10.5.19

Άγονες αντιπαραθέσεις αποτυχημένων (και) νεοφιλελεύθερων

 

Ο κ. Πολάκης, για μία ακόμη φορά, προσφέρει το θέαμα που αποζητούν κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση για να αποφύγουν κάθε ουσιαστική συζήτηση, την ώρα που η Moody’s χαιρετίζει την αντικατάσταση του γνωστού ως «Νόμου Κατσέλη», από μία τροπολογία διάρκειας μερικών μηνών, μία εισαγωγή πριν την πλήρη απορρύθμιση για τον τρόπο που θα χρεοκοπήσουν τα νοικοκυριά. 

Η συμφωνία Μαξίμου-τραπεζών έγινε εν κρυπτώ. Ουδείς γνωρίζει πλέον με τι πλαίσιο λειτουργούν οι τράπεζες, με τι διαδικασία θα πωλούνται τα κόκκινα δάνεια, σε ποιους, ποια θα είναι η θεσμοθετημένη και διαφανής σχέση μεταξύ τραπεζών, funds και διαχειριστών χρέους, ή ποια διαδικασία έπεται, με ξεκάθαρα βήματα και δικαιώματα του δανειολήπτη, την ώρα που δεν τηρείται ούτε το ελλιπές υφιστάμενο πλαίσιο. 

Το μόνο που ξέρουμε είναι πως οι πλειστηριασμοί βρίσκονται πλέον απόλυτα στην διακριτική ευχέρεια των τραπεζών, ενώ θα μπορούν να γίνονται ακόμα και εντός ενός μόνο μηνός. Δεν έχει δοθεί κανένα κίνητρο στις τράπεζες για να ρυθμίσουν το επαγγελματικό ή ιδιωτικό χρέος αποδεχόμενοι την πραγματικότητα που δημιούργησε η κρίση. Θα συνεχίσουν σαν να μην υπήρξε ποτέ κρίση και απλώς κάποιοι αποφάσισαν να μην πληρώνουν. 

Η διαπραγμάτευση Τσίπρα επέτρεψε στο χρηματοπιστωτικό τομέα να περάσει το βάρος της κρίσης, όπως προκύπτει και από την μείωση των τιμών των ακινήτων, αποκλειστικά στα φυσικά πρόσωπα και τους επαγγελματίες. Οι τράπεζες που ανακεφαλαιοποιήθηκαν εις τριπλούν με χρήματα των φορολογουμένων, οι τράπεζες που δεν άλλαξαν, δεν θα αναγνωρίσουν κανένα λάθος στον τρόπο που δάνειζαν ιδιώτες και κράτος. 

Εφεξής θα μπορούν να κινηθούν με ακόμα μεγαλύτερη αδιαφάνεια και μέσα από σχήματα και κοινοπραξίες που ουδεμία υποχρέωση έχουν να δηλώσουν με διαφάνεια, αφήνοντας έτσι τη σκιά ύπαρξης κρυφών κινήτρων, που αν υπάρξουν θα επιδεινώσουν και δεν θα εξυγιάνουν τον τραπεζικό τομέα που θα συνεχίσει να μην μπορεί να επιτελέσει το ρόλο του, την ώρα που θα κρατάει οικονομικά και παραγωγικά ακινητοποιημένους τους χρεοκοπημένους δανειολήπτες. Ο κ. Τσίπρας δεν τόλμησε καν να νομοθετήσει το απλό, την παράδοση του ακινήτου στην τράπεζα, με αντάλλαγμα την παραίτηση από κάθε άλλη απαίτηση.

Αυτό είναι μόνο ένα από όσα συμβαίνουν τώρα στην κοινωνία, πέρα από θέματα ανεργίας, παιδείας, υγείας, ενώ θα ακολουθήσουν και οι πλειστηριασμοί από το κράτος, για όσους δεν θα μπορέσουν να μπουν στις 120 δόσεις. 

Ο κ. Τσίπρας προφανώς και πιάστηκε από τη νέα Πολακιάδα και την κλιμάκωσε σε ψήφο εμπιστοσύνης για να κρύψει πίσω από την άγονη αντιπαράθεση με τον κ. Μητσοτάκη την αποτυχία του. Ο κ. Μητσοτάκης με τη σειρά του, θα ανταποκριθεί θετικά στο κάλεσμα του Πρωθυπουργού για τριήμερη παράσταση εντός Βουλής, προκειμένου να αποφύγει μία συζήτηση που δεν τον βολεύει καθόλου προεκλογικά, αφού δεν έχει καμία διάθεση να προστατεύσει το μέσο νοικοκυριό ή να προτείνει πραγματικές λύσεις για τη χώρα. Αρκείται στα μαγικά και αυτός, θα κόψει τους φόρους και θα βρέξει ο Θεός λεφτά... 

Πέντε μήνες πριν τις εκλογές και επτά μήνες προτού μείνουν κάποιες εκατοντάδες χιλιάδες τελείως ακάλυπτοι απέναντι σε ένα χρηματοπιστωτικό σύστημα που έχει αλλάξει προς το χειρότερο, το μόνο μας θέμα είναι το οικογενειακό δέντρο των πολιτικών, το πού κάνουν διακοπές και ο Παύλος Πολάκης. Αυτό κατάλαβε το πολιτικό σύστημα μετά από 12 χρόνια ύφεσης και δέκα χρόνια μνημονίου. Τόσα μπορεί.

5.4.19

Ένα απέραντο «Μπρονξ»

Το αστυνομικό δελτίο γίνεται όλο και χειρότερο. Οι μισοί θα προσπαθήσουν να μας πείσουν πως φταίει η έλλειψη πολιτικής θέλησης, ενώ οι άλλοι μισοί βρουν κάποια άλλη ανεδαφική θεωρία για να αντεπιτεθούν στους πρώτους. Στη μέση θα μείνουμε όσοι ζούμε χωρίς αστυνομική φύλαξη, στις γειτονιές της Αθήνας και αλλού, με το φόβο να γίνεται παρακολούθημα μίας εγκληματικότητας που δεν πολλαπλασιάζεται μόνο, αλλά μεταλλάσσεται επί τα χείρω. Κανείς δεν μπορεί να πει το προφανές, πως «είναι η φτώχεια ηλίθιε» και ο κοινωνικός αποκλεισμός. Γιατί θα πρέπει να το λύσουν.


Οι λέξεις ήταν πολλές τις τελευταίες δεκαετίες, από την «επανίδρυση του κράτους» που σήμαινε χρεοκοπία, μέχρι την ορολογία της κρίσης, συνήθως ηθικοπλαστικά φορτισμένη και τελικά κενή. Η λέξη, όμως, στην οποία πρέπει να σταθούμε, γιατί είναι κεντρική και περιγράφει με σαφήνεια το αποτέλεσμα του ελληνικού εκτροχιασμού, όσο και της ευρωπαϊκής τιμωρητικής λιτότητας (τιμωρητική ως υπερβάλλουσα), είναι η φτωχοποίηση. 

Ο κ. Σόιμπλε, με τη βοήθεια γερμανοεξαρτημένων κρατών, επικεντρώθηκε και κατάφερε να επιβάλλει την τιμωρία αντί για λύση: λιτότητα για τη δόση, αντί πραγματικές μεταρρυθμίσεις. Αντιπυρετικά αντί για εντοπισμό της αιτίας και παρέμβαση στο πρόβλημα. Το αυτό, φυσικά, έπραξαν και οι κυβερνήσεις της κρίσης, με κορμό τη ΝΔ και τον ΣΥΡΙΖΑ, επιλέγοντας ξανά και ξανά τη φορολογία αντί της αλλαγής. 

Αμφότεροι εκλέχθηκαν με κάποιας μορφής ψεύδη (ισοδύναμα, Ζάππειο Χ, πρόγραμμα Θεσσαλονίκης κλπ), για να εφαρμόσουν τελικά μία βερύτερη φορολογική πολιτική για να χρηματοδοτήσουν το πρόβλημα. Έπαιρναν τα χρήματα των πολιτών και των επιχειρήσεων, πολλές φορές στοχοποιώντας τους στην πορεία ως «το πρόβλημα», για να συνεχίσουν τη χρηματοδότηση ενός αναποτελεσματικού κράτους και των ημετέρων του, με μόνο όρο το να μην αλλάξει τίποτα.

Δεν υπήρξε καμία ειλικρινής προσπάθεια από τους εταίρους για πραγματικές μεταρρυθμίσεις (η νεοφιλελεύθερη απορρύθμιση δεν είναι μεταρρύθμιση, αλλά γιουρούσι), ενώ το ελληνικό πολιτικό κατεστημένο, εξαρτημένο από το μαύρο πολιτικό χρήμα, δεν τόλμησε να αγγίξει το πρόβλημα. Το αποτέλεσμα ήταν η περαιτέρω μείωση του ΑΕΠ, πέραν όσου ήταν αναπόφευκτο λόγω της μείωσης της φούσκας των ακινήτων, των υπερβολικών μισθών, των τριπλών συντάξεων, της ιατροφαρμακευτικής απάτης και λοιπά. 

Φτάσαμε λοιπόν σε μία χώρα βαθιά πληγωμένη, με τα κίνητρα για την παραβατικότητα να έχουν μεγεθυνθεί λόγω φτώχειας και χρόνιας ανεργίας, την ώρα που τα κατασταλτικά μέσα για την καταπολέμηση της όχι απλά έχουν μειωθεί, αλλά ίσως έχουν αλλοιωθεί· πώς αλλιώς να διαβάσει κανείς τις ειδήσεις για όσα γίνονται στις φυλακές, τις δολοφονίες δικηγόρων, τις ανατινάξεις ΑΤΜ και γενικότερα ένα αστυνομικό δελτίο που κάθε μέρα γίνεται και πιο άγριο;

Μήπως ήρθε η ώρα να δούμε τι έκαναν όσοι κατάφεραν να χτυπήσουν την εγκληματικότητα σε περιοχές με υψηλή φτώχεια και κοινωνικό αποκλεισμό; Τα προγράμματα επανένταξης, τα χαρακτηριστικά τους και το κόστος τους; Τα βασικά βήματα είναι κοινά, παρεμβατικά: εξασφάλιση υγείας, βασικό εισόδημα, εκπαίδευση και βοήθεια για πρόσβαση σε εργασία, για να σπάσει ο φαύλος κύκλος. Όλα κοστίζουν, ενώ στην περίπτωση μας θα πρέπει να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας - δεν υπάρχουν σήμερα. Αν δεν καλυφθεί αυτό το κόστος, ποια θα είναι η μοίρα της χώρας και ποιος είναι έτοιμος να το αναλάβει, στην Ελλάδα ή τη Δύση; Η χώρα δεν μπορεί από μόνη της να γεννήσει ξαφνικά χρήμα.

Όποιος νομίζει πως η πολιτική είναι απλά η άσκηση οικονομετρίας, δεν χρειάζεται να ξαναψηφίσει - στο δικό του κόσμο, ένας αλγόριθμος αρκεί. Για όλους τους άλλους, ίσως ήρθε η ώρα η ΕΕ να παραδεχτεί το δικό της «Ελληνικό λάθος» και να προχωρήσει σε διόρθωση, με ένα νέο πακέτο τύπου Μάρσαλ. Ας το ονομάσουν όπως θέλουν αυτή τη φορά, δεν έχει πολλή σημασία. Αν δεν το κάνει για ηθικούς λόγους, ας το κάνει για γεωπολιτικούς - δεν χωράει άλλο ένα πρόβλημα στην περιοχή. 

Από κάπου πρέπει να επιστρέψει μέρος του ΑΕΠ της Ελλάδας, το μέρος εκείνο που χάθηκε από Σοϊμπλική Εμμονή, προτού δώσει κι άλλα επιχειρήματα εναντίον της Ένωσης και του Ευρώ. Αν ήταν αλήθεια πως στην αρχή της κρίσης, η αποτυχία της Ελλάδας θα αφορούσε αποκλειστικά τους Έλληνες, σήμερα, μετά από δέκα χρόνια μίας στενά καθοδηγούμενης από την ΕΕ λιτότητας, είναι επίσης αλήθεια πως μία αποτυχία της Ελλάδας θα είναι πλέον και Ευρωπαϊκή. 

Translate