To govmeter του WeGov είναι εδώ

Βράδυ εκλογών στο twitter και τα σχόλια βροχή. Πριν προλάβει να πέσει η ιδέα για το gapometro (όπως το λέγαμε στην αρχή), ο @trianta είχε ανοίξει σελίδα στο etherpad. Τόσο απλά και τόσο γρήγορα. Ακολούθησαν προτάσεις, ιδέες, κάποιοι εκδήλωσαν ενδιαφέρον, κάποιοι διαφώνησαν, άλλοι τα βρήκαν. Και όλα ανοιχτά. Το etherpad δεν ήθελε ούτε πρόσκληση, ούτε συνθηματικό. Όποιος ήθελε μπήκε. Πολύ γρήγορα ακολούθησε η κωδικοποίηση των προεκλογικών δεσμεύσεων της κυβέρνησης μέσω mindmeister και η οργάνωση/συντονισμος/επικοινωνία μέσω ενός googlegroup.

Σήμερα, 45 μέρες μετά την πρώτη ιδέα, το govmeter είναι πραγματικότητα.

Εγώ είμαι φρέσκος στην "κοινότητα" (έχω δεν έχω ένα χρόνο). Από τα 40 σχεδόν άτομα που εκδήλωσαν αρχικά ενδιαφέρον, ήξερα μόνο τον @sotiropoulos που είχαμε πιει μαζί ένα καφέ μέσω κοινής γνωστής. Από τους υπόλοιπους ήξερα διαδικτυακά 5-6. Κάποιοι άλλοι γνωρίζονταν από το deb8 που οργάνωσαν το debate των πολιτών στις Ευρωεκλογές. Άλλοι techs και bloggers γνωρίζονταν από την δράση τους στο διαδίκτυο και μαζώξεις όπως του opencoffee. Και τίποτα από αυτά δεν έπαιξε ρόλο. Μας άρεσε η ιδέα και προχωρήσαμε όλοι ισότιμα κοιτώντας μόνο τον στόχο:

την μέτρηση εκπλήρωσης των προεκλογικών δεσμεύσεων της νέας κυβέρνησης.

Η ιδέα πίσω από το govmeter είναι ότι οι προεκλογικές δεσμεύσεις μίας κυβέρνησης είναι όροι ενός άτυπου συμβολαίου, και θέλουμε να δούμε κατά πόσο θα τηρηθούν. Δεν θέλουμε να "νομίσουμε" (άποψη), αλλά να ξέρουμε (πράξη). Και υποθέτουμε ότι υπάρχουν και άλλοι που θα ήθελαν την ίδια γνώση/πληροφορία. Για όσους ψήφισαν με βάση τα κυβερνητικά προγράμματα το ενδιαφέρον είναι προφανές. Για όσους ψήφισαν με άλλα κριτήρια, ίσως να αναρωτηθούν την επόμενη φορά "το θέλω αυτό που μου προτείνει ο Χ;"

Προσωπικά θεωρώ ότι τα λόγια των πολιτικών είναι μπόλικα... όση και η δυσπιστία που εμπνέουν. Η δε δημοσιογραφία, ως τέταρτη εξουσία, περνάει την δική της κρίση. Το κενό που δημιουργείται είναι κενό εμπιστοσύνης που απογοητεύει και αποξενώνει. Η αποστροφή κάποιων προς οτιδήποτε έχει να κάνει με την πολιτική δεν είναι απάθεια, αλλά απελπισία. Κι όσο μεγαλώνει αυτό το κενό, τόσο θεωρώ ότι το υπάρχον πολιτικό σύστημα δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς εμάς - τους πολίτες.

Το WeGov (η ομπρέλα κάτω από την οποία εντάσσουμε το govmeter) είναι διαλεκτικό: Εμείς και η Κυβέρνηση. Κάποιοι θα το διαβάσουν Εμείς-Κυβέρνηση. Κι αυτό σωστό. Όπως κι αν το δει κανείς, είναι μία εθελοντική δράση πολιτών που στοχεύει στην απεικόνιση της πραγματικότητας. Ξεκινήσαμε με τις πρώτες 100 ημέρες και έπεται συνέχεια. Τα συμπεράσματα για όλους, στο τέλος της τετραετίας.

Όταν η "προστασία" καίει τον προστατευόμενο

Η κ.Κοντουλίδου χρώσταγε 1,000€. Με τις προσαυξήσεις και τις διαδικασίες πλειστηριασμού έφτασε να χρωστάει 10,000€. Το σπίτι της βγήκε στο σφυρί και αγοράστηκε για 90,000€, ενώ ο νέος ιδιοκτήτης της ζητάει 190,000€ για να της το πουλήσει πίσω.

Με τις ισχύουσες ρυθμίσεις της Τράπεζας της Ελλάδος δεν επιτρέπεται στην κ.Κοντουλίδου να δανειστεί φτηνά, με εγγύηση το σπίτι της, ένα ικανό ποσό για να ξεπεράσει τις δυσκολίες της και εξαναγκάζεται να δανειστεί ακριβά, μέσω κάρτας, μικρο-ποσά που είναι δεδομένο ότι δεν θα λύσουν το πρόβλημα της αλλά θα το επιτείνουν.

Το παράδειγμα είναι αληθινό και το αναφέρω όπως παρουσιάστηκε σήμερα το πρωί στο "Κοινωνία ώρα mega". Δεν υπήρχε εκπρόσωπος της τράπεζας, οπότε δεν μπορώ να ξέρω όλη την ιστορία, αλλά δεν έχει σημασία.

Στα πλαίσια της αισχροκέρδειας που εξέθρεψε η προηγούμενη διακυβέρνηση, θεσπίστηκαν "μέτρα προστασίας του δανειολήπτη" που το μόνο που κάνουν είναι να διασφαλίσουν τα μικρότερα δυνατά ρίσκα για τις τράπεζες με τη μεγαλύτερη δυνατή απόδοση. Αυτή ήταν η πολιτική τους και φάνηκε και στην χορήγηση του ΤΕΜΠΕ, που το έπαιρναν μόνο εύρωστες οικονομικά επιχειρήσεις και το κατέθεταν στην τράπεζα για να εισπράττουν τους τόκους.

Θερμή παράκληση: μην μας προστατεύετε άλλο. Γιατί θα μείνουμε στην ψάθα. Ανοίξτε το δανεισμό, ορίστε δίκαιους όρους χωρίς μικρά γράμματα και αφήστε τον καθένα να διαχειριστεί την περιουσία του, χωρίς την "προστασία" της ΤτΕ που μόνο τον Έλληνα δανειολήπτη δεν προστατεύει.

Είναι δήλωση υποταγής η πορεία στην Πρεσβεία

Έστω ότι το Αμερικάνικο κράτος (ή παρακράτος - δεν είμαι σίγουρος για την επικρατούσα θεωρία) είχε συμμετοχή ή ευθύνες για την επιβολή ή συντήρηση της 7ετίας. Οι τότε πολιτικοί είναι άμοιροι ευθυνών; Η διαχείριση και τα λάθη των πολιτικών μας, που επέτρεψαν αν δεν οδήγησαν στην δικτατορία, δεν θα συζητηθούν ποτέ;

Μια ζωή του Έλληνα του φταίει ο Ξένος. Ο Πακιστανός και ο Σλαβομακεδόνας σήμερα, ο Αλβανός χθες κι ο Αμερικάνος διαχρονικά. Σαν τα πρόβατα της Συντήρησης καλούμεθα να περπατήσουμε προς την Πρεσβεία (ναι, με Π κεφαλαίο) με άγνωστα αν όχι ακατάληπτα αιτήματα.

Η δικτατορία ήρθε από Έλληνες, που έλεγαν ότι θα μας προστατεύσουν από άλλους Έλληνες. Συντηρήθηκε και έπεσε από Έλληνες. Πολίτες και πολιτικούς, στρατιώτες και καλλιτέχνες. Κι όταν πέρασε, η απάντηση μας ήταν το "Καραμανλής ή Τανκς", σαν να μην πέρασε μια μέρα.

Στην ερώτηση γιατί να γίνει πορεία προς την Αμερικάνικη Πρεσβεία και όχι προς την Βουλή ή το Τατόι, ή το 1ο Νεκροταφείο, ή το ΓΕΣ και τον Κορυδαλλό η απάντηση είναι ότι "έχουμε επίκαιρα αιτήματα". Προφανώς δεν μας ενδιαφέρουν πλέον οι νεκροί, εξόριστοι ή φυλακισμένοι υπαίτιοι και βασανιστές, αλλά οι ζωντανοί που ακόμα επιβουλεύονται την δημοκρατία μας (;)...

Αν μία πορεία είναι λαϊκή διαμαρτυρία προς τους ισχυρούς, εκείνους που έχουν την δύναμη να επηρεάσουν τις ζωές μας, τότε η πορεία προς την Αμερικάνικη Πρεσβεία είναι εθελούσια δήλωση υποταγής. Είμαστε μπανανία/αποικία, το ξέρουμε και ήρθαμε να σας υποβάλουμε τα αιτήματα μας.

Ε λυπάμαι, αλλά εγώ δεν συμφωνώ. Εκλέγω κυβέρνηση, συμμετέχω στα κοινά και διαμορφώνω καθημερινά την χώρα μου με τις πράξεις μου. Δεν πάω σε καμία Πρεσβεία και δεν μπαίνω πίσω από κανένα πανό υποταγής σε ξένες δυνάμεις. Ας πάει ο Κωστάκης με την Ντόρα - να γιορτάσουν και το Βουκουρέστι. Προτείνω δε, στα πλαίσια της ενότητας, να πάρουν και τον Αντωνάκη. Θα φέρει και το βαζάκι με τα δάκρυα του Αγίου.

1952 - 1963: Μυστικά και ψέματα

Ιστορικά, η πορεία προς την δικτατορία, είναι εξίσου σημαντική με την πτώση της.

Αναδημοσιεύω από το αρχείο του Έθνους.

Αξίζει να διαβάσετε και τα άρθρα που ακολουθούν στην ίδια σελίδα.

Το 1952, εξήντα βουλευτές από διάφορα κόμματα προσχώρησαν ομαδικά στον Εθνικό Συναγερμό του στρατηγού Αλέξανδρου Παπάγου, που σάρωσε στις αναπόφευκτες εκλογές της 16ης Νοεμβρίου, κερδίζοντας τις 247 από τις 300 έδρες. ΕΠΕΚ και Φιλελεύθεροι διασώθηκαν με 51 έδρες, ενώ εκλέχτηκαν και δύο ανεξάρτητοι.

Πανίσχυρος ο Παπάγος, πέθανε ξαφνικά στις 4 Οκτωβρίου 1955. Ο «σαραντάρης» Κωνσταντίνος Καραμανλής, που το 1950 αμφισβήτησε την ηγεσία του Τσαλδάρη, ήταν πια 48 χρόνων και υπουργός Δημοσίων Εργων. Κλήθηκε στα ανάκτορα και, με απόφαση της Φρειδερίκης, πήρε εντολή από τον βασιλιά να σχηματίσει κυβέρνηση. Τη λύση Καραμανλή κατήγγειλε ως βασιλική εύνοια ολόκληρη η αντιπολίτευση, καθώς και οι Παναγιώτης Κανελλόπουλος, Σπύρος Μαρκεζίνης και Στέφανος Στεφανόπουλος. Ο τελευταίος επειδή είχε πιστέψει ότι αυτός θα ήταν ο εκλεκτός της βασίλισσας Φρειδερίκης, που όμως τον φύλαγε για να τον χρησιμοποιήσει δέκα χρόνια αργότερα.

Η πρώτη και «δοτή» κυβέρνηση Κ. Καραμανλή έμεινε στην εξουσία τρεις μήνες, έως τις 11 Ιανουαρίου 1956, οπότε διαλύθηκε η Βουλή και συνέχισε ως υπηρεσιακή. Προηγουμένως, στις 4 του μήνα, ο Κ. Καραμανλής ανακοίνωσε την ίδρυση της ΕΡΕ (Εθνική Ριζοσπαστική Ενωση). Οι αντίπαλοί του ίδρυσαν τη Δημοκρατική Ενωση.

Ψήφος γένους θηλυκού
Το μυστικό όπλο του Κωνσταντίνου Καραμανλή λεγόταν «ψήφος των γυναικών». Το φανερό ονομαζόταν «εκλογικό σύστημα»: πλειοψηφικό με εκπροσώπηση της μειοψηφίας όπου τον συνέφερε και αναλογικό στις μεγάλες περιφέρειες. Οι γυναίκες ψήφισαν για πρώτη φορά, στις 19 Φεβρουαρίου 1956, και τον τίμησαν δεόντως, αλλά οι άνδρες είχαν τον πρώτο λόγο στην οικογένεια: ΕΡΕ 47,38% και Δημοκρατική Ενωση 48,15%. Παρ όλ αυτά το «μαγικό» εκλογικό σύστημα έβγαλε 165 έδρες για την ΕΡΕ και 132 για τη Δημοκρατική Ενωση, ενώ έμειναν και τρεις για τους υπόλοιπους!

Με τέτοια κόλπα, η πολιτική ζωή του τόπου γέμισε οξύτητα και άγριες αντιπαραθέσεις. Ομως, η πρώτη χρονιά του Κωνσταντίνου Καραμανλή σημαδεύτηκε με τους νεκρούς στην Κύπρο και την Αθήνα, καθώς ο επαναστατικός αγώνας φούντωνε στη Μεγαλόνησο και η βρετανική κυβέρνηση έστελνε κυβερνήτη τον «σκληρό» Χάρντινγκ.

Με εντολή του ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος συνελήφθη στις 9 Μαρτίου 1956. Συνελήφθησαν και οι πατριώτες Μιχαήλ Καραολής και Ανδρέας Δημητρίου, πέρασαν από δίκη και με συνοπτικές διαδικασίες καταδικάστηκαν σε θάνατο με απαγχονισμό. Στις 9 Μαϊου 1956, παραμονή της εκτέλεσης, ξέσπασε στην Αθήνα μαχητικό συλλαλητήριο.

Ο Καραμανλής το αντιμετώπισε με τα όπλα: Τέσσερις διαδηλωτές κι ένας αστυνομικός διευθυντής έπεσαν νεκροί, ενώ μετρήθηκαν 165 τραυματίες από σφαίρες κι άλλοι εκατό από κλομπ. Οι αγωνιστές Καραολής και Δημητρίου απαγχονίστηκαν στις 10 Μαϊου. Εως τον Σεπτέμβριο τους ακολούθησαν άλλοι έξι. Ο αγώνας όμως φούντωνε, προκαλώντας αναταράξεις και στην Ελλάδα.

Την 1η Μαρτίου 1958 δεκαπέντε βουλευτές της ΕΡΕ κατέθεσαν στη Βουλή δήλωση ανεξαρτητοποίησης. Ομως, ο Κ. Καραμανλής είχε προλάβει να φτιάξει νέο εκλογικό νόμο. Παραιτήθηκε, ενώ ο πρόεδρος του Ερυθρού Σταυρού Κ. Γεωργακόπουλος οδήγησε τη χώρα στις εκλογές της 11ης Μαϊου 1958, ως υπηρεσιακός πρωθυπουργός.

«Μα, ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο;»
Το 47% της ΕΡΕ του 1956 έγινε 41,16% το 1958, αλλά το εκλογικό σύστημα δούλευε γι αυτήν: 171 οι βουλευτές της αντί των 165 του 1956! Με την ΕΔΑ δεύτερο κόμμα (24,42% και 79 έδρες). Η αντιπολίτευση συνασπίστηκε και, στις 20 Σεπτεμβρίου 1961, ίδρυσε την Ενωση Κέντρου με αρχηγό τον Γεώργιο Παπανδρέου. Την ίδια μέρα η κυβέρνηση παραιτήθηκε. Υπηρεσιακός πρωθυπουργός ανέλαβε ο αντιστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Δόβας, για να διενεργήσει εκλογές στις 29 Οκτωβρίου 1961.

Η προεκλογική περίοδος κύλησε με οξύτητα και βίαιες αντιπαραθέσεις. Οι κάλπες έβγαλαν την ΕΡΕ με 50,80% και 176 βουλευτές, αλλά την 1η Νοεμβρίου, σαράντα μέρες μετά την αναμέτρηση, ο Γεώργιος Παπανδρέου δήλωνε ότι πρόκειται για αποτέλεσμα βίας και νοθείας και κήρυσσε ανένδοτο αγώνα. Κυκλοφόρησε η Μαύρη Βίβλος με αμέτρητες καταγγελίες ότι ψήφισαν «νεκροί, δέντρα και οικόπεδα». Η πολιτική ζωή του τόπου κύλησε μέσα στην ένταση και την πόλωση.

Ο Κ. Καραμανλής, όμως, είχε ανοίξει και νέο μέτωπο. Με τα ανάκτορα: Για την εκλογή του Αρχιεπισκόπου, για την προίκα της σημερινής βασίλισσας της Ισπανίας και τότε πριγκίπισσας Σοφίας, για το βασιλικό ταξίδι στο Λονδίνο, ενώ είχε κι ένα επεισόδιο με τη γυναίκα του έγκλειστου κομμουνιστή Αμπατιέλλου κ.λπ. Το αποκορύφωμα ήρθε στις 22 Μαϊου 1963 με τη δολοφονία του βουλευτή Γρηγόρη Λαμπράκη, που ανάγκασε τον Κ. Καραμανλή να αναφωνήσει: «Μα, ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο;».

Στις 17 Ιουνίου παραιτήθηκε. Τα ανάκτορα διόρισαν τον αυλικό Παναγιώτη Πιπινέλη πρωθυπουργό κυβέρνησης ΕΡΕ. Ορκίστηκε στις 19 Ιουνίου και παραιτήθηκε το φθινόπωρο. Ο πρόεδρος του Αρείου Πάγου Στ. Μαυρομιχάλης ανέλαβε να οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές στις 3 Νοεμβρίου 1963 ως υπηρεσιακός πρωθυπουργός. Με 42,04% και 138 βουλευτές ο Γεώργιος Παπανδρέου σχημάτισε κυβέρνηση της Ενωσης Κέντρου (ΕΡΕ 39,37% και 132 βουλευτές, ΕΔΑ 14,34% και 28 έδρες, Προοδευτικοί Σπύρου Μαρκεζίνη δύο έδρες).

Φοβούμενος για τη ζωή του, καθώς συνέχιζε να δρα απειλητικά το παρακράτος που δολοφόνησε τον Λαμπράκη και διευθυνόταν από τα ανάκτορα, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής έφυγε κρυφά στο Παρίσι, στις 9 Δεκεμβρίου 1963, με ψεύτικο διαβατήριο (στο όνομα Τριανταφυλλίδης). Νέος αρχηγός της ΕΡΕ εκλέχτηκε από την κοινοβουλευτική ομάδα του κόμματος ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος.

Ο Λαγός και η Χελώνα

Ο Λαγός εμφανίστηκε με τον τελευταίο ανασχηματισμό Καραμανλή, όσο κι αν προετοιμαζόταν στα κρυφά από καιρό. Η Χελώνα από την άλλη ήταν στο Στάδιο εδώ και καιρό. Μεθοδικά και υπομονετικά κέρδιζε τον κάθε πόντο κι ας έτρεχε μόνη της.

Ο Λαγός ξεκίνησε ξεκούραστος μετεκλογικά, κι όσο πίσω κι αν ήταν τήν προσπέρασε. Αλλά δεν ξέρω αν θα αντέξει. Η κούρσα λήγει σε 3 εβδομάδες κι αυτό είναι πολιτικός μαραθώνιος, όχι κατοστάρι. Η απόσταση που δημιουργήθηκε δεν είναι αρκετή για να μείνει μπροστά μετά την κόπωση που θα νοιώσει από το δημοσκοπικό peak της περασμένης εβδομάδας. Και ο αγώνας θα κριθεί στο νήμα.

Βέβαια αν χρησιμοποιούσαμε την φωτογραφία σαν αναλογία, κι όχι τον γνωστό μύθο, η Χελώνα είναι καμμένη... λόγω υπερ-έκθεσης.

Όπως και να 'χει, το όποιο ενδιαφέρον είναι καθαρά παραπολιτικό, εφόσον δεν έχει ακουστεί κανένα πολιτικό επιχείρημα από τους υποψηφίους (ή τα πουλέν των τηλεοπτικών κλωβών).

Τρεις λαλούν κι ουδείς χορεύει...

Οι ΠΑΣΟΚοι πιστεύουν ότι η χώρα είναι στα πρόθυρα της χρεοκοπίας, εξαιτίας της ΝΔ.

Οι δεξιοί (γενικώς) πιστεύουν ότι απειλούνται τα εθνικά μας συμφέροντα από τους Αμερικάνους.

Οι αριστεροί πιστεύουν τα χειρότερα επί παντός επιστητού.

Κι οι πολίτες δεν πιστεύουν πλέον σε τίποτα.

Πόθεν έσχες;

Οι πολιτικοί τείνουν να γίνουν οι νέοι "μονομάχοι" της οικονομικής άρχουσας τάξης.

Οι διαφορές με το παρελθόν πολλές. Κυριότερη ότι οι champions του Μεσαίωνα, φορούσαν τα διακριτικά, τα λάβαρα και τα οικόσημα των αφεντάδων τους στις ασπίδες και τις πανοπλίες τους - ήταν ορατά σε όλους.

Η σχέση τότε ήταν θεμιτή και πολλές φορές υπέρ του λαού, αφού οι μεταξύ τους μονομαχίες γλίτωναν τα στρατιωτάκια από το αιματοκύλισμα της μάχης. Τα σημερινά λάβαρα είναι τίτλοι σε off-shore που ξεπλένουν μαύρο πολιτικό χρήμα και βρομίζουν την πολιτική ζωή και την κοινωνία.

Καλοδεχούμενη η εξαγγελία για διαφάνεια και μεταρρύθμιση στο πολιτικό χρήμα, με την ευχή να μην γίνει άλλο ένα αδιαφανές "πόθεν έσχες", χωρίς πόθεν αλλά πλήρες αίσχους.