περιμένει κάποιο άλλο αποτέλεσμα;

Ουδείς βρέθηκε σε όλη αυτή την πορεία να υπερασπιστεί ή να προτείνει πολιτικές. Μόνο πρόσωπα και γενικότητες περί σταθερότητας και δείκτες που ανακάμπτουν μέχρι να βγουν τα επίσημα νούμερα και να δείξουν περαιτέρω επιδείνωση. Το αφήγημα της σταθερότητας. Τι είναι αυτή η σταθερότητα; Η ανεργία; Η μηδενική μεταρρύθμιση σε ό,τι μπλοκάρει την παραγωγή και το ΑΕΠ; Η μισαλλοδοξία; Οι χαριστικές πράξεις σε εκκλησία, ειδικά συμφέροντα και όποιον έχει πρόσβαση, με διαγωνισμούς με ένα συμμετέχοντα; Ο Χρυσαυγιτισμός του κέντρου σε κάθε ζήτημα μηδενικού δημοσιονομικού βάρους αλλά υπέρτατης αξίας σε επίπεδο δικαιωμάτων, και λειτουργίας της δημοκρατίας; Η ανοχή στους Μπαλτάκους και τους Γεωργιάδηδες; Είναι σοβαρό επιχείρημα το “μην έρθει ο ΣΥΡΙΖΑ”; Σε ποιό σύμπαν;

Ξέρει κάποιος μία χώρα που προχώρησε με τέτοιους όρους; Να μας τη δείξει - να δούμε το μοντέλο και να σωπάσουμε. Γιατί κάθε μέρα που περνά η χώρα θυμίζει υποσαχάρια βασιλευομένη ‘δημοκρατία’.

Στους επόμενους μήνες θα παιχτούν τα τελευταία επεισόδια στη φάρσα του “χώρου”. Μία φάρσα που στηρίζει (ηθελημένα ή μη) καρεκλοκένταυρους, ενώ απέχει από την αριστερά και την κεντροαριστερά που επικαλείται όσο ο Βορίδης από το φιλελευθερισμό. Γι’αυτό και καμία ‘κίνηση’, ημερίδα, συνέδριο, κόμμα ή οργάνωση δεν έχει καταφέρει ακόμα να περιγράψει αυτή την άτιμη την κεντροαριστερά που ανασυγκροτούν κάθε τόσο. Γιατί όσα έχουν να πουν ή δεν είναι πολιτικά (ο ναρκισσισμός δεν είναι πολιτική, όσο κι αν λάμπουν πολλοί νάρκισσοι σε αυτή), ή δεν είναι κεντροαριστερά. Τους έχει καλύψει ήδη ο κ. Σαμαράς.

Ευχής έργο, να ξεκαθαρίσει το πολιτικό τοπίο μέχρι την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας. Όσοι ανήκουν στη δεξιά ας σταματήσουν να ντρέπονται για αυτό και ας πάνε να βοηθήσουν και να εξελίξουν το φυσικό τους χώρο, σε όποια εκδοχή του διαλέξουν· όσοι ανήκουν στο ΣΥΡΙΖΑ παρομοίως (αν και είναι λίγο πιο μπερδεμένο στις μέρες το τι είναι ο ΣΥΡΙΖΑ πια). Οι υπόλοιποι ας αρχίσουν να περιγράφουν τι είναι αυτό που προτείνουν στην κοινωνία. Όχι ποιόν δεν γουστάρουν, όχι ποιόν κατηγορούν, όχι ποιό κομμάτι του λαού απορρίπτουν. 

Αδιανόητη αφήγηση
Πολιτική πρόταση χρειάζονται οι πολιτικές δυνάμεις, όχι ‘εχθρούς’. Μπας και σταματήσουμε να καίμε τόσο την κεντροαριστερά, όσο και ανθρώπους χρήσιμους που κακώς έμπλεξαν με την πιο αντιδημοφιλή προσωπικότητα στα χρονικά του κομματικού συστήματος στη χώρα, του Ευάγγελου Βενιζέλου. Η λαϊκή βούληση δεν είναι για να προσπερνάται, ούτε είναι κατά κανόνα πελατειακή. Να το ξεπεράσουμε και αυτό κάποια στιγμή, προτού ανοίξουμε περαιτέρω το δρόμο για εξωκοινοβουλευτικές λύσεις ενάντια στο δήθεν πελατειασμό. Εντός κοινοβουλίου το πρόβλημα - όχι στη βάση.

2.10.14

Εγκλωβισμένοι


Δεν είναι το τι κάνεις το θέμα, αλλά το γιατί, και το πού θες να πας. Το κρατικό έλλειμμα για παράδειγμα δεν είναι γενικά κακό, όπως δεν είναι γενικά κακός ο δανεισμός μίας επιχείρησης. Το θέμα είναι αν έχεις σχέδιο για τα χρήματα που τραβάς, και ποιά είναι η θέση εκκίνησης σου πριν το κάνεις.

Μπορεί να είναι κακή ιδέα το έλλειμμα για μία υπερχρεωμένη χώρα, αλλά είναι εξίσου κακή ιδέα το να ισοπεδώσεις όσους απαρτίζουν την οικονομία της χώρας, και μαζί την κοινωνία, για να φέρεις πρωτογενές πλεόνασμα αφού ακόμα κι αν τα καταφέρεις δεν θα υπάρχει κανείς την επόμενη μέρα για να επιχειρήσει και να παράξει. Αν δε, έχουν φύγει και όσοι ήταν στην κατάλληλη ηλικία ή είχαν το σθένος ή/και τη μόρφωση για να ξεκινήσουν μία δουλειά, μιλάμε για καταδίκη χωρίς επιστροφή. Το μόνο που μένει είναι η αποικία - ξένα κεφάλαια χωρίς κανένα περιορισμό ή κατεύθυνση. Αν η αγορά πει πως έχει πετρέλαιο στον Αστέρα θα τον τρυπήσουμε, και δεν πα να καίγεται όλη η συζήτηση για το παραλιακό μέτωπο της Αττικής και της Αθήνας. 

Αυτό, φυσικά, δεν κάνει θεμιτό το άλλο άκρο μίας σοβιετίας κρατικού ελέγχου κάθε επαγγελματικής δραστηριότητας και επιχείρησης. Κάθε άλλο, και δεν χρειάζεται ανάλυση αυτό - το ζούμε και το γνωρίζουμε σε όλη του την παθογένεια. Κρατικός καπιταλισμός, κρατικοδίαιτοι (οικονομικά) φιλελεύθεροι, διαφθορά που βαφτίζεται ‘λύση ανάγκης’, έλλειμμα δικαιοσύνης και τελικά έλλειμμα δημοκρατίας. 

Με τέτοιο έλλειμμα δημοκρατίας, όμως, καμία χώρα δεν αναπτύχθηκε μακροπρόθεσμα γιατί ακυρώνει τους πολίτες. Στερεί από τους πολίτες τη δυνατότητα να σκεφτούν και να δημιουργήσουν κάτι καινούριο, ή κάτι που μπορεί να σταθεί μόνο του - εκτός ‘συστήματος’. Μόνο τρελός θα το επιχειρούσε, και θα αποτύγχανε αφού ο ανταγωνιστής του θα κέρδιζε με αθέμιτα μέσα (από το λάδωμα του εφοριακού μέχρι το λάδωμα πολιτικού). Ο κρατικοδίαιτος καπιταλιστής δεν έχει σαν στόχο την αγορά, αλλά το βουλευτή, το δήμαρχο, το γραμματέα του υπουργείου, τον υπουργό. Εκεί κάνει την πώληση του.

Η πόλωση υπέρ ή κατά του μνημονίου που κεφαλαιοποιεί αυτές τις μέρες ο κύριος Λαζαρίδης, στο όνομα του Πρωθυπουργού που υπηρετεί πιστά εδώ και δεκαετίες, είναι ό,τι πιο άχρηστο υπάρχει σήμερα· και παρελκυστικό. Μνημόνιο είναι το πρωτογενές πλεόνασμα, μνημόνιο είναι η αναγνώριση των ευρωπαϊκών πτυχίων, μνημόνιο είναι το να αξιολογηθούν κάποια στιγμή οι υπάλληλοι στο δημόσιο, μνημόνιο είναι και το να απολυθούν οι λάθος άνθρωποι, με αξιολογήσεις που θα γίνουν σύμφωνα με το ενδεχόμενο πολιτικό κόστος του υπογράφοντα την απόλυση, και όχι τις ανάγκες της δημόσιας υπηρεσίας.

Είναι κακό, για παράδειγμα, να έχουμε έλλειμμα για να χρηματοδοτήσουμε την Παιδεία ή όχι; Ποιός ξέρει. Το μόνο σίγουρο είναι πως αν κάποιος κατέθετε μία σχετική πρόταση και την πέρναγε από την Τρόικα, τα λεφτά θα κατέληγαν σε συναλλαγή με ψηφοφόρους και όχι στην Παιδεία. Γιατί δεν υπάρχει κανένα σχέδιο που θα λέει πως χρηματοδοτούμε τη Χ δραστηριότητα από την οποία θα ευελπιστούμε το Ψ αποτέλεσμα, σε Ζ χρόνο. Κι ακόμα κι αν κάποιος ανώμαλος καθόταν να το περιγράψει δεν θα το εφάρμοζε κανένας πολιτικός προϊστάμενος - τα λεφτά θα έφευγαν στην περιφέρεια του τάδε και του δείνα για να επανεκλεγεί.

Έτσι, για να μη μακρηγορούμε, σχέδιο στη χώρα δεν υπάρχει. Ξεπούλημα υπάρχει. Διαφθορά υπάρχει. Έλλειμμα δικαιοσύνης και δημοκρατίας, ναι, υπάρχει. Καρεκλοκένταυροι, αυτοί κι αν υπάρχουν. Και ενίοτε καταθέτουν και προτάσεις εμπιστοσύνης για να μαζέψουν λίγο το μαντρί τους - οι κ.κ. Σαμαράς και Βενιζέλος έχουν δεχτεί πληθώρα αμφισβητήσεων εντός των κομμάτων τους το τελευταίο διάστημα. Το τραγικό είναι πως και οι αμφισβητίες τους δεν έχουν σχέδιο. Δεν έχουν καν την επιθυμία να υπάρξει σχέδιο - το δικό τους παιχνίδι παίζουν σε μια ‘πολιτική σκακιέρα’ που ήταν τελικά τάβλι.  Ντόρτια και διπλές, κι ό,τι κάτσει, φτάνει να συνεχίσουν να είναι στα πράγματα και να τους γράψει η εφημερίδα.

Σχέδιο δεν έχουν ούτε οι απέναντι. Ούτε αυτοί έχουν πειστεί πως χρειάζεται - περιμένουν απλά να πέσει η κυβέρνηση μόνη της για να πιάσουν τις καρέκλες και να συνεχίσουν με θέσφατα και ψευτο-διλήμματα. Με μία μόνο διαφορά, σημαντική διαφορά: για την ώρα δείχνουν να σέβονται λίγο παραπάνω τη δημοκρατία. Κι εδώ που είμαστε, αυτό το λες και καλή αρχή· ως προαπαιτούμενο. Αλλά δεν αρκεί σε καμία περίπτωση. Κι όταν το καταλάβουν θα είναι αργά - θα έχει έρθει η ώρα της επόμενης κυβέρνησης...

Αγωνία για την επόμενη εβδομάδα θα έχουν μόνο οι κοινοβουλευτικοί - δεν αφορά την κοινωνία αυτή η γελοιότητα. Οι μεν να μαζέψουν το μαντρί τους ο καθένας, και οι δε μη και γίνει καμία στραβή και αναγκαστούν να ψηφίσουν αυτοί τα νέα μέτρα στον προϋπολογισμό του 2015. Κι η ζωή συνεχίζεται... για αυτούς, και μόνο αυτούς. Χωρίς σχέδιο για τη χώρα, έχοντας σπάσει κάθε χρονικό ρεκόρ κύκλου ύφεσης, παραμένουμε εγκλωβισμένοι.

30.9.14

Ο άχρηστος ελληνικός Μεταρρυθμισμός


Οι οπαδοί της μεταρρύθμισης είναι κατά κύριο λόγο κειμενογράφοι, συνεπικουρούμενοι από επίδοξους επιχειρηματίες που ούτε με τις επιχειρήσεις έχουν ακόμα ιδιαίτερη εμπειρία, ούτε με το δημόσιο που σφόδρα θέλουν να αλλάξουν. Εντός ενός πλαισίου που δεν προάγει ιδιαίτερα τη συντεταγμένη συζήτηση η κατάληξη είναι αναμενόμενη.

Αν για λίγο σκεφτούμε το δημόσιο σαν εταιρεία και εμάς σαν μετόχους, η πρώτη μας κίνηση θα ήταν να ζητήσουμε εξηγήσεις από τη διοίκηση· στην πολιτική αυτό λέγεται λογοδοσία. Αν οι εξηγήσεις δεν ήταν επαρκείς, θα ακολουθούσε αντικατάσταση της διοίκησης, στην περίπτωση του κράτους εκλογές. Μετά από αλλεπάλληλες αλλαγές διοίκησης χωρίς καμία βελτίωση του προβλήματος, η λύση δεν είναι να γυρίσεις εναντίον του προσωπικού (όσο ισχυρά συνδικαλισμένο και προσκολλημένο αν είναι στις αποτυχημένες κομματικές διοικήσεις). 


Όταν η ‘εταιρεία’ δεν έχει διευκρινίσει το σκοπό ύπαρξης, ούτως ώστε να προχωρήσει στη δημιουργία των αρμόδιων τμημάτων (φορείς) που θα διεκπεραιώσουν, και τέλος σε εσωτερική οργάνωση αυτών των τμημάτων για να ξέρει ο καθένας τι δουλειά κάνει (καθηκοντολόγιο), είναι παράλογο να φταίει ο υπάλληλος για την κατάντια του μαγαζιού. Όσο κι αν αξιολογήσεις το προσωπικό η εταιρεία δεν θα πάει πουθενά, όταν δεν έχεις αποφασίσει ποτέ το πού.

Όσο δεν αποφασίζεται ο σκοπός, οι στόχοι και ο τρόπος λειτουργίας και τέλος το καθηκοντολόγιο των υπαλλήλων, όσο δεν προτείνεται καν αλλά μένουμε στο ποιά θα είναι η επόμενη διοίκηση, πόσους θα ‘αξιολογήσει’ για να ελαφρυνθεί προσωρινά το μισθολογικό κόστος και μετά να προσληφθούν εκ νέου με άναρχες μεθόδους τα ‘δικά μας παιδιά’, όσο η συζήτηση κρίνεται από το αν η Χ άποψη θίγει την Ψ κομματική μου ‘αλήθεια’, λύση δεν θα υπάρξει.

Ουδέποτε ασχοληθήκαμε ή ενθαρρύναμε τέτοιες προσπάθειες στο δημόσιο, και όσες ξεκίνησαν κουρεύτηκαν πρόωρα, είτε επρόκειτο για νομοθετικές πρωτοβουλίες προς αυτή την κατεύθυνση, είτε μικροί πυρήνες σε κάποιο κομμάτι του δημοσίου.

Πλάκα έχει να φωνάζουμε, ο καθένας σύμφωνα με την αλήθεια ΤΟΥ. Ακόμα περισσότερη πλάκα έχει το να κρίνουμε κόσμο σαν όχλος στην Άγρια Δύση (υπαλλήλους, διοικήσεις, δημοσιολόγους, κλπ) γιατί μας έθιξαν την αλήθεια μας με μία αιρετική άποψη, ή κάτι που μας χαλάει την αφήγηση. Τίποτα από όλα αυτά όμως δεν θα αλλάξει την πραγματικότητα που είναι, ως συνήθως, απλή.

Η λύση για την οικονομία, την τσέπη μας, το δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, τη δικαιοσύνη και την ισοπολιτεία δεν θα έρθει μέσα από ημιμαθείς φανατικούς της όποιας επίκαιρης αποψάρας.  Και δυστυχώς, ο ελληνικός μεταρρυθμισμός δεν είναι ούτε σύγχρονος, ούτε διαφορετικός από ό,τι έχουμε δει μέχρι σήμερα, ούτε μεταρρυθμιστικός. Αγνόησε κατά κανόνα κάθε φιλόδοξη προσπάθεια προς την αλλαγή, παγιδεύτηκε με επιτυχία σε κάθε εφήμερο δίλημμα, και κατέληξε δικαίως να συγκεντρώνει με δυσκολία κάποιο μονοψήφιο ποσοστό στις ‘συνελεύσεις των μετόχων’ - στην κάλπη δηλαδή.

Τέλος, όσο για τα ‘αυτοί είμαστε’, και ‘με τέτοιο λαό δεν πας πουθενά’, και λοιπά εξέχοντα επιχειρήματα του χώρου, αρκεί να πούμε πως ουδείς έχει παρουσιάσει ένα τέτοιο σχέδιο πριν την κάλπη, ουδείς το έχει περιγράψει, ή προτάξει έστω ως δρόμο εξόδου οπότε η ευθύνη είναι αλλού - όχι στην κοινωνία. Μία φορά που ψιθυρίστηκε κάτι προς αυτή την κατεύθυνση πήρε 44%, αλλά αυτό είναι μία άλλη ιστορία, και θα την συζητήσουμε άλλη φορά. 

Συναρμοδιότητες, αλληλεπικαλύψεις, προστατευτισμός εκεί που χρειάζεται ανταγωνισμός και κενό εκεί που χρειάζεται προστασία, σπατάλη σε συμβάσεις ημετέρων και δομές του παρελθόντος που ουδεμία επαφή έχουν με τις ανάγκες μας το 2014, και όσα άλλα έχουν περιγραφεί μέχρι κεραίας, περνάνε από μία βασική αρχή και ένα στόχο: το σεβασμό για τη δημοκρατία με ό,τι αυτό σημαίνει για τις κινήσεις και τα βήματα μας, και επαναπροσδιορισμό του σκοπού ύπαρξης του κράτους. Και για την ώρα ουδείς μοιάζει να ενδιαφέρεται ούτε για το πρώτο, ούτε για το δεύτερο. Μας αρκούν τα κακαρίσματα... για τις αξιολογήσεις που δεν ήταν αξιολογήσεις. "Για το αφήγημα ρε γαμώτο"· για την εμμονή.

29.9.14

Πόσο λέρα είσαι τελικά;


Καταναλώνουμε την πολιτική σαν ταγματασφαλίτες μίας δικής μας προσωπικής χούντας. Δεν υπάρχει πολιτική συζήτηση, δεν υπάρχουν ιδέες, σκέψεις, επιχειρήματα, παρά μόνο ανακριτικές ερωτήσεις: «ποιος είσαι, τι ψηφίζεις, γιατί τα λες».

Είσαι ΔΗΜΑΡ αν δεις πως ο Κουβέλης στριμώχθηκε με το χυδαιότερο τρόπο για να οδηγηθεί σε παραίτηση, αφού πρώτα δέχτηκε απίστευτο προεκλογικό πόλεμο στις πρόσφατες εκλογές ακόμα και μέσα στο ίδιο του το κόμμα του από πρόθυμους ηλίθιους, όσο και καιροσκόπους. Κρίμα που παρά την επιτυχία της εξαΰλωσης της ΔΗΜΑΡ, δεν έκατσε ούτε η εκλογή του ΠτΔ, ούτε πήγαν οι ψήφοι της εκεί που περιμένατε.

Είσαι ΓΑΠικός αν δεις πως δεν θα υπάρξει κεντροαριστερά (ή κέντρο) όσο κυριαρχεί ο Ευάγγελος Βενιζέλος. Οι δημοσκοπήσεις που τον εμφανίζουν μόνιμα με αντιδημοφιλία που ξεπερνάει το 80% δεν είναι επαρκώς ενδεικτικές. Κάποιοι ζουν σε ένα ‘δημοκρατικό’ σύμπαν όπου η άποψη των πολλών δεν έχει καμία επιρροή στις εξελίξεις - το πόπολο είναι για να ακολουθεί.

Είσαι αναρχικός αν διαφωνείς με τις επιχειρήσεις σκούπα του ‘επιτυχημένου’ κ. Δένδια, αν σε καίει το τι έγινε στο Φαρμακονήσι, ή αν θεωρείς πως οι φυλακισμένοι έχουν δικαιώματα - αυτά που για τους Έλληνες πολίτες σημαίνουν σχεδόν αποκλειστικά προσφυγή στα ευρωπαϊκά δικαστήρια και θεσμούς.

Είσαι ‘κρατιστής’ αν δεις πως η νεοεκλεγείσα Περιφερειάρχης Αττικής έχει το δικαίωμα να υπερασπιστεί την ανεξαρτησία της διοικητικής της δομής από ένα ακόμα ξήλωμα α λα δημοτική αστυνομία, να πολεμήσει μία εγκύκλιο που κινείται στα όρια της νομιμότητας και να διεκδικήσει ίση μεταχείριση με τους γηραιότερους άρρενες συναδέλφους της στην Τ.Α.

Είσαι ΣΥΡΙΖΑ αν τολμήσεις να διανοηθείς πως η αντικομουνιστική υστερία των ‘διανοούμενων’ πολιτευτών και γραφιάδων του Κέντρου(sic) επιτείνει τη θέση του κεντρώου χώρου που συνθλίβεται όποτε κλιμακώνεται η διαλυτική για την κοινωνία πόλωση. Όταν επαληθευτείς μετεκλογικά δεν δικαιώνεσαι, αλλά καθίστασαι υπεύθυνος γιατί δεν αφιονίστηκες μαζί τους κατά του επερχόμενου κομμουνισμού, και υπέρ της ακροδεξιάς σταθερότητας. Το ότι ο ΣΥΡΙΖΑ κατέλαβε το χώρο τους όσο εκείνοι τράβαγαν εγκεφαλικά τους διέφυγε. Έτσι πάνε αυτά...

Είσαι λέρα, σήμερα, αν διαφωνείς με την κείμενη αφήγηση και τολμήσεις να το πεις. Αν επαληθεύεσαι και τακτικά είσαι δυο φορές λέρα: είναι που σε καθοδηγούν τα σκοτεινά κέντρα και ξέρεις από πριν την κατάληξη. Ποιός μπορούσε να φανταστεί, για παράδειγμα, πως οι «58» θα αποτύχουν; Δεκαπέντε μονάδες τους έδιναν οι δημοσκοπήσεις... Αδιανόητο!

source
Το πόσο λέρα είσαι θα εξαρτηθεί από το πόσο μειωμένη ευφυΐα έχουν οι κατήγοροι σου (αντιστρόφως ανάλογα μεγέθη - όσο χαμηλότερη η νόηση τους,  τόσο υψηλότερη η λέρα σου), και πόσο θράσος διαθέτουν στην κάθε περίπτωση, συνεπικουρούμενοι από τα ευαγή ιδρύματα της σημερινής ηλεκτρονικής και έντυπης δημοσιογραφίας. Μόνο τα κράτη χάνουν την ανεξαρτησία τους όταν χρεοκοπούν - τα ΜΜΕ μένουν αδέσμευτα, ενώ οι δημοσιογράφοι/εκδότες μαθαίνουν να ζουν με ‘τρεις κι εξήντα’ επενδύοντας αποκλειστικά στις επιχειρήσεις τους. Όχι; Πέφτω απ τα σύννεφα.

Πάμε για εκλογές, και στην πορεία θα ανακρίνουμε ο ένας τον άλλον αποφεύγοντας την άποψη και τα επιχειρήματα. Θα γυρίζουμε τις ανακριτικές λάμπες ο ένας στον άλλον με μία και μοναδική ερώτηση: «πόσο λέρα είσαι και με ποιόν».

Κι όσο οι πολίτες, ειδικά οι ‘σκεπτόμενοι’ (τρομάρα τους), ασχολούνται με τέτοια ουσιώδη, η παρούσα κυβέρνηση θα καλπάζει ανενόχλητη στην ξέφρενη πορεία των ειδικών συμφερόντων και της απόλυτης διάλυσης κάθε έννοιας θεσμικής λειτουργίας, ενώ η επόμενη θα ετοιμάζεται να αναλάβει με μοναδικό όρο την απομάκρυνση της σημερινής.

Συγχαρητήρια, είναι άλλη μία νίκη της κοινωνίας των πολιτών, των σκεπτόμενων (τρομάρα τους - δις), όσων πολιτεύονται και όσων ακόμα νομίζουν πως έχουν να κάνουν ή να προσφέρουν κάτι στον ‘ευλογημένο τόπο’... ως ελεγκτές κομματικών φρονημάτων.

Μη βάλει κανείς μας πλαίσιο και στόχους - τα έχουν αναλάβει άλλοι αυτά τα δύσκολα, και τα διεκπεραιώνουν με επιτυχία όταν τους περισσέψει καιρός από τις δημόσιες και ιδιωτικές υποδείξεις τους... για το ποιός είναι λέρα φυσικά. Τι άλλο;

Do the creep

Translate