27.4.16

Η Ελλάδα καταστρέφεται όπως το GOP


Το GOP, το κόμμα των Ρεπουμπλικάνων στις ΗΠΑ, είναι σε πανικό μπροστά την υποψηφιότητα - πόσω μάλλον το ενδεχόμενο προεδρίας - Τραμπ. H Δημοκρατική γερουσιαστής Ελίζαμπεθ Γουόρεν προσέφερε την πιο απλή και πιο πειστική εξήγηση για το φαινόμενο. Ξεκίνησε λέγοντας: «έπαθαν αυτό που τους άξιζε».

Η γερουσιαστής εξήγησε πως το GOP για επτά χρόνια δεν έχει προτείνει τίποτα. Μοναδικός του σκοπός ήταν το πως θα σταματήσει την Προεδρεία Ομπάμα. Πως θα τον μπλοκάρουν. Σε αυτή την πορεία, πούλησαν τρέλα, είπαν ψέμματα, έπαιξαν με τα χειρότερα ένστικτα του αμερικανικού λαού. Με λίγα λόγια, για επτά χρόνια, έχτισαν το κλίμα που οδήγησε στο φαινόμενο Τραμπ. Ακόμα και τώρα, στα προεδρικά debates, εκτοξεύουν συνθήματα και προσωπικές προσβολές. Καμία συζήτηση για τα προβλήματα, καμία πρόταση για λύση.

Στην Ελλάδα, από την αρχή της κρίσης, έγινε ακριβώς το ίδιο, με την διαφορά πως ήταν από το σύνολο του πολιτικού συστήματος, πλην της σύντομης εξαίρεσης όσων σήκωσαν μόνοι το βάρος της δημιουργίας του Μηχανισμού Διάσωσης. Έχτισαν μύθους, είπαν ψέμματα και κοίταξαν πως θα σταματήσουν κάθε λύση - κάθε αλλαγή. Αρκεί να ανακτήσουν τα ποσοστά τους οι μεν και να διατηρήσουν τις βουλευτικές τους έδρες οι δε.

Όταν τα κυρίαρχα αστικά κόμματα, στην αρχή της κρίσης το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ, νομιμοποίησαν την αντιμνημονιακή ρητορική, οι μεν λέγοντας ανεύθυνα «έχω συνειδησιακά - δεν μπορώ να ψηφίσω για την έκτη δόση» (Βάσω Παπανδρέου) και οι δε πως τάχα κάποιοι «φούσκωσαν το έλλειμμα για να μας πάνε στο ΔΝΤ» για να «υποδουλώσουν τη χώρα και να κονομήσουν», ήταν φυσικό να ακολουθήσουν όσα ήρθαν. Ο κ. Σαμαράς καμάρωνε το 2012: «εγώ ήμουν ο αρχιτέκτονας του αντιμνημονίου».

Αν σε αυτό το πολιτικό πρόβλημα προστεθεί η διαρκής και άνιση μάχη της διαπλοκής που επ’ ουδενί αποδεχόταν να επιτρέψει το άνοιγμα της χώρας, κατεβάζοντας από τα Μέσα που είχε στον έλεγχο της τον αγώνα της για κλειστά συστήματα στην κοινωνία και τους επαγγελματικούς κλάδους, υποστηρίζοντας το κάθε παράλογο αίτημα και ατόπημα τους, γίνεται σαφές πως η χώρα δεν είχε ελπίδα. Αρκεί να θυμηθεί κανείς τις αφίσες του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών.

Έτσι, αφενός η αναποτελεσματικότητα στις μεταρρυθμίσεις και αφετέρου η δεξιά στροφή της συμμαχίας ΝΔ/ΠΑΣΟΚ μετά το 2012, οδήγησαν στα μισά του 2014 (ευρωεκλογές) στη ‘λύση’ ΣΥΡΙΖΑ. Ο κ. Σαμαράς αποφάσισε πως θα αφήσει την βόμβα να σκάσει στα χέρια του κ. Τσίπρα, για να επανέλθει όπως έκαναν το 2011. Για τον ΣΥΡΙΖΑ ήταν εύκολο. Ό,τι ανεδαφικό είχε ισχυριστεί μέχρι τότε είχε ήδη νομιμοποιηθεί από ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, ενώ πρόβαλλε (ιδίως στο εξωτερικό) ως δύναμη αλλαγής. Και ήταν, δυνάμει. Αν δεν ήταν τόσο συγκλονιστικά ανίκανοι και ανεύθυνοι.

Καλώς ή κακώς, η Ευρώπη, έχοντας δει την απροθυμία των ΝΔ/ΠΑΣΟΚ να προχωρήσουν σε αλλαγή της χώρας, ήταν έτοιμη πλέον για έναν έντιμο συμβιβασμό, για μία πολιτική διαπραγμάτευση - ο καθένας ας το πει όπως θέλει. Λάθη είχαν γίνει από όλες τις πλευρές. Η επιθυμία ήταν να ξεκολλήσει το κάρο από τη λάσπη και να πάμε όλοι παρακάτω. Στις πρώτες 15 μέρες από τον σχηματισμό της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ το 2015, είχαμε τη συνέντευξη τύπου Βαρουφάκη - Ντάισελμπλουμ με ξεκάθαρα τα σημάδια για ό,τι θα ακολουθούσε. Αδράνεια, αναξιοπιστία, κούφιοι βρυχηθμοί και περαιτέρω βύθιση της χώρας με περαιτέρω φτωχοποίηση των πολλών.

Δεκαπέντε μήνες μετά, η χώρα έχει περάσει παραπάνω από το μισό διάστημα της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ με capital controls, αλλά ουδείς θορυβείται. Ουδείς αλλάζει τροπάρι. Ουδείς αναζητεί λύσεις. Ο Τάσος Γιαννίτσης, χθες στη Βουλή, είπε πως 80% του χρέους που χτίσαμε την περίοδο 2000 - 2009 ήταν από τα ελλείμματα του ασφαλιστικού. Το 2016 φέραμε το νόμο Κατρούγκαλου... Αυτή είναι η λύση που έχει να προτείνει η χώρα, τόσο στους πολίτες, όσο και στους δανειστές μας.

Η Ελλάδα, με ευθύνη σύσσωμου του πολιτικού κόσμου, έχει οδηγηθεί στο ίδιο αδιέξοδο με το GOP: αυτό της αυτοκαταστροφής, χωρίς να διαφαίνεται λύση. Ό,τι κι αν κάνει η ηγεσία του Ρεπουμπλικανικού κόμματος στις ΗΠΑ, ο Τραμπ δεν σταματάει πια. Τον έχει σηκώσει ο κόσμος στα χέρια του, έχοντας γαλουχηθεί από το ίδιο το κόμμα στην παραφροσύνη, την συνωμοσιολογία και τη μυθοπλασία. Όπως το ελληνικό πολιτικό σύστημα γαλούχησε την ελληνική κοινωνία.

Ο δικός μας Τραμπ κυβερνάει ήδη ως το εθνολαϊκιστικό και ανερμάτιστο συνονθύλευμα ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ, με ευθύνη όσων πόνεσε η κοιλιά/συνείδηση/γενιά τους μπροστά σε κάθε δύσκολη λύση. Και όσων έκλεισαν μάτια και αφτιά σε κάθε πραγματικότητα προκειμένου να διαφυλάξουν το δικό τους συμφέρον (άρχουσα τάξη).

Δεν υπάρχει καμία απορία για το πώς φτάσαμε πάλι σήμερα, για μία ακόμα φορά, ενώπιον μίας πιθανής εξόδου της χώρας από τον δυτικό κόσμο που συγχέουμε με το νόμισμα. Δεν θα φύγουμε, αν φύγουμε, απλά από το ευρώ, αλλά από την προστασία του ευρωπαϊκού πλαισίου· νομικού και θεσμικού. Αυτή θα είναι η καταστροφή.

Ας μπούμε για λίγο στη θέση κάποιου που παρακολουθεί αυτή την ξέφρενη πορεία για έξι χρόνια, με πολιτικό κόστος στην πατρίδα του από τα απανωτά eurogroup και πακέτα διάσωσης και ας αναρωτηθούμε αν στοιχηματίζει πως οι Έλληνες θα σηκωθούν ένα πρωί και θα πιάσουν δουλειά να λύσουν τα προβλήματα τους, ή πως ουδείς προτίθεται ή μπορεί να λύσει το πρόβλημα. Στοιχηματίστε...

Οι αισιόδοξοι λένε πως η ΕΕ θα προσπαθήσει πάλι - θα μας δώσει άλλη μία ευκαιρία. Κάποιοι άλλοι αναρωτιούνται «ποιό το νόημα; Οι Έλληνες δεν θέλουν».


_________

Υστερόγραφο: ναι, η αδράνεια της Ελλάδας απέναντι στα προβλήματα της μπορεί να παρομοιαστεί και με την διεθνή αδράνεια σε ό,τι αφορά την κλιματική αλλαγή, ή την κλιμακούμενη ανισότητα σε συνθήκες στρεβλού καπιταλισμού, με μία επισήμανση. Κινδυνεύουμε να εξαιρεθούμε από όλα τα fora όπου συζητούνται όλα αυτά και άλλα πολλά πιεστικά ζητήματα. Υστερόγραφο στο υστερόγραφο: αν κοιτάξουμε τις λύσεις για τη χώρα, μπορεί να πάρουμε χαμπάρι γιατί πρέπει να προστατέψουμε την ακτογραμμή μας από κατασκευές-θηρία, ή γιατί πρέπει να κόψουμε το λιγνίτη και να επενδύσουμε στην Πράσινη Οικονομία αντί να πετάμε την μπάλα στην εξέδρα γιατί δεν έχουμε το σθένος ή το μυαλό για να οργανώσουμε την επόμενη μέρα της χώρας. Μπορεί...

12.4.16

Οι «μαθηματικοί» της Κεντροαριστεράς είπαν 4-2-1.

Οι «μαθηματικοί» της Κεντροαριστεράς - κρυφοί και φανεροί - είπαν 4-2-1.

Ποιόν αφορά;


Έχουν γίνει περισσότερες ημερίδες και επιτροπές από όσες έγιναν για την εθνική τραγωδία της Κύπρου. Έχει τη μεγαλύτερη συγκέντρωση πτυχίων ανθρωπιστικών επιστήμων από κάθε άλλο πολιτικό χώρο. Κουβαλάει τη μεγαλύτερη κληρονομιά προοδευτικών μεταρρυθμίσεων στη χώρα - από την υποχρεωτική και ελεύθερη παιδεία το ’64, μέχρι τις αλλαγές της περιόδου 2009-2011.

Κι όμως, αδυνατεί να δει τα προφανή: δεν είναι ούτε δημοκρατική, ούτε αριστερή, ούτε σοσιαλιστική μία επανεκκίνηση, κατευθυνόμενη και χειραγωγούμενη από κονκλάβια. Το κατάλαβε ακόμα και η δεξιά - η ΝΔ - αλλά το ξέχασε πολύ γρήγορα το ΠΑΣΟΚ.

Μπορεί να φταίει ο κυβερνητισμός - αυτός που δημιούργησε ανοχή για Μπαλτάκους αμείφθηκε με 4-2-1 και πληρώθηκε με μονοψήφιο ποσοστό στην κάλπη. Μπορεί να φταίνε τα πρόσωπα - όσα απέμειναν ενεργά στο χώρο - και η πορεία τους. Τα πρόσωπα που πήραν μία παράταξη στο 25% το 2011 και την πήγαν στο 5%. Μπορεί να φταίει η ηλικία - η γενιά των εγωιστικών baby boomers. Μπορεί να φταίνε «τα αστέρια».

Ένα είναι το σίγουρο: ότι κι αν φταίει, δεν ενδιαφέρει κανέναν. Σκοπός της πολιτικής, είναι η ενασχόληση με τους άλλους, τους πολλούς. Στις προοδευτικές δυνάμεις, το υποκείμενο είναι ο πολίτης. Όχι ο πολιτικός.

Όσο επιμένουν οι σημερινοί εναπομείναντες του χώρου, κενοί ιδεών και πολιτικών πρωτοβουλιών, να νομίζουν πως αυτοί είναι ο «Ήλιος» - σε ένα τριπ Λουδοβικισμού - τόσο θα βυθίζουν τον χώρο που δυνητικά θα μπορούσε να ανασυγκροτήσει προοδευτικά τη χώρα, να κάνει τα άλματα που οφείλει, για να προλάβει εταίρους, οράματα και υποσχέσεις.

30.3.16

Διαλύετε τη χώρα

Η άφιλη πολιτική πρέπει να γίνει αρχή στο μυαλό πολιτικών, δημοσιογράφων και πολιτών. Και κύρια επιδίωξη.

Δεν είδα τις χθεσινές ομιλίες στη Βουλή - πρόλαβα μόνο τους κ.κ. Λεβέντη και Παπαγγελόπουλου και έπεσα για ύπνο. Ήταν αρκετό. Από τη «μάχη» των πολιτικών αρχηγών δεν προέκυψε καμία είδηση, καμία χάραξη πολιτικής απέναντι στα δεδομένα και καταγεγραμμένα προβλήματα στο χώρο της δικαιοσύνης, ή έστω μία καλή σύνδεση τους με το ευρύτερο πλέγμα παθογενειών. Αντιθέτως, βουλιάξαμε βαθύτερα στο κενό όσων δεν ειπώθηκαν.

Παράχθηκε για ακόμα μία φορά παραταξιακή - οπαδική - πολιτική, χρήσιμη στα πρόσωπα της πολιτικής και όχι στο αντικείμενο της, τη χώρα και την παραγωγή λύσεων. Ουδείς πρότεινε λύσεις, ουδείς στήριξε αλλαγές, ουδείς κοίταξε μπροστά. Μίλησαν για τα παλιά «τους», σαν κάποιο Big Brother που έχεις χάσει επεισόδια και δεν καταλαβαίνεις γιατί τα έχει πάρει το σπίτι με την Άσπα.



Αποκορύφωμα της παθογένειας, η ομιλία του Αναπληρωτή Υπουργού Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων με αρμοδιότητα για θέματα Διαφθοράς (αντιγράφω την πλήρη ‘λεζάντα’ του από το κανάλι της Βουλής). Μίλησε για το ποιός είναι ή ήταν φίλος ποιανού, αλλά δεν μας εξήγησε καν το γιατί αναφέρει την πιθανή ‘φιλία’. Δεν υπήρχε πλαίσιο στην αναφορά, μετατρέποντας τον Υπουργό Διαφάνειας σε κάτι σκοτεινό, σαν μια κινηματογραφική φωνή σε σκοτεινό σοκάκι να απειλεί. Με τι; Δεν μάθαμε. «Δεν είχε χρόνο».

Όπως «δεν είχε χρόνο» για να ενημερώσει από το βήμα για τις κινήσεις του, ως αρμόδιο μέλος της κυβέρνησης, εναντίον της Διαφθοράς (το κεφαλαίο από τη λεζάντα πάλι).

Η μόνη πρόταση που προέκυψε από τη χθεσινή συνεδρίαση είναι το κενό προτάσεων, όλων των παρευρισκόμενων πολιτικών δυνάμεων. Ακόμα και η κ. Γεννηματά, που απ’ όσο διάβασα αναφέρθηκε (ελλιπώς) στο έργο του πρώην Πρωθυπουργού κ. Παπανδρέου, δεν προσέφερε ως μέρος μίας τέτοιας τοποθέτησης κάποια συνέχιση τους - το επόμενο βήμα. Όπως δεν προσέφερε καμία εξήγηση, του γιατί το κόμμα της υπό τον κ. Βενιζέλο επέτρεψε την οπισθοχώρηση σε πολλές αλλαγές που έγιναν... στο παρελθόν. Ακούσαμε μόνο περαιτέρω φαιδρότητες
«Είσαι αλητάμπουρας. Θα ζητήσεις συγγνώμη στα τέσσερα».

Αυτό που συνεχίζουμε να παρακολουθούμε στο παρόν μας, είναι η έλλειψη μέλλοντος χάριν σχέσεων κάθε μορφής: φιλικές, εχθρικές, αλληλεξάρτησης ή σκέτης εξάρτησης. Αν αυτή είναι η νόρμα της άσκησης πολιτικής, ακόμα και σε συνεδρίαση για την δικαιοσύνη, δεν υπάρχει ελπίδα για τη χώρα. Είναι ένδειξη περαιτέρω διάλυσης, με θύματα τους πολίτες, ενώ οι πολιτικοί περί ιδίων τυρβάζουν, αποσαθρώνοντας πλέον και το θεσμικό πλαίσιο. Χωρίς προτάσεις, ούτε οι εκλογές μπορούν να δώσουν λύση, ούτε οι ανασχηματισμοί.

26.3.16

Η αδράνεια στην απληστία και την ανισότητα είναι το πρόβλημα

H ταινία ‘Wall Street’ του Oliver Stone ήταν προειδοποίηση για ένα κόσμο απληστίας που ερχόταν με σύνθημα ‘anything goes’ - όλα επιτρέπονται, χωρίς σε κανόνες απέναντι σε κοινωνίες και κράτη. 

Οι αριστεροί αποκαλούν το φαινόμενο ‘νεοφιλελευθερισμό’, χωρίς καμία ανάλυση, χωρίς διαχωρισμό από τον φιλελευθερισμό που όφειλαν να κρατήσουν ως κόρη οφθαλμού, χωρίς αντιπρόταση. Στην περίπτωση της κυβερνώσας αριστεράς, της σοσιαλδημοκρατίας, η αδράνεια ξεκινούσε από τεμπελιά και κατέληγε σε υποταγή όποτε βρέθηκαν απέναντι σε χρηματοδοτικά κενά τόσο ως προς την εκλογή τους, όσο και για όσα υπόσχονταν στους ψηφοφόρους τους. Έτσι, προχωρούσαν εύκολα σε παραχωρήσεις προς χρηματοδότες των κομμάτων τους (διαπλοκή), ή έτοιμα «εργαλεία» (από κακές ιδιωτικοποιήσεις μέχρι swaps) χωρίς πραγματικό έλεγχο για την κατεύθυνση και τις μακροχρόνιες συνέπειες.

Οι δεξιοί ήταν λίγο χειρότεροι, αφού δεν είχαν καν ηθικό φραγμό - ταμπού - σε αυτή την υποχώρηση των συμφερόντων των πολλών μπροστά σε αυτό των λίγων. Συχνά δε, το ιδεολογικοποίησαν λέγοντας πως ο δρόμος για την ευημερία των πολλών περνάει από την ευημερία των λίγων. Και πάλι χωρίς πραγματική ανάλυση για το πώς θα γινόταν κάτι τέτοιο για να θεσμοθετήσουν ανάλογα. Αφέθηκε στις καλές προθέσεις που 30 χρόνια μετά, δεν αποδείχθηκαν. 


Share of wealth owned by t
he middle class - Bloomberg
Η διεθνής μεταβίβαση πόρων σε λίγους φαίνεται καθαρά στο εισόδημα της μεσαίας τάξης που έχει δει σταθερή μείωση από τα τέλη της δεκαετίας του 70, απέναντι σε μία υπερσυγκέντρωση πλούτου σε πρόσωπα και εταιρείες. Τα αποθεματικά της Apple, για παράδειγμα, είναι μεγαλύτερα από το ΑΕΠ μιας χώρας σαν την Ελλάδα, ενώ τώρα πλέον η εταιρεία ελέγχεται για φοροαποφυγή σε χώρες όπως η Ιταλία (πρόστιμο €320εκ.), ενώ υπάρχει σε εξέλιξη έρευνα τόσο στις ΗΠΑ, όσο και στην ΕΕ (ενδεχόμενο πρόστιμο $8δισ. για $64δισ. κέρδη).

Απέναντι στην διαρκή φτωχοποίηση, οι λαοί ριζοσπαστικοποιούνται, ενώ πολλοί εκλέγουν ‘λύσεις’ διακυβέρνησης με περίσσιο θυμικό και ελλιπή πείρα, γνώση ή κατανόηση του κόσμου, βυθίζοντας τις κοινωνίες τους βαθύτερα σε κρίση. Εδώ βρίσκεται και το αδιέξοδο: όσοι έχουν την εμπειρία να κάνουν κάτι για το πρόβλημα έχουν απαξιωθεί, όχι πάντα δικαίως, ενώ όσοι έρχονται καταλήγουν δυο φορές έρμαιο ενός παγκοσμιοποιημένου συστήματος που δεν καταλαβαίνουν και άρα δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν.

Οι δύο κυρίαρχες προτάσεις είναι, από την Αριστερά, η διατήρηση ενός τρόπου λειτουργίας κρατών ως είχαν, ακόμα κι αν σημαίνει φοροεπιδρομή στους πολλούς, ενώ από την Δεξιά προτάσσεται μία δημοσιονομική πειθαρχία εις βάρος του αναγκαίου κοινωνικού κράτους. Και στις δύο περιπτώσεις, το μόνο που εξασφαλίζεται είναι η διατήρηση αν όχι το άνοιγμα της ‘ψαλίδας’ μεταξύ των πολλών και των λίγων.

Πολιτικά, αυτό μεταφράζεται σε πρόβλημα δημοκρατίας με το εξής ερώτημα να γίνεται πιο καίριο από ποτέ: η λαϊκή βούληση (και το δημόσιο συμφέρον) είναι απλώς μια παράμετρος στο σύστημα, ή είναι κυρίαρχη; Οι συντηρητικοί έχουν απαντήσει στην πράξη, βαφτίζοντας την αποδοχή των σημερινών παθογενειών και αποκλίσεων ως πράξη ρεαλισμού - παραιτημένοι, προφανώς, από κάθε αλλαγή στο status quo. 

Οι προοδευτικοί από την άλλη, περιγράφουν ευκαιριακά το πρόβλημα, όποτε στομώνει κάποιο ζήτημα, αλλά μετά υποχωρούν χωρίς συνολική πρόταση. Την πρόταση που οφείλουν να διαμορφώσουν χρησιμοποιώντας την υπερεθνική τους δικτύωση, για να υπάρξει διεθνής πλατφόρμα. Το πρόβλημα δεν αντιμετωπίζεται σε μία χώρα από μία κυβέρνηση, αλλά από πολλές που θα φέρουν αυτή την ατζέντα, ιδανικά μαζί και συγχρόνως, στα κοινοβούλια και τις προεκλογικές τους εκστρατείες.

Όσο δεν το κάνουν, οι συντηρητικοί θα εφευρίσκουν «εχθρούς» για να κινητοποιήσουν τους ψηφοφόρους τους, σπέρνοντας τακτικά το μίσος και τη μισαλλοδοξία για να καλύψουν την ένδεια διάθεσης αλλαγών, ενώ οι προοδευτικοί θα βασίζονται σε όλο και πιο συντηρητικές εκδοχές όσων πρεσβεύουν, υποχωρώντας σε βασικές αρχές και αξίες - μία αργόσυρτη πολιτική αυτοκτονία.

Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και η ελληνική κρίση, η λάθος αντιμετώπιση της από την αρχή με την άρνηση Τρισέ (ΕΚΤ) τόσο για το έγκαιρο κούρεμα χρέους, όσο και την μη εγγύηση των ελληνικών ομολόγων όσο η πυρκαγιά χρέους ήταν μικρή για όλους, πολύ πριν γίνει πολιτική, πολύ πριν εξελιχθεί σε κυνήγι της ανόδου της ακροδεξιάς και της επαναφοράς των «εθνών» και της θρησκείας ως κυρίαρχα πολιτικά ζητήματα. Προτού εξελιχθεί σε οπισθοχώρηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τελικά, απέναντι σε ό,τι την ενώνει.

Η κατάντια των κοινωνιών μας φαίνεται από την ένταση με την οποία συζητείται πλέον η μαντήλα σε μία σχολική γιορτή, ή το χοιρινό σε ένα σχολικό κυλικείο στον Καναδά. Ή την επίθεση στα ασθενέστερα κοινωνικά στρώματα με ρητορική που θα ήταν ανεπίτρεπτη πριν μερικές δεκαετίες, που κλιμακούμενη, φτάνει μέχρι και σε επίθεση προς λαούς, τόσο από εγχώριες όσο και διεθνείς δυνάμεις - οι «τεμπέληδες Έλληνες» και οι «Ναζί Γερμανοί», για παράδειγμα.




Θα υπάρξει απάντηση προτού διαλυθούμε; Από παρέες και γειτονιές, μέχρι χώρες και ενώσεις χωρών; Ή θα οπισθοχωρήσουμε, ακόμα και στην Ευρώπη της ανεξιθρησκίας, σε θρησκευτικές μάχες, άθεων εναντίον χριστιανών, χριστιανών εναντίον μουσουλμάνων, μουσουλμάνων εναντίον χριστιανών (ειδικά μετά τον αποκλεισμό τους από τις κοινωνίες χριστιανών) κοκ; 

Η απληστία και η ανισότητα είναι το πρόβλημα, όχι ό,τι προκύπτει ως λάδι στη φωτιά της οικονομικής ανασφάλειας του καθενός μας, που γρήγορα εργαλειοποιείται και γίνεται πολιτική. Αν οι μουσουλμάνοι δεν θέλουν χοιρινό, μπορεί να αντιμετωπιστεί όπως αντιμετωπίσαμε παγκοσμίως τη χορτοφαγία, με δεύτερη επιλογή. Ή όπως αντιμετώπισε το NHS τα μακρυά μανίκια που απαιτούσαν κάποιες γιατρίνες που δεν ήθελαν να δείξουν σάρκα, με διαβούλευση και διάλογο με την κοινότητα (από το 2010). Κι αν μία νεαρή θέλει να έρθει στην γιορτή του σχολείου της με τη μαντήλα της, ας αποφασίσουμε αν θέλουμε να την απομονώσουμε - να της απαγορεύσουμε να συμμετέχει αν πρόκειται να την φορέσει - ή αν δεν μας ενδιαφέρει, γιατί έχουμε ένα κράτος με κανόνες, που έχει διασφαλίσει πως η μαντήλα δεν αποτελεί ένδειξη καταπίεσης, αλλά εκδήλωση προσωπικότητας, όπως το σταυρουδάκι πάνω από τα ρούχα, ή το μίνι. 

Έχουμε τεράστια ζητήματα, διεθνώς, για να ασχολούμαστε με τόση αδικαιολόγητη ένταση με όλα αυτά. Αρκεί να είμαστε ειλικρινείς και συνεπείς στις αρχές μας. Να μην υπογράφουμε τη Συνθήκη της Γενεύης με το ένα χέρι, και να χτίζουμε τείχη στα ευρωπαϊκά σύνορα, τόσο περιμετρικά όσο και μεταξύ χωρών, για να μην δεχτούμε πρόσφυγες, την ώρα δε, που έχουμε κάνει στρατιωτικές επεμβάσεις σε τρίτες χώρες στη βάση των αρχών μας, της δημοκρατίας και των διεθνών αποφάσεων μας.

Ας κάνουν λίγο πίσω από τον φόβο τους οι συντηρητικοί κι ας στρωθούν επιτέλους, όσοι διαλαλούν την πρόοδο, στη δουλειά. Οδηγούμαστε σε διεθνή ρευστοποίηση (meltdown) και θα φταίμε όλοι. Από τον άπληστο του 1% και όσους δεν βάζουν κανόνες (κυβερνήσεις και υπερεθνικοί οργανισμοί), μέχρι τον εργάτη που βρίζει μετανάστες. Ας εμπιστευτούμε την γνώση και εμπειρία που δείχνει πως το ατομικό καλό περνάει από το συλλογικό κι ας διορθώσουμε τα λάθη των τελευταίων δεκαετιών, με συνέπεια. Δεν είναι ακατόρθωτο - έχουμε τον αξιακό χάρτη που μπορεί να μας οδηγήσει σε ένα κόσμο με προοπτική.

24.3.16

Μαντήλα στην παρέλαση;


Όσα κι αν έχουν ειπωθεί για την μαντήλα, η εικόνα της Μαλάλα με καθησυχάζει. Ουσιαστικότερο, όμως, του αν μας καθησυχάζει ή μας ανησυχεί, είναι το τι σημαίνει σε όποια τη φοράει. Οικειοθελώς, ή λόγω πίεσης από το οικογενειακό ή κοινωνικό περιβάλλον.

Δεν έχουμε, όμως, δικαίωμα ‘απόφασης’. Αν τελείται κάποια νομικά αξιόποινη πράξη μέσω μαντήλας, έχει γραφτεί και αυτό, ας εμπιστευθούμε τα κράτη και τους νόμους 
μας.  Δεν μπορούμε όμως να απαγορεύσουμε, όποια εκφράζεται και αυτοπροσδιορίζεται από αυτό το κομμάτι ύφασμα στο κεφάλι της, να το κάνει. Αν θεωρούμε πως ένας διαφορετικός πολιτισμός έχει κάτι να κερδίσει από την δική μας θεώρηση, ας μπούμε σε διάλογο μαζί τους.

Οι συντηρητικοί δυσκολεύονται πολύ να δεχτούν την ρευστότητα των πραγμάτων. Δεν υπάρχει μία αλήθεια, μία εκδοχή, ένας πολιτισμός, μία θέση. Υπάρχουν σύνολα περιστάσεων και όρων, που διαμορφώνουν μία παλλόμενη πραγματικότητα. Αν θες να την επηρεάσεις, δεν επεμβαίνεις αυταρχικά με ναι ή όχι - με απαγορεύσεις και άδειες - αλλά διαμορφώνεις πλαίσιο και συνθήκες προς την κατεύθυνση που είναι όσο πιστή γίνεται σε ένα πλαίσιο αρχών, όπως το καταλαβαίνουμε σήμερα. Αυτό θα επηρεάσει τις αποφάσεις ατόμων και ομάδων, μέσα από την αλλαγή του συνόλου. Ένα πλαίσιο γενικών αρχών - μόνο αυτές μπορούν να είναι ‘σταθερές’ στην ευρύτητα τους, χωρίς και αυτό να αποτελεί θέσφατο. Είναι και αυτό ανοιχτό προς συζήτηση.

Αν κάτι πάει λάθος με την μαντήλα στο μαλλί, θα το αποφασίσει όποια σήμερα την φοράει, μέσα από το περιβάλλον στο οποίο μεγαλώνει, συνδιαμορφώνει ή ζει. Αν σαν κοινωνία θέλουμε να κάνουμε κάτι, για αυτό, ή για άλλο θέμα, ας δούμε το συνολικό με ορίζοντα τις επιθυμίες μας σαν κοινωνία. Η όποια απαγόρευση, στην παρέλαση για παράδειγμα, για μία αριστούχο μαθήτρια, θα πετύχαινε μόνο ένα πράγμα: την δήλωση μας πως επιτρέπουμε σε εμάς τον αυταρχισμό όταν κάτι μας ξενίζει - όταν κάτι δεν είναι δικό μας. Αν μπορούμε εμείς να γίνουμε αυταρχικοί, πώς μπορούμε να απαιτήσουμε να μην είναι οι άλλοι; Είναι μια επιστροφή στο δίκιο του ισχυρού.

Μία ιδέα: για όσους εντοπίζουν ακόμα και εδώ «πόλεμο πολιτισμών», ας ξεκινήσουν από τα δικά μας έθιμα και παραδόσεις, τον εικονικό πνιγμό βρεφών που ονομάζουμε βάφτιση.

23.3.16

«Αν ακούς στο όνομα Μοχάμετ δεν είσαι Γάλλος»** Σώτη;


Η φωτογραφία είναι από την Ειδομένη
και την πήρα από το facebook του Μάριου Λόλου

Η Σώτη Τριανταφύλλου γράφει σε άρθρο της στο Liberal.gr: «Όπως έχουμε επαναλάβει πολλές φορές στον δημόσιο διάλογο, η επίθεση αυτή εναντίον της Δύσης έχει μια σειρά αιτίες: μερικές σχετίζονται με τη φύση του Ισλάμ, άλλες με το πώς η δυτική κοινωνία απέτυχε στην ένταξη, πολύ περισσότερο στην αφομοίωση, των μουσουλμάνων μεταναστών.»

και συμπληρώνει:

«πρόκειται για κατακτητικό και καταστροφικό πόλεμο: Τι θέλουν επιτέλους αυτοί οι άνθρωποι; Η απάντηση είναι απλή και, μαζί, σύνθετη: έχουν ένα ουτοπικό – για μας δυστοπικό – όραμα, μια «τέλεια», οικουμενική, κοινωνία που θα λειτουργεί σύμφωνα με το Κοράνι και τη Σαρία. Για το Ισλάμ δεν αρκεί να εφαρμόζεται το Κοράνι και η Σαρία σε ένα κομμάτι του κόσμου: πρέπει, σύμφωνα με τις προσταγές του Αλλάχ, να υποταχθούν στον ισλαμικό νόμο όλοι οι άπιστοι –αλλιώς, πρέπει να πεθάνουν.» ... «η ισλαμική θεμελιοκρατία επετείνεται»...

Να ξεκινήσουμε από τα βασικά: όλες οι θρησκείες επιθυμούν τη διάδοση τους. Στην περίπτωση των Καθολικών, που γίνεται συστηματικά μέσω εμπλοκής στην εκπαίδευση και περίθαλψη, πέρα από τα Κατηχητικά, υπήρξαν χιλιάδες κρουσμάτων παιδεραστίας που συγκαλύφτηκαν από την Καθολική Εκκλησία. Μιλάμε για θεσμική ανοχή και συγκάλυψη που έφτανε μέχρι το Βατικανό. Να τους διώξουμε από την Ευρώπη; Να βομβαρδίσουμε το Βατικανό;

Για τους Χριστιανοδημοκράτες Ευρωπαίους επίσης «έχουν ένα ουτοπικό – για μας δυστοπικό – όραμα, μια ‘τέλεια’, οικουμενική, κοινωνία που θα λειτουργεί σύμφωνα με...» τις διδασκαλίες της Καινής Διαθήκης που βρίθει τερατολογιών. Να τους διώξουμε και αυτούς; Να πάρουμε δυο φράσεις για τον αφορισμό ή τον εξορκισμό και την Κόλαση και να τους χαρακτηρίσουμε;

Εδώ είναι και το βασικό ατόπημα, ως ολίσθημα μισαλλοδοξίας, της κ. Τριανταφύλλου, στην τεχνηέντως παρερμηνεία αποσπάσματος του Κορανίου που εκμεταλλεύονται οι πάσης φύσης Τζιχαντιστές, και ειδικά αυτοί του ISIS: πως το Κοράνι τάχα απαιτεί τον θάνατο τον άπιστων. 

Καταρχήν, το ISIS κατακρεουργεί και πιστούς του Κορανίου, άρα δεν είναι το Κοράνι το κριτήριο του, αλλά το Ισλαμικό Κράτος που επιχειρεί να δημιουργήσει κατακτώντας εδάφη κρατών γύρω από το Ιράκ και την Συρία. Μουσουλμάνοι το σκάνε με βάρκες και θαλασσοπνίγονται για να φτάσουν στην Ευρώπη - για να επιζήσουν. 

Το σχετικό απόσπασμα του Κορανίου, χρησιμοποιείται μόνο από δυτικούς μισαλλόδοξους και εξτρεμιστές που αμφότεροι επιχειρούν να προσδώσουν νομιμοποίηση σε δικές τους ιδέες ή πράξεις. Από τον Βασιλιά της Ιορδανίας στο «Μήνυμα από το Αμμάν», μέχρι τον τελευταίο μουφτή, διδάσκεται η Αγάπη και η συνύπαρξη μέσα από το Κοράνι. Συνύπαρξης πολιτισμών που υπήρχε στην περιοχή για αιώνες. Όχι το μίσος. Το μίσος δεν ήταν ποτέ θρησκευτικό, αλλά πολιτικό - όπως είναι και το ζήτημα που έχει να αντιμετωπίσει η Δύση σήμερα, μαζί με τους συνανθρώπους μας από το Νότο και την Ανατολή. Εκτός αν θέλουμε να κάνουμε αναλύσεις από την εποχή των Σταυροφοριών και πίσω, οπότε μάλλον θα χάσουμε πάλι: οι Χριστιανοί ήταν χειρότεροι.

Όσο για την Σαρία, προτείνω μία επίσκεψη στις γειτονιές της Νέας Υόρκης και τα «δικαστήρια» των Ορθόδοξων Εβραίων. Να τους διώξουμε και αυτούς...

Η βασική θέση της συγγραφέως είναι πως όσοι θέλουν να έρθουν στη Δύση, πρέπει να σβήσουν με κάποιο τρόπο την δική τους ταυτότητα - όχι να την βάλουν δίπλα στις άλλες που υπάρχουν στην κοινωνία μας. Πως πρέπει να «αφομοιωθούν», αντί να ενταχθούν - ένα είδος πραγματικού και όχι πια κινηματογραφικού Total Recall που θα διαγράψει ταυτότητα και μνήμη. Που θα απαλείψει την προσωπικότητα.

Η Ευρώπη δεν ζήτησε ποτέ την απαλοιφή δογμάτων, όπως στρεβλά γράφει η Σ.Τ . - κάθε άλλο. Έκανε όρο την ανεξιθρησκεία στα εδάφη της, επιβάλλοντας την ομαλή συνύπαρξη τους. Για όσους είδαν την πρόσφατη ομιλία του νέου Καναδού Πρωθυπουργού Justin Trudeau για τον «εορτασμό» διαφορετικών πολιτισμών στα σχολεία, θα είδε τι σημαίνει η πολυπολιτισμικότητα στην πράξη, όταν η πολιτική θέση δεν είναι φοβική ή εχθρική. Όταν η πολιτική δεν μισεί, δεν διαχωρίζει, αλλά επιλύει και ενώνει. Κανένας πλουραλισμός δεν καταστρέφεται, αλλά εμπεδώνεται μέσα από την πολυπολιτισμικότητα και μάλλον αυτό είναι που ενοχλεί. Δεν είναι πλουραλισμός το να τρως Τάι ή Βιετναμέζικο Σώτη. Πλουραλισμός είναι να έχεις ινδικής καταγωγής υπουργό Άμυνας, στον Καναδά. 


Σε ό,τι αφορά στο επιχείρημα της για τον σεβασμό στο νόμο, ισχύει ήδη σε όλα τα κράτη, για όλους, ανεξαρτήτως θρησκείας, φύλου, σεξουαλικότητας, καταγωγής - ανεξαρτήτως «ταυτότητας» του προσώπου. Δεν υπάρχει παράδειγμα εξαίρεσης στη βάση ταυτότητας. Όπως και η κατοχύρωση των δικαιωμάτων. Ειδικά όσα περιγράφονται σε διεθνείς Συνθήκες, με σκοπό να κλειδώσουν την (δυτική) ανθρωπότητα στην πλευρά του ανθρωπισμού και να μην τον αφήσουν να ολισθήσει ποτέ ξανά σε μία νέα Βαϊμάρη αναζήτησης «ενόχων» και όσα ακολούθησαν.

Έτσι, δεν είναι πρόσφυγας ο Σύρος, αλλά όποιος κινδυνεύει στην πατρίδα του, είτε λόγω πολέμου, είτε καθεστώτος. Όποιου η επιβίωση δεν καλύπτεται από το rule of law στον τόπο διαμονής του. Και δεν είναι Γερμανός ή Έλληνας όποιος τους υποδέχεται βάσει των δυνατοτήτων του στη χώρα του, αλλά δυτικός, Ευρωπαίος, του 21ου αιώνα, που σέβεται ό,τι υπέγραψαν οι παππούδες του με την εμπειρία Βαλκανικών και Παγκοσμίων πολέμων, που ξεκίνησαν από ρατσιστική φόρτιση (στη βάση θρησκειών, εθνών, φυλών και συνόρων δηλαδή) και κατέληξαν σε ποταμούς αίματος.

Το νέο κείμενο της κ. Τριανταφύλλου, φορτισμένο χαρακτηρισμούς και ανακρίβειες που δεν στέκουν της Wikipedia - όχι επιστημονικής τεκμηρίωσης - δεν προσφέρει κάτι άλλο πέρα από μια πλαστή επιχειρηματολογία, χωρίς κανένα πραγματικό παράδειγμα πολυπολιτισμικών κοινωνιών, για να χτιστεί μία αντι-Ισλαμική αφήγηση στο φως των νέων θυμάτων του ISIS, στις Βρυξέλλες αυτή τη φορά, μετά από τις εκατοντάδες χιλιάδων νεκρών Μουσουλμάνων στις χώρες κατοικίας ή/και προέλευσης τους.

Κείμενα σαν αυτό, δομούν ένα δυτικό IS, των γραμμάτων για αρχή - το πολιτικό ακολουθεί με την άνοδο των ακροδεξιών κομμάτων και πολιτικών τύπου Τραμπ - στη βάση της θρησκείας και της χώρας καταγωγής.

________


**Ο τίτλος είναι φράση της Σώτης Τριανταφύλλου από το κείμενο της:«Η ανοιχτή κοινωνία αυτοκαταστρέφεται», στο liberal.gr, από το οποίο ζήτησα ανεπιτυχώς να δημοσιεύσει την αντίκρουση μου σε όσα εμφανίζει ως επιχειρήματα στο άρθρο της. Ανεπιτυχώς, γιατί όπως ενημερώθηκα, δεν δημοσιεύονται απαντήσεις εν είδει επιστολής (Αγαπητή Σώτη - Κύριε Διευθυντά κλπ), κάτι που συνηθίζεται αλλού, αλλά μόνο άρθρα 'σε απάντηση'. Σεβαστό.

edit: Ευχαριστώ το liberal.gr για την δημοσίευση της απάντησης μου.
http://www.liberal.gr/arthro/38915/forum/2016/isonan-akous-sto-onoma-mochamet-den-eisai-gallossin-soti.html

19.2.16

Working Class Hero


Όταν ο John Lennon έγραψε το Working Class Hero ο Αμερικανός νομοθέτης (Representative) Harley Orrin Staggers έκανε αναφορά στο αντίστοιχο ΕΣΡ (FCC) για το «fucking» που ακούγεται δύο φορές. Ο Lennon υπερασπίστηκε τη χρήση της λέξης, λέγοντας πως αυτό είναι το λεξιλόγιο της εργατικής τάξης, πως θα ήταν αστείο να στρογγυλέψει το λόγο του την ώρα που μιλάει στο όνομα της τάξης του.

Πιθανότερο βέβαια, να ενόχλησε τον Staggers, το αντιπολεμικό αλλά μη μηνύσιμο:

«There's room at the top they're telling you still

But first you must learn how to smile as you kill

If you want to be like the folks on the hill»

Τον Ιανουάριο του 1971, ο Lennon λέει σε συνέντευξη στο Rolling Stone: «I think its concept is revolutionary, and I hope it's for workers and not for tarts and fags. I hope it's what «Give Peace A Chance» [σ.σ.: που τραγουδήθηκε από ένα εκατομμύριο πολίτες στο Vietnam Moratorium Day, on 15 November 1969] was about, but I don't know. On the other hand, it might just be ignored. I think it's for the people like me who are working class - whatever, upper or lower - who are supposed to be processed into the middle classes, through the machinery, that's all. It's my experience, and I hope it's just a warning to people. I'm saying it's a revolutionary song; not the song itself but that it's a song for the revolution.»

Δέκα χρόνια μετά, πάλι σε συνέντευξη του στο Rolling Stone, τρεις μέρες πριν τη δολοφονία του, ο Lennon διαφοροποιήθηκε από τις ερμηνείες που είχαν δοθεί στο Working Class Hero, επαναλαμβάνοντας πιο καθαρά, πως ήταν σκεπτικισμός για την ίδια του την επιτυχία.

Ο δημοσιογράφος τον ρώτησε για το Woman, γραμμένο για την Yoko Ono, που ήταν στο τελευταίο του(ς) άλμπουμ Double Fantasy, και το στίχο «Woman, I will try to express/My inner feelings and thankfulness/For showing me the meaning of success». Εκείνος απάντησε: «I'm not saying success as a famous artist and star is no good, and I'm not saying it's great. The thing about the "Working Class Hero" song that nobody ever got right was that it was supposed to be sardonic – it had nothing to do with socialism, it had to do with "If you want to go through that trip, you'll get up to where I am, and this is what you'll be." Because I've been successful as an artist, and have been happy and unhappy, and I've been unknown in Liverpool or Hamburg and been happy and unhappy. But what Yoko's taught me is what the real success is – the success of my personality, the success of my relationship with her and the child, my relationship with the world . . . and to be happy when I wake up. It has nothing to do with rock machinery or not rock machinery.»

Δεν επιχειρώ καμία σύγκριση - κάθε άλλο - αλλά όλα τα παραπάνω είναι με την αφορμή του θανάτου του Παντελή Παντελίδη και του σχολιασμού που ακολούθησε: οι λαϊκοί απέναντι στους επίδοξους ελίτ, οι εστέτ απέναντι στα γαρύφαλλα και ούτω καθεξής, σε ένα διάλογο που ξεκινάει από το «τα μπουζούκια κατέστρεψαν τη χώρα» και φτάνει μέχρι το «μας πίνετε το αίμα με τη μπουρού».

Ναι, έχει πολιτική διάσταση ό,τι ακολούθησε το τροχαίο του προερχόμενου από την εργατική τάξη, αυτοδημιούργητου νεαρού ‘με την Mercedes’. Σε μία χώρα που το ζητούμενο εν μέσω κρίσης παραμένει να είναι η δικαιοσύνη (του καθενός - δεν είναι μία), με την ανεργία και την ανισότητα στα ύψη, είναι απόλυτα λογικό. Τις μέρες της ευημερίας οι αντιδράσεις θα ήταν συναισθηματικές, αθώες.

Ο Παντελίδης ήταν ο απόλυτος Working Class Hero, για τα κυβικά της Ελλάδας. Γεννήθηκε σε λαϊκή γειτονιά της Αθήνας, έγινε ‘μονιμάς’ στο Πολεμικό Ναυτικό, το οποίο παράτησε στα 25, γιατί ήθελε να κάνει καριέρα στο τραγούδι. ΚΤο πάλεψε για τέσσερα χρόνια μόνος του και κατάφερε να βγάλει δίσκο χάρις στο YοuTube, ένα δίσκο που έγινε διπλά πλατινένιος. Όλα αυτά στα 29 του! Οι μισοί από όσους τον σκύλευσαν ορκίζονται στους αυτοδημιούργητους, υμνούν τους ικανούς και καταδικάζουν όσους επιλέγουν την ασφάλεια του δημοσίου.

Η ερμηνεία δεν μπορεί να είναι πως είναι σχιζοφρενείς, ή υποκριτές, αλλά πως σκύλευσαν έναν πραγματικό, για αυτούς, αντίπαλο, έναν εκπρόσωπο των άλλων, έναν ‘λαϊκό’. Υπάρχει ταξικός πόλεμος στην Ελλάδα, ειδικά αυτή των τελευταίων χρόνων, όσο κι αν ο όρος έχει ευτελισθεί από επαναστάτες της πλάκας με γκαζάκια ή ποινικούς δολοφόνους με Καλάσνικοφ. Για κάποιους, η λαϊκότητα του Παντελίδη τους στερεί την ευημερία που επιζητούν. Αυτός φταίει για τη χώρα και την όποια προσωπική ή συλλογική αποτυχία τους, αυτός και το ‘σκυλολόι’. Τη Mercedes την πήρε με κλεμμένα... από αυτούς. Αυτό είναι το θεώρημα τους για μία χώρα με ενάμισι εκατομμύριο ανέργους και την ανισότητα στο Θεό.

Η ειρωνεία είναι πως στην Ελλάδα δεν υπάρχει πραγματική ελίτ όπως την κατανοούμε στην Αμερική, για παράδειγμα, με το μέγεθος του πολεμικού λόμπυ, της εμπορίας όπλων, τις τράπεζες και λοιπά, αλλά μόνο μία επίδοξη ελίτ, by proxy: αυτοί που φαντασιώνονται μία δική τους ανέλιξη, ενώ φυτοζωούν δίπλα σε κάποιο καλύτερο πορτοφόλι από το δικό τους, με παράλογους όρους μίας άτυπης βασιλικής αυλής. Αριστοκρατίας.

Δεν έχει η Ελλάδα Richard Nixon ή Dick Cheney και τους οικονομικούς ομίλους που εκπροσώπησαν πολιτικά, αλλά κάτι καημένους που κρύβουν τις δουλίτσες τους πίσω από χρεοκοπημένους εκδότες και αδιάβαστους, βολεμένους ή συμβιβασμένους δημοσιογράφους.

Δεν είναι σοβαρό όλο αυτό σαν σύστημα, όσο σοβαρή κι αν έχει φανεί η ανθεκτικότητα του στην κρίση - δεν λένε να κάνουν πίσω, να διαλυθούν μπας και αναπνεύσει η χώρα, αλλά επιμένουν στα ίδια, επαληθεύοντας το ρητό του Αϊνστάιν για την ανοησία επιμένοντας στις ίδιες πρακτικές περιμένοντας άλλα αποτελέσματα, πλην της χρεοκοπίας όλων μας.  

Θα περίμενε κανείς, σε μία μικρή χώρα, που μέσες άκρες καταλαβαίνουμε τι γίνεται, να υπάρχει μετριοπάθεια και ψυχραιμία. Να μη σφαζόμαστε ακόμα και πάνω από φέρετρα. Αλλά φαίνεται πως τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα από όσο μπορούσε να φανταστεί κάποιος.

Στήνονται ‘μάχες’ πάνω από το φέρετρο ενός πιτσιρικά που δεν στάθηκε τυχερός σε μία ανόητη στιγμή, από αυτές που βρεθήκαμε οι περισσότεροι στην ηλικία του.

Ο μπουχτισμένος από τη μουσική βιομηχανία και πολιτικά ώριμος Lennon προειδοποιούσε τους πιτσιρικάδες πως υπάρχει ευτυχία εντός τους, πως δε χρειάζονταν τη δική του πορεία μέσα από αυτό που αντιλαμβάνονταν πλέον ως κρεατομηχανή. Το έκανε ως ένας από αυτούς, μέλος της εργατικής τάξης, που πέρασε απέναντι, που ‘τα κατάφερε’: από τις γροθιές στα μπαρ του Λίβερπουλ και του Αμβούργου, στη διεθνή σκηνή ως μέλος των Beatles και μετά μόνος, με τη γυναίκα του.


Το μίσος είναι το πρόβλημα, ο πόλεμος, η οπισθοχώρηση από τις ανθρωπιστικές αξίες, η ανισότητα και εκ νέου η προσφυγιά. Όχι η μουσική, ή τα μπουζούκια. Δεν υπάρχει πόλεμος πολιτισμών, ηλίθιε. Μόνο πολιτισμός/οί και ηλίθιοι.


Translate